نینوچکا

تورم

2012-01-24T15:53:00.000+01:00

سیتا یک جعبه یادگاری داره از پدربزرگش توش پر از اسکناسهای قدیمی هست. توش مثلا اسکناس یک میلیارد مارکی هست. تعریف می کنه که بعد از جنگ جهانی اول اونقدر تورم زیاد شده بوده که بانکها مرتب اسکناس بزرگتر چاپ می کردن. مامان بزرگش تعریف می کرد که همه روزمزدی شده بودند. سر ظهر زنها می رفتن محل کار شوهرشون حقوق اون روز را بگیرن و برن باهاش خرید چون که اگه تا عصر همونروز صبر می کردن دیگه با اون پول چیزی نمی تونستن بخرن.

اوضاع بازار ارز و سکه منو یاد اونهمه اسکناس می اندازه که صفرهاشون خیلی زیاده ولی ارزشی نداشتن و ندارن. همش از خودم می پرسم مردمی که ۷-۸ سال پیش به زحمت خودشون را به آخر ماه می رسوندن الان چه می کنن؟ یعنی این وضعیت واقعا تا کی می تونه ادامه پیدا کنه؟!

بهانه

2012-01-20T09:46:00.000+01:00

سیتا در جوانی کارهای دستی زیادی کرده. مثلا ساختن بلندگوی استریو یا طراحی و ساختن جا سی دی شیک دیزاینری. همه اینها هم البته در حد خیلی پروفشنال. به حدی که معمولا آدم اول باورش نمی شه که این کار خودش بوده یا خونه مامانش اینها که می ری مامانش اینها همیشه با افتخار می گن اینو سیتا برامون درست کرده.

بعد ما دو تا جعبه چوبی بزرگ بلندگو داریم توی هال که سفید رنگ هستن و بلند و باریک هستن و خوش فرم هم هستن که اینها هم کار دست سیتا هستن.

بابای من که از ایران آمده بود یک شطرنج خاتم آورده بود و از طرف دایی هم به عنوان کادو عروسی گلدان و کاسه بشقاب چینی قشنگی آورده بود که اونهم سفید و نقره ای بود. منهم اینها را گذاشتم روی باکس های بلندگو. سیتا قبلا غر زده بود که روی بلندگو چیزی نگذار و من هم گفته بودم فعلا باشه تا جای دیگه ای پیدا کنیم.

چند روز پیش که از بیرون می آمدم دیدم که جعبه شطرنج و کاسه بشقابه روی اپن آشپزخانه هستن. قبلا گفته بودیم که وقتی بچه جان چهاردست و پا بشه باید چیزهای خطرناک را جمع کرد و نمونه اش هم همین چیزهای روی باکس ها بود چون ممکنه که باکسها را بیندازه و اینها بیفتن روی کله اش.

بعد من چیزی نگفتم یعنی می خواستم به سیتا تیکه بندازم که آخرش اینها را از روی باکس محبوبت برداشتی به بهانه بچه اما یادم رفت.

روز بعدش سیتا گفت راستی من این چیزها را از روی باکسها برداشتم به چند دلیل: دلیل اول اینکه به نظر من زشت هستن (همراه با خنده مرموزانه) بعد هم قبلا گفته بودم که روی باکس بلندگو آدم چیز تزئینی نمی گذاره. باکس ها باید همینجوری ساده باشن. دلیل آخر هم اینکه برای بچه هم خطرناکه.

بعد من توی دلم گفتم لعنت به اون صداقتت. یعنی می تونست فقط بگه به خاطر بچه یا اصلا هیچی نگه و من هم می تونستم بسته به روحیاتم به روی خودم نیارم یا بغ کنم و به دل بگیرم... اما اینجوری که توضیح می ده آدم اصلا نمی تونه به دل بگیره.

خرد و کلان

2012-01-19T12:48:00.000+01:00

کلا افتاده ام توی کار کلان خوانی،‌ کلان بینی. دیگه فیلم نمی بینم سریال می بینم از سری اول تا آخر. یک سریال انتخاب می کنم تا آخرش را می بینم (معمولا به آلمانی) و اگه خوب باشه همونو دوباره به انگلیسی می بینم.

وبلاگ هم نمی خونم از این وبلاگ به اون وبلاگ بپرم. یک وبلاگ جدید که پیدا می کنم کل آرشیوش را می خونم. این مدت حتی وبلاگهای قدیمی تر را آرشیوشان را دوره کردم. مثلا خانم شین، لی لی (تا جایی که نوشته بود که دوست نداره که ملت آرشیوش را بخونن)، شادی، حقوقدان پاریسی،‌ خانومچه،‌ ...

کلا بامزه است دیدن تغییرات آدمها در طول سالیان مختلف. بعد از کمی کلنجار رفتن با خودم هم به این نتیجه رسیدم که پست های مربوط به خاله سوسکه را در یک بلاگ جداگانه بنویسم. فکر می کنم اینطوری بهتره. نینوچکا راه خودش را بره و ننه نینوچکا هم برای خودش یک گوشه دیگه از سختی و شیرینی های بچه داری بنویسه. حالا باید وقت کنم وبلاگ جدید را بزنم و پر کنم از افاضات ننه نینوچکا.

شب

2012-01-12T11:34:00.000+01:00

دیشب توی آینه وحشت کردم از دیدن قیافه خودم. مثل کسی بود که خیلی وضعش خرابه و مریض و بدحال و خسته است. کمبود خواب چند ماه گذشته کم کم خودش را نشون می ده. دخترک هم دندان در میاره و خلاصه چند شب گذشته احیا داشتیم.

از راه دور می آمدم. رفته بودم مهمانی خداحافظی دوستی. دخترک را برای اولین بار شب گذاشته بودم پیش آقای پدر. توی شب و توی بارون و با سردرد رانندگی کرده بودم به یک شهر دیگه. از رانندگی توی شب و رانندگی توی بارون و رانندگی با سردرد بدم میاد. از خداحافظی با کسی که بهش خو گرفتم خیلی هم بیشتر بدم میاد. ولی جریان زندگی را نمی شه متوقف کرد.

دوستان می یان و می رن. می رن دنبال موقعیت های شغلی بهتر یا موقعیت زندگی بهتر. آدم به تدریج یاد می گیره که با اینهم کنار بیاد. با اینکه شکل زندگی مدرن اینجوریه که آدمها از این شهر به اون شهر و از این کشور به اون کشور می رن.

دوباره یک دوست دیگه تمام شد. با اینحال شب دوباره روز می شه و زمین دور خودش می گرده و ماه دور زمین می گرده و زمین دور خورشید می گرده و... اینهم بگذرد.

بابانوئل

2012-01-06T15:43:00.000+01:00

سال دوباره نو شد و قبل از سال نو دوباره یک کریسمس دیگه آمد و رفت. این بار کریسمس بامزه بود چون فک و فامیل آلمانیمان بچه شان دو ساله شده و کم کم می فهمه کادو چیه و کادو باز کردن چه ذوقی داره و کلی ذوق داشت برای کریسمس.

بعد آلمانها شب ۲۴ دسامبر کادوها را می گذارن زیر درخت و همون موقع هم بازش می کنن. ما که رسیدیم من که اصلا توی باغ نبودم. دیدم سیتا فقط چمدون را از توی ماشین آورده. ازش پرسیدم که کادوها را نمی یاریم؟ بهم چشم غره رفت که پیشششت... هیچی نگو جلو بچه. بعدش من یادم آمد ماجراهای کریسمس و بچه ها و بابا نوئل را که اینها تا مدتها سر بچه هاشون را گول می مالن که بابا نوئل (یا به قول آلمانیها وایناختسمن) براشون کادو آورده.

بعد مامان بزرگ بابا بزرگ های بچه آمدن و از مامان بابای بچه پرسیدیم که برنامه چی هست. گفتن که کادوها را وقتی که بچه رفت برای خواب بعد از ظهر می گذارن زیر درخت. بعد کل بعد از ظهر را بحث می کردن که حالا اصلا به بچه چی بگن. بگن این کادوها را همه را بابانوئل آورده،‌که خوب اینجوری بچه نمی فهمه که مثلا اون کادو به اون گرونی را مامان بزرگ بابابزرگش دادن. یا اینکه بگن این را بابا نوئل از فلان جا آورده که بچه مثلا بفهمه این از طرف مامان بزرگ بابا بزرگشه یا نه... خلاصه اصلا به بچه دروغ بگن یا نگن.

مشکل اینجاست که از اونجایی که همه به بچه هاشون دروغ می گن بقیه بابا مامان ها هم مجبورن همراهی کنن که بچه ها توی مهدکودک و اینها ضایع نشن.

خلاصه کل بعد از ظهر به بحث گذشت و آخرش هم اونقدر کادو و کادو بازی بود و بچه اونقدر هیجان زده شده بود از اونهمه کادو که اصلا شیر تو شیر شد و معلوم نشد که بابانوئل آورده یا فک و فامیل و ... خلاصه فعلا مساله به سال دیگه موکول شده و باید تا سال دیگه یک تصمیمی گرفت...

....

2011-12-21T22:15:00.002+01:00

هفت سال و خورده ای پیش وقتی در هامبورگ از هواپیما پیاده شدم و برای اولین بار وارد خاک آلمان شدم، بدون اینکه کسی را بشناسم و بدون اینکه کسی منتظرم باشه. از هواپیما به سمت پاس کنترل که می رفتیم آخرین نفرها کم کم روسری ها را از سرشون بر می داشتن و مانتوها را در می آوردن و دنبال همدیگه می رفتن به سمت گیشه. اون وسط یک چهره ای به نظرم آشنا اومد. یک دختر جوان رنگ پریده ای بود که مطمین بودم می شناسمش. سلام علیک کردیم و اون هم گفت که منو می شناسه. هم دانشگاهی و هم دانشکده ای بودیم.

تصادف قشنگی بود. اون هم اون روز برای اولین بار آمده بود آلمان و اون هم مثل من فرداش امتحان زبان داشت. اون اما کسی می آمد دنبالش و کسی که می آمد دنبالش به من هم کمک کرد بلیط قطار بگیرم برای بیلفلد و برام برنامه قطار را در آورد و خلاصه مثل فرشته نجات بود.

طبیعتا ایمیل رد و بدل کردیم و هر از گاهی ایمیلی می زدیم و یاد اونروز را زنده می کردیم. خیلی وقت بود که دیگه خبری ازش نداشتم.

چند روز بود که به فکرش بودم و دیشب رفتم توی صفحه فیس بوکش که ببینم چه می کنه. دیدم که همه براش پیغام گذاشتن که روحت شاد و اینجور پیامها... از دیروز توی شوک هستم.

برای یکی از دوستاش پیام گذاشتم و پرسیدم که چی شده. گفت که دوران خیلی بدی را پشت سر گذاشته. سرطان. آلمان فوت کرده و تبریز دفن شده. حس عجیبی دارم... حس اینکه نمی دونم اگر اینجا مردم کجا باید دفنم کنن.

خواب ۳

2011-12-18T15:56:00.000+01:00

راستش قصد نداشتم در این مورد بیشتر بنویسم. اما فکر کردم چرا که نه خدا را دیدی شاید به درد کسی خورد.

