تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۴
ساعت ۴

کمتر از یک ساعت دیگه به هامبورگ می رسم. از یک ساعت پیش استرسم شروع شده. دارم از دلشوره فلج می شم. هول اینکه بارم گم بشه. هول اینکه قطار اشتباهی سوار بشم. هول اینکه موقع عوض کردن قطار اشتباه کنم... وحشتناکه. هول اینکه نتونم پول خرد کنم و تلفن بزنم حتی!‌
هواپیما بالا و پائین می ره و دلم روی هم می ریزه. بیشتر راه را از هوش رفته بودم. از خستگی.
و امتحان فردا... و رسیدن به امتحان فردا... چقدر همه چیز هولناک به نظر میاد. یک کمی هم مریض شده ام. کاملا مستعد سرما خوردن به نظر می رسم. هواپیما افتاد توی دست انداز! فعلا بروم.

ساعت ۵
هنوز ۴۰ دقیقه مانده به پیاده شدن. هه هه!‌دارم روی ابرا پرواز می کنم. اما به چه حالی!‌
حسی که دارم خیلی خفیف تر از اون زمانیه که به اشتباه ریاضی دانشگاه شیراز قبول شدم و رفتم اونجا. البته اونموقع پدرم با من بود. وقتی خداحافظی کرد و رفت حس غربت عجیبی بهم دست داد.
حالا هم دوباره رشته ریاضی!‌ این بار توی یک کشور دیگه...

دیروز توی اتوبوس موقع برگشتن از تهران حتی از شنیدن صدای مهستی هم احساساتی شده بودم!‌فکر می کردم چقدر طول می کشه تا بتونم موزیک ایرانی گوش بدم.

ساعت ۸ ایستگاه قطار هامبورگ
۷ دقیقه دیگه قطارم می رسه. از لحظه ای که رسیدم توی فرودگاه هامبورگ کل اضطرابم فرونشین شد. یک محیط خیلی خیلی شیک، آرام و مرتب. همه چیز خیلی خیلی مرتب. یک آشنا* هم دیدم که خیلی کمکم کرد. فعلا همه چیز خوبه.