سرخوشی
بعد از روزها و ماهها حس بهتری دارم امروز. شاید به خاطر اینکه روز اول هفته خارجکی است و آخرهفته طولانی خوبی را طی کرده ام. بارها و بارها مطالبی از تاریخ معاصر ایران خوانده ام و هر بار حس کرده ام که این بار فرق می کند. شاید برای اینکه چیزی در درونم می گه این راه به سلامتی به پایان می رسه. چون می بینم که این بار هوشیاری زیادی در حرکتهای خودجوش هست. امروز نوشته نیک آهنگ را می خوانم در مورد پرهیز از خشونت و فکر می کنم چه خوب. چه خوب که در چنین شرایطی کسانی با چنین وسواسی در مورد اصولی مانند پرهیز از خشونت صحبت می کنند.
تمام جذابیت این جنـبـش سـبـز هم شاید در این است که حرکت خودجوش مردمی است. مردمی که ذاتا صلح طلب و مهربان و با صفا هستند و همین به اعتقاد من نقطه قوت این حرکت است. زمان می برد اما ارزشش را دارد. در تاریخ گذشته ایران که نگاه کنیم سردارعلی ها و میرزاکوچک خان ها و ستارخان و باقرخان ها و گروهکهای متعدد قبل و پس از انقلاب با آن همه خونی که فدا کردند چیز واقعا بزرگی به دست نیاورند.
جذابیت این جنـبـش سـبـز شاید در این است که مردم ایران بدون وجود گـاندی نوعی خودشان رهبری را بدست گرفته اند و ایمان دارم که در این راه شکست نمی خورند. زیبایی آن در این است که موسوی و کروبی ها از مردم خط می گیرند و نه بر عکس.
به زودی پست های غیر انتخاباتی هم می نویسم. قبل از انتخابات ۵-۶ پست نوشته بودم که به تدریج منتشر کنم که همگی در آوار اخبار این روزها مدفون شدند. به زودی دستی به سر و گوششان می کشم و به روزشان می کنم.
10:27 AM نوشا
-
0 نظر