بغلی
راستش من خیلی خوشحال بودم که اینجا خیلی خیلی توصیه می کنن که ۳ ماه اول بچه را خیلی بغل کنید و خیلی به خودتون بچسبونیدش. ظاهرا ۳ ماه اول بچه ها به طرز وحشتناکی نیاز به نزدیکی فیزیکی دارن و نباید هم نگران این باشی که بچه بغلی می شه و اینها چون هنوز حافظه و اراده درست حسابی ای ندارن و هم اینکه کلا رابطه معنوی پدر فرزندی و مادر فرزندی در این سه ماه عمیق تر می شه. خیلی هم توصیه می کنن که هر بار بچه ونگ زد بدوید برید پیشش که بدونه همیشه یکی هست که بچه بتونه روش حساب کنه.

خلاصه گفتم که بدونید بچه را تا سه ماه هرچقدر دوست دارید بغل کنید بدون ترس از اینکه مبادا بغلی بشه.

خواب بغلی
خلاصه اون اولها ما همش دخترجانمون را به خودمون می بستیم یا بغل می کردیم و راه می رفتیم و اونقدر راه می رفتیم تا خوابش ببره. بعد از حدود ۲ ماه متوجه شدم که خیلی وقتها این راه بردن باعث می شه که بچه خیلی دیرتر و سخت تر خوابش ببره چون چیزی توجهش را جلب می کرد یا من خسته می شدم و این دست به اون دست می کردم و خلاصه در حال خواب رفتن چرتش پاره می شد... بعد گفتم وقتی که خسته است بگذارمش توی تختش.

گام اول
اولها می نشستم کنارش. براش یک آهنگ می گذاشتم. دستش را می گرفتم با انگشتهاش بازی می کردم یا روی سرش را نوازش می کردم تا خوابش می برد. چند دقیقه بیشتر هم طول نمی کشید. تنها نکته ماجرا این بود که بچه باید سیر باشه و تمیز باشه و هنوز زیادی خسته نشده باشه. در واقع باید یک لحظه طلایی که بچه گیج خواب هست و هنوز بداخلاق نشده را پیدا کنی و بچه را بگذاری توی تخت. اونوقت بدون گریه و بدون اعتراض به خواب می ره. بهترین موقع بعد از این بود که شیر خورده چون ظاهرا بچه ها با شیر خوردن و کلا مکیدن خیلی آروم می شن.

گام دوم
بعد از مدتی فهمیدم که وقتی که کنارش می نشینم باعث می شه که دیرتر خوابش ببره چون فکر می کنه باید سر منو گرم کنه و با من بازی کنه. توی راهنماهای زیادی هم نوشته بود که باید از اتاق بیرون برید تا بچه خودش به تنهایی خوابش ببره.
یکی دوبار باید کاری انجام می دادم تصادفا از اتاق اومدم بیرون و وقتی که برگشتم دیدم که خوابه.

زمان
بعد به این نتیجه رسیدم که بهترین زمان برای توی تخت گذاشتنش یک ساعت و نیم بعد از بیداری اش هست. یعنی متوجه شدم که بچه حدود ۳ ماهه فقط یک ساعت و نیم fit هست و بعدش باید یک چرتی بزنه.

خلاصه این یک کلید طلایی موفقیت بود. تا مدتها این مدل جواب می داد. بعد از یک ساعت و نیم نگاه می کردی می دیدی بچه جان کند شده و خیلی دل به بازی نمی ده و خلاصه خسته شده، می گذاشتمش توی تخت و یک آهنگ می گذاشتم براش و کمی کنارش می موندم و بعد می آمدم بیرون. معمولا سه چهار باری غر می زد و هر بار می رفتم کنارش آروم می شد و دوباره می آمدم بیرون. معمولا هم پستونکش افتاده بود بیرون که دوباره بهش می دادم و خوشش می شد.

شب
اینجا توصیه می کنن که بچه یک سال اول را توی اتاق پدر و مادر بخوابه. ما هم برای دخترک اتاق خودش را درست کرده بودیم و برای شبها هم یک تخت کوچولو به تخت خودمون اضافه کرده بودیم که بچه جان توش بخوابه. بعد همون دو ماهگی مثلا شب ساعت ۸ بود که خوابیده بود و ما فکر می کردیم که حتما دوباره ۱۱ بیدار می شه شیر بخوره و می آریمش توی اتاق خودمون که یکهو دیدیم بیدار هم نشد تا ۵ صبح. خلاصه تا مدتها ۸ شب می خوابید توی تخت خودش و حدود ۵ بیدار می شد که می آوردیمش توی تخت خودمون و کنار هم به خوبی و خوشی یکی دو ساعت دیگه می خوابیدیم.

تا جایی که...
بلی... این قصه ادامه دارد.

خواب ۲

2011-12-14T22:45:00.000+01:00

شنا
جمعه ها با دخترکم می رم کلاس شنای نوزادان. ۶ تا بچه هستن که با مامان هاشون و گاهی باباهاشون می رن توی آب و آب بازی می کنن. بیشتر به صورت بازی و آهنگ سعی می شه ترس بچه ها از آب بریزه و هر بار تمرین های جدید انجام می دی با بچه که باعث بشه یک موقعی بتونه شنا کنه.

بعد از شنا تا می آییم به بچه ها لباس بپوشونیم و خودمان لباس بپوشیم و به بچه ها غذا بدیم و خلاصه آماده بشیم یک ساعتی می گذره. تقریبا همه مامان ها هم بچه اولشونه و توی مرخصی یک ساله هستن و خلاصه گپ می زنیم با هم و از اونجایی که بچه ها به نسبت هم سن و سال هستن هم در مورد بچه ها و رفتارهاشون یا غذا و لباس و غیره حرف می زنیم.

آنیا
آنیا یکی از مامانهاست. خودش یک دختر موقرمز پوست سفید کک مکی با چشمهای آبی و دخترش تیره آفریقایی هست و هیچ گونه شباهتی به خودش نداره. شوهرش از کامرون میاد. خودش یک جورایی خیلی نازنازی و احساساتیه و همش مشغول ماچ و بوسه کردن بچه اش هست. من همش فکر می کردم مثل اکثر دخترای آلمانی یک رشته علوم انسانی ای چیزی خوانده باشه.

وقتی که فهمیدم پزشکه برام جالب بود خیلی. گفت که با شوهرش هم سر کار آشنا شده.

فاز
از اونجایی که بچه های ما همه همسن و سال هستن و اکثرا فقط دو-سه هفته تفاوت سنی دارن معمولا فازهای رشدشون هم همزمان هست. مثلا یک دفعه همه مامانها از بی خوابی بچه هاشون می نالن و از اینکه بچه نیم ساعت می خوابه و جیغ زنان از خواب بیدار می شه و دنبال مامانش می گرده که اینها مشخصات فاز رشد بچه ۶ ماهه هست. همه ما هم یک کتاب مشترک داریم که توش این فازها را نوشته و توضیح داده که هر فازی مشخصه اش چیه و چقدر طول می کشه...

روش سه روزه
دفعه پیش بود که آنیا گفت که بچه من خیلی خوب می خوابه. گفت یک کتاب خریده با عنوان ٬هر بچه ای می تونه یاد بگیره بخوابه٬. گفت که روش این کتاب را پیاده کرده و ظرف ۳ روز جواب گرفته.

برای من طبیعتا جالب و هم عجیب بود چون آنیا همیشه خیلی از بدخوابی بچه اش می نالید و از اینکه شبها هر یک ساعت یک بار بیدار می شه و شیر می خواد.

آنیا گفت که این روش یک روش معروفی هست که توی آزمایشگاههای خواب درمانی بررسی شده و جواب می ده. روش این هست که تو بچه را می گذاری توی تخت و شب بخیر می گی و می ری بیرون. بچه گریه می کنه ولی تو صبر می کنی. بار اول ۳ دقیقه. بعد می ری تو بچه را آروم می کنی و دوباره می یای بیرون. این بار ۵ دقیقه صبر می کنی. بعد ۷ دقیقه ...

گفت که بار اول بچه ۴۵ دقیقه گریه کرده تا خوابش برده. بار دوم بیست دقیقه و الان ٬فقط٬ ۵ دقیقه.

گفت که با شوهرش بیرون ایستاده بوده و خودش هم گریه می کرده با بچه ولی تحمل کرده و الان از نتیجه خیلی راضیه.

نقد خاله زنکی
آنیا که رفت با یکی از مامانهای دیگه، مگدا، رفتیم توی شهر قهوه بخوریم و گپ بزنیم. مگدا از من پرسید نظر تو در این مورد چیه. گفتم من واقعا چنین انتظاری از آنیا نداشتم. کسی که اینقدر نازنازیه بتونه ۴۵ دقیقه گریه بچه اش را تحمل کنه به نظر من خیلی عجیب می یاد. خواب بچه به نظر من یک پروسه یاد گیری هست و مثل هر پروسه دیگه زمان خودش را نیاز داره. چیزی که ظرف ۳ روز جواب بده به نظر من خیلی خیلی سریعه و حتما تاثیر منفی روی روحیه بچه می گذاره. توی همه کتابها نوشته که هر تغییری توی خواب بچه می دید بین ۷ تا ۱۴ روز طول می کشه تا جابیفته.
مگدا هم موافق بود با این حرف. واقعا جاخورده بود از این قضیه و من خیلی خوشحال بودم که تنها کسی نیستم که این کار به نظرم قبیح میاد. توی خونه که آمدم کلی نشستم به خوندن و کلی نقد منفی در مورد این روش پیدا کردم.

نقد جدی
انتقاد جدی ای که به این روش وارد هست اینه که بچه ها هیچ تصوری از زمان ندارن. این ۳ دقیقه و ۵ دقیقه و این زمان ها همه برای بچه این سنی مثل ابدیت می مونه. این زمانها در واقع بیشتر برای این داده شدن که پدر مادرهایی که این روش خشن را انتخاب می کنن پیش خودشون احساس بهتر و سیستماتیک تری داشته باشن.

من مجبور شدم که این پست طولانی را بنویسم چون دیدم که توی خیلی از وبسایت های فارسی هم این روش به عنوان روش سالم توصیه شده و امیدوارم که پدر مادرها روش های بهتر ولی طولانی تر را ترجیح بدن.

خواب

2011-12-05T20:43:00.000+01:00

نگاه می کنم به پست های ناتمام و فکر می کنم که حوصله تمام کردن هیچ کدام را ندارم. پست هایی که تاریخ مصرفشان گذشته را چه می کنید شما؟

این روزها درگیر مشکلات فلسفی هستم. درواقع بیشتر درگیر این سوال که بچه را با چه الگویی بزرگ کنی. من ایران که بودم به گمانم دلم می خواست حتما بچه ام را مدل خارجی ها بزرگ کنم. اینجا که هستم دلم می خواد بچه ام را مدل ایران بزرگ کنم. هر کدام مزیت ها و معایب خودش را داره و سر هر دو راهی که می رسه آدم می مونه که چه کنه و چه نکنه. مثلا مدل خوابوندن بچه که اینجا به بچه ها یاد می دن از سه ماهگی به بعد توی تخت خودشون بخوابند بدون بغل و بدون سینه و...

دخترک من هم از دو ماهگی به این مدل خوابیدن عادت کرد که هم برای خودش خوب و سالم بود و هم برای من. الان دو ماهی هست که اعتراض شدید به این نوع خوابیدن داره و من دو راه بیشتر بلد نیستم. یا مدل ایرانی بچه را پیش خودم بخوابونم و اجازه بدم که موقع شیر دادن خوابش ببره و یا مدل آلمانی (غربی) پافشاری کنم که بچه توی تخت خودش خوابش ببره و قبول کنم که این پافشاری ممکنه منجر به این بشه که بچه ممکنه چند روز واقعا خیلی سخت بخوابه و خیلی خیلی گریه کنه ولی عاقبتش خوبه.

خوب مدل ایرانی کیف می ده و راحته و همونجوریه که آدم رابطه مادر و بچه را تصور می کنه ولی بچه را وابسته به مادر می کنه جوری که دیگه خودش نمی تونه بخوابه و باعث می شه که وقتی که مامانه وقت نداره یا جون نداره یا حالش را نداره یا وقتی مامانه نیست بچه هم نتونه بخوابه. مدل خارجی نتیجه اش خوبه و بچه مستقل می شه و موقع خواب اذیت نمی شه ولی راه رسیدن بهش خیلی مشقت باره.

خلاصه من هم که همیشه سعی می کنم یک راه میانه پیدا کنم در این موارد خیلی باید فسفر بسوزونم. الان چند تا milestone تعریف کردم که مدل ایرانی را بدون مشقت فراوان به مدل خارجی تبدیل کنه و امیدوارم که جواب بده.

مرخصی

2011-11-18T09:56:00.002+01:00

یک سال بچه داری و یک سال خانه داری تجربه دلپذیریه به واقع. کلا زندگی بدون ددلاین و بدون امتحان و بدون فشار کاری و علمی و غیره کمی عجیب غریب می زنه. آدم باید بهش عادت کنه تا همش فکر نکنه یک جای کار اشکال داره.

اوایل آدم همش احساس می کنه صبح شب شده و هیچ کاری نکردی. اواخرش هم همینطور البته. روزی یک بار بچه جان را سرتاپا شستن و تر تمیز کردن. روزی ۶-۷ بار بعضا الی ۱۲ بار بچه شیر دادن، بچه عوض کردن،‌ بچه خوابوندن. از بچه جان عکس و فیلم گرفتن، با بچه جان بازی کردن. لباس شستن، غذا پختن، رفت و روب و تمیزکاری... یکبار در هفته ورزش بعد از زایمان با همراهی دخترجان. یک بار در هفته کلاس شنای بیبی خانم. خواندن کتاب در مورد مراحل رشد بچه یا گشتن توی فوروم ها در پی یافتن پاسخ برای مشکلات جدید. هر از گاهی گپی و چتی با دوستی یا فامیلی. دوره کردن فیلمهای آدری هپبورن یا سریالهای زنونه مثل گیلمور گیرلز‌ یا دسپرت هاسوایوز. خلاصه یک جورایی زندگی تنبلونه.

گاهی هم در پی مچ انداختن با چالش های جدید از خونه بیرون رفتن. هر بار دعا کردن که آسانسور فلان جا خراب نباشه یا آسانسور و پله برقی با هم خراب نباشن. رفتن و دیدن که ای داد دوباره این آسانسور خرابه. پله برقی هم در دست تعمیر... حالا چه کنم.

گاهی هم خرید رفتن با دخترک به قصد شاپینگ. بعد به این فکر کردن که حالا چطوری لباس پرو کنم. یک راهی برای پرو کردن لباس پیدا می کنی که هم بچه را تحت نظر داشته باشی و هم ملت لخت و پتی نبینندت. بعد دقیقا در حالی که لخت و پتی هستی دخترجان شروع می کنه به گریه و تو تند تند تند لباس می پوشی و می پری بیرون آرومش کنی. گفته بودم که صدای نافذی هم داره که فروشگاه را می گذاره روی سرش.

بعد حل کردن مشکلات خیلی ساده ای مثل گلاب به روتون جیش کردن درحالی که یک کالسکه دومتری همراهتون هست. در این مورد لای در را نمی تونید که باز بگذارید. کم کم یاد می گیری که دستشویی مخصوص معلولین یک راه حل بسیار مناسب هست. بلی... مشکلات بسیار ساده ای که آدم قبلا بهشان فکر هم نمی کرد. حالا این کلمه مشکل توی فارسی یک بار غمگینی داره اما در واقع من از بی کاری بیشتر به چشم چالش بهش نگاه می کنم و هر بار از پیدا کردن یک راه حل مناسب کیف می کنم.

طبیعتا روزهایی هستن که آدم خیلی خسته می شه از بی خوابی و یا از قرار گرفتن در وسط یک مرحله جدید رشد بچه و روزهایی هستن که آدم کلافه می شه و می رسه به مرز روان. اما با خودم فکر می کنم این یک سال واقعا یک هدیه است. من که تا ۶۷ سالگی باید کار کنم تا بازنشست بشم باید تا می تونم از این یک سال لذت ببرم. با دخترکم کیف کنم و خلاصه خدا نصیب شما هم بکند.

پنج قل

2011-11-15T11:43:00.000+01:00

رفته بودم با سیتا توی کانتین پایین شرکت ناهار بخوریم و بعد تصمیم گرفتم که غذای دخترک را هم همانجا بهش بدم و برم توی شهر از آخرین روزهای هوای خوب لذت ببرم.

مدیر شرکت رقیب که یک پسر آلمانی جوون هست اومد که سلام علیک کنه و کوچولومون را ببینه. این آقاهه قبلاها حل تمرین ما بود توی دانشگاه و دانشجوی دکترا بود. از اون آدم های کوووول دنیا که واقعا فقط می شه حسرتشون را خورد. بی نهایت خوش تیپ و خوش گذرون و در عین حال مهربون و خیلی هم موفق در زمینه کار.

باری... می گفتم که این بابا حل تمرین ما بود و ما خیلی براش رسپکت قایل بودیم. بعدش یک موقعی تز دکتراش را دفاع کرد که من نتونستم برم اما یکی از بچه ها می گفت خیلی توپ بوده و نمره ۱.۰ گرفته که یعنی ۲۰.

باری این آقاهه جلدی بعد از دفاعش با دوست دخترش که دکتر هست عروسی کرد و تندی بچه دار شد و بچه اول و دوم را پشت هم آورد.

بعد که آمده بود سلام علیک کنه گفت چه خوبه که کم کم تعداد بچه ها زیاد می شه آدم احساس نمی کنه در اقلیته. پرسیدم که الان همون دو تا بچه را دارن؟‌ گفت نه سه تا دارن و چهارمی هم توی راهه.

سیتا همونجوری که از یک آلمانی بر می یاد پرسید ماشینتون هنوز جا داره برای ۴ تا بچه یا باید ماشین جدید بخرید. آقاهه با نیش باز گفت نه هنوز یکی دو تای دیگه جا داره.

خلاصه آدم بی جنبه ای که من باشم از اونموقع دارم با انگشتام حساب کتاب می کنم ببینم چجوری می شه تا ۴۰ سالگی ۵ تا بچه بیارم. سیتا معتقده که می شه... خلاصه گفته باشم.

آقای هرمس

2011-10-18T17:40:00.002+02:00

هرمس و دی اچ ال که معرف حضورتون هستن که دو تا از بزرگترین شرکتهای پستی هستن.

بنده هم که فعلا خانه نشین هستم و در آپارتمان شده ام مسئول تحویل گرفتن پست برای ملت. ملت هم اینجا کلا خیلی اینترنتی خرید می کنن و اینه که روزی نیست که بسته ای از راه نرسه.

دی اچ ال فکر کنم کارمندهای بیشتری داره. چون هر بار یک نفر جدید می یاد یک بسته برای خانواده ایکس یا ایگرگ تحویل می ده. هرمس اما یک آقایی هست که همیشه فقط اونه که میاد بسته ها را تحویل می ده. یک آقای حدود سی و هشت سی و نه ساله. خیلی مودب. موهای مشکی کوتاه. همیشه یک تی شرت مشکی پوشیده. یک صدای مردونه ای هم داره عین دوبلورها. یک جورایی هم خیلی ادبی حرف می زنه. به جای روز بخیر می گه روز زیبا و بی نظیری را براتون آرزو می کنم. یکی دوبار توی تعطیلات مدرسه ها یک بار یک دختر بچه و یک بار یک پسر بچه را همراه خودش آورده بود. که خوب من فکر کردم حتما بچه هاش هستن... شاید باشن شاید هم نه. من نپرسیدم دیگه.

اون دفعه که اومده بود دم در اومدم امضا کنم و بسته را تحویل بگیرم نگاهم روی سینه اش خیره موند یکهو. یعنی روی سینه اش دو تا میمی در اومده بود... دفعه قبلش هم دیده بودم اما فکر کرده بودم حتما من خل شدم یا حتما کیف پولی چیزی بوده گذاشته توی یقه اش. این دفعه دیدم خیلی هم گرد و بی نظیر و در عین حال خیلی مصنوعی هستن. این یعنی چی اونوقت؟

زنجموره

2011-10-10T15:42:00.003+02:00

دیروز رفتیم بیمارستان عیادت. با سیتا و دخترکم و اون یکی رئیس شرکت. یک هفته بود نگران بودم. شبها خوابم نمی برد. ناراحت بودم اصولا از فکر این روز... بعد رفتم یک جورایی انگاری جهان بینی ام عوض شد کلا.

این همکار ما که رفته بودیم عیادتش یک پسر جوان ایتالیایی هست. ریزه میزه ولی تر و فرز و کاری. پارسال این موقع ها پادرد گرفت. یک مدتی شل می زد و دکترها نمی فهمیدن چشه. دکتر رفتن اینجا هم مصیبتیه چون دکترها اکثرا نوبت های طولانی دارن یعنی اصولا نوبت دو سه ماهه خیلی نرمال به حساب میاد. چند ماهی طول کشید تا پاش لمس شد کلا و دکترها اساسی به تکاپو افتادن که ببینن چشه. کاشف به عمل آمد که توی زانوش یک تومور هست که روی عصب پا فشار میاره. بیوبسی دادن و دیدن که تومور بدخیم هم هست. در همون حین هم ۴-۵ تا تومور دیگه کشف کردن که خوشبختانه اونها خوش خیم بودن. دکتر معالجش زنگ زده بود به رئیس شرکت و خواهش کرده بود که بهش کار بدن که سرش گرم باشه. گفته بود ۳-۴ سال بیشتر وقت نداره اما مهمه که روحیه اش خوب باشه تا بتونه همین ۳-۴ سال را هم دوام بیاره.

یک مدتی اشعه درمانی کرد که جواب نداد. بعد شیموتراپی کرد که اونهم انگاری جواب نداد. یک هفته پیش ایمیل زده بود که باید پاش را از زانو قطع کنند و برای همین می رفتیم عیادتش. عملش قرار بوده جمعه انجام بشه که کلی تصادفی آورده بودن و نتونسته بودن عملش کنن. به جاش شنبه عملش کرده بودن که می تونید تصور کنید که چه زجر روحی ای کشیده یک روز تمام.

مونده بودیم که چی ببریم براش. برای پسر جوون که نمی شه گل و اینا برد و خیلی مناسبتی هم نداشت. سیتا گفت ازش می پرسم که چیزی دلش می خواد یا نه. گفته بود تنقلات و آبمیوه. یک جعبه گز برداشیتم و چند تا آبمیوه گرفتیم و یک کتاب کمدی هم براش خریدیم که اگه حوصله کرد چیزی برای خوندن داشته باشه.

ما که رسیدیم بیدار بود. پاشد نشست و گفت اتفاقا می خواستم الان برم توی کافه تریا بشینم یک کمی. موهاش که برای شیموتراپی ریخته بودن دوباره در آمده بودن اما به جاش جای یک پاش خالی بود. تر و فرز کفشش را پوشید و عصاش را زد زیر بغلش و راه افتاد، ما هم به دنبالش. دو سه ساعتی نشستیم گپ زدیم. از بیماریش. از بچه داری. از مشکلات یونان. از وضعیت شرکت. از داستان زندگیش.

کلا خوب بود. از اون چیزی که ما فکر می کردیم خیلی خیلی بهتر بود. هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی. همش فکر می کردم چقدر این آدم می تونست روحیه اش خراب باشه. چقدر می تونست خودش را اذیت کنه. پدر و مادرش هر دو بر اثر سرطان مرده اند. خودش می دونه که سرطان داره. خواهرش چند سال پیش یک غده داشته... کلا موروثیه قضیه توی خانواده اشون. بعد دکترها می تونستن خیلی زودتر تشخیص بدن و غده اینقدر رشد نمی کرد و مجبور نمی شدن پاشو قطع کنن. یعنی این آدم همه چیز لازم را داره که بشینه توی یک اتاق خودش را حبس کنه و غصه بخوره تا بمیره. اما یک جور وحشتناکی واقع گراست. طبیعیه که ناراحته که پاشو از دست داده اما می گه من اونقدر جوون هستم که بتونم دوباره راه رفتن را با پروتز یاد بگیرم و به زندگی ام ادامه بدم. به رئیس می گفت که اگه همه چی خوب پیش بره از ژانویه دوباره کارش را شروع می کنه. می گفت که باید خونه اش را جابجا کنه که بیاد نزدیک شرکت که هر روز نخواد دو ساعت رانندگی کنه.

دیروز تمام وقت فکر می کردم چقدر خوبه. چقدر خوبه که آدم چنین روحیه ای داشته باشه. تمام مدت غصه ام بود طبیعتا براش که پاشو از دست داده اما یک جوری احساس می کردم باید ازش یاد بگیرم این به جلو نگاه کردن را... گفتم بنویسمش شاید کسی باشه که اینجا را بخونه و یاد بگیره که دست از زنجموره برداره و به زندگیش برسه.

کادو - بخش دوم

2011-10-03T21:43:00.000+02:00

هفته ای یک بار پست می یاد با پاکت A4 قهوه ای. اسم و آدرس ما با برچسب سفید روی پاکت چسبونده شده. اونوقت می دونم که پاکت را که باز کنم یک مقوای رنگی رنگی هست که روش یک دستور پخت غذای جدید نوشته شده.

قضیه این هست که یکی از کادوهای خیلی جالب دیگه ای که گرفتیم یک زونکن آشپزی بود. در واقع این یک زونکن خالی هست که ما گرفتیم و قراره که هفته ای یک بار یکی از کسانی که توی عروسی ما شرکت کرده اند برامون یک دستور پخت بفرستند که ما امتحان کنیم و دستورپخت را هم بگذاریم توی اون زونکنه که بعد از مدتی یک تعداد زیادی دستور پخت غذا یا دسر یا کوکتل های جالب داشته باشیم.

یکی از دوستای سیتا توی عروسی ما پاکتها را پخش کرده که توی هر پاکتی یک برگه بوده که تاریخ زده لطفا در بین تاریخ فلان تا بهمان (یک بازه یک هفته ای) یک دستور پخت آماده کنید. روی پاکتها هم آدرس ما را چسبانده بودند و توی پاکتها هم مقوای رنگی گذاشته اند که ملت یا روی خود مقوا بنویسند یا روی کاغذ چاپ کنن و کاغذ را روی مقوا بچسبونن.

حالا چند هفته هست که هیچ پستی نیامده. با توجه به اینکه هیچ دستور پخت غذای ایرانی هم بهم نرسیده حدس می زنم که از اونجایی که بچه های ایرانی همه دور یک میز نشسته بودن چند هفته ای چیزی در کار نخواهد بود. اکثرا که حتی یادشون رفته بود پاکتهاشون را با خودشون ببرن و اگر هم برده باشن به گمانم یا توی تاکسی جا گذاشته اند یا توی اثاث کشی بعدی نگاهش می کنن. خلاصه حیف که زونکن رنگی رنگی مون به احتمال زیاد بدون غذای ایرانی می مونه...

کادو - بخش اول

2011-09-06T11:21:00.004+02:00

ماهی یک بار زنگ در خونه ما خورده می شه و کسی میاد چیزی میاره یا پست میاد چیزی تحویل میده.
یک بار یک کیک گنده آمده بود با پست از طرف عمه سیتا.
یک بار پول گرفتیم از طرف مامان بابای سیتا برای سینما.
یک بار یک بسته گنده میاد دم خونه پر از کرم و روغن ماساژ چیزهای مخصوص پوست و ریلکس.
چند روز پیش یکی از دوستان سیتا با دوست دخترش آمد دم خونه و گفت که می خواد معذرت خواهی کنه چون اونها باید برای آگوست ما را به صرف بستنی دعوت می کردن و نشده. به جاش یک عروسک برای دخترک آورده بودن و قول دادن که بستنی را به زودی بهمون می دن.

حالا قضیه چیه... قضیه این هست که توی جشن عروسی ما دوستای سیتا برای یک سال آیندهقرعه کشی کرده بودن و ۱۲ ماه سال را بین ۱۲ نفر تقسیم کردن. مثلا به مامان بابای سیتا افتاده بود که در ماه مارچ ما را به سینما دعوت کنن یا به عمه اش افتاده بود که در فوریه برای ما کیک بپزه... خلاصه ایده بامزه ایه خیلی.

الان یک ایمیل آمده برام از طرف دایی و زن دایی سیتا که شمال آلمان زندگی می کنن. ظاهرا اونها باید توی سپتامبر ما را به کوکتل دعوت می کردن. از اونجایی که زن دایی سیتا حالش خوب نیست و چند وقته که بستریه توی بیمارستان با یکی از بارهای شهرما صحبت کرده اند و ۱۰۰ یورو به حساب ریخته اند که ما بریم اونجا کوکتل بخوریم!!! خلاصه گفته باشم که این وظیفه شناسی آلمانها منو می کشه یه موقع.

اخطار: چندش

2011-09-04T09:52:00.002+02:00

فکر کنم سوم راهنمایی اینها بودیم توی مدرسه کذایی. برخلاف معمول که معلمها خیلی شیک و پیک و با کلاس و دوست داشتنی بودن یک معلم فیزیک برامون آمده بود که آخر چندش بود. اسمش را یادم نیست. اصلا یادم نیست که تا آخر سال با ما دوام آورد یا اونقدر حالش را گرفتیم که دمش را گذاشت روی کولش و رفت.

سوم راهنمایی از اون سالهایی بود که ما لیم و لوس و ننر بودیم. این خانمه یادمه تکیه کلامش ٬چیز٬ بود. ما هم که بی معنی بودیم هر بار که کسی ٬چیز٬ می گفت پقی می خندیدیم. خلاصه کلاس این بابا همیشه روی هوا بود از بسکه این چیزچیز می کرد و ما هرهر می خندیدیم.

این خانمه مشکل اصلی ای که داشت این بود که عرق می کرد به صورت شرشر، بعد روی مانتوش زیر بغلش شوره می زد تا تقریبا نزدیکهای آرنجش. الان فکر می کنم شاید مشکل هورمونی چیزی داشت. از طرف دیگه فکر کنم بچه شیر می داد،‌ یک دفعه روی سینه اش خیس می شد و اونهم می ماسید به مانتوش. حالا گچی کردن سر و برش به کنار.

الان تو این چند ماهه که بچه شیر می دم روزی نیست که به فکرش نیفتم. فکر می کنم کسی بالاخره به این زن تحصیل کرده این مملکت گفت که چیکار کنه که اینقدر چندش نباشه وضعیت ظاهریش؟ که مثلا چکار کنه که کمتر عرق کنه یا چکار کنه که شیر پس نده به مانتو و لباسش؟

بعد گفتم اینجا بنویسم شاید از کله ام بره بیرون دیگه بهش فکر نکنم. آخه خاطره دل انگیزی نیست که... خلاصه ببخشید شما را هم چندش کردیم.

مولتی کولتی

2011-09-03T19:07:00.003+02:00

دخترکم مثل بچه خارجی ها هشت شب می خوابه و مثل بچه مسلمونا اذون صبح بیدار می شه.

مهد خودگردان

2011-08-26T01:04:00.004+02:00

امروز با یکی از مهدکودک ها وعده کرده بودیم که بریم ببینیم. مهدها اینجا مدلهای مختلف دارن که از هر نوعی که باشن مجوزشون از طرف اداره جوانان آلمان صادر می شه و باید یک سطح استاندارد خاصی را داشته باشند:‌
مهد وابسته به کلیسا
مهد وابسته به شهرداری
مهد خیریه (AWO)
مهد خودگردان (Elterninitiative)
مهد خصوصی
و غیره

خودگردان
این یکی یک مهد خودگردان بود. تصادفا مدیرش هم یک خانم ایرانی خیلی مهربون بود. برامون توضیح داد که مهد خودگردان به این معنی هست که پدر مادرها نقش تعیین کننده ای دارن توی گرداندن مهدکودک. مثلا هفته ای یک بار پدر مادرها غذا می پزند. ماهی یک بار جلسه هست که وضعیت مهدکودک و برنامه هاش بررسی می شه و برنامه ماه آینده ریخته می شه. ماهی یک بار همه با هم می رن پیک نیک. وقتی که مستخدم مریض بشه یا مرخصی داشته باشه پدر مادرها باید مهد کودک را تمیز کنن. این نکته اخیرش خیلی جالب نیست البته :) و خلاصه در این مدل مهدکودک باید پدر و مادرها کلا آمادگی این را داشته باشند که برای مهد وقت بگذارند.

تعداد
این مهد کلا ۲۰ تا بچه داره. یک گروه ۱۰ نفره زیر ۳ سال و یک گروه ۱۰ نفره بالای ۳ سال. کادر مهدکودک هم به این ترتیب هست:‌ هر گروهی ۳ نفر مربی داره به اضافه یک آشپز و یک مستخدم.

غذا
گفت که توی این مهد فقط غذای گیاهی پخته می شه(!!) و همه محصولات هم بیو هست. یک آشپز هست که ۴ روز هفته غذا می پزه و جمعه ها هم پدر مادر ها غذا می پزند.

بیرون
هر هوایی که باشه بچه ها می رن بیرون یعنی بسته به بارون و آفتاب و اینها نیست بیرون رفتن بچه ها که این خودش خیلی مهمه. توی مهد قبلی که بازدید کرده بودم می گفت فقط روزهایی که هوا خوب باشه بچه ها را می فرستن بیرون که توی آلمان می شه در جمع شاید ۲ ماه در سال!

جنگل
از اونجایی که این مهدکودکه کلا خیلی اکولوژیستی هست گفت که هفته ای یک بار با بچه ها می رن توی جنگل و به بچه ها چیزهای مختلف را نشون می دن و بهشون آموزش می دن که چطور بهتر با محیط زیست کنار بیان.

تعطیلات
یکی از نکات منفی این مهدکودک این هست که در تعطیلات تابستانه و زمستانه تعطیل هست!‌ یک هفته توی تابستان و دو هفته توی زمستان بین کریسمس و سال نو. خوشبختانه همه مهدکودکها اینطور نیستن ولی متاسفانه اکثرشون تعطیلات تابستانی و زمستانی و از این حرفها دارن که با زندگی ماها و ددلاین پروژه ها و اینجور مقولات جور در نمی یاد.

ثبت نام
ثبت نام هم به این صورت هست که ما الان یک فرم پر می کنیم برای آگوست سال آینده (اول آگوست اول سال تحصیلی هست و بچه ها را از اون موقع توی مهد قبول می کنن). بعد توی ژانویه هیئت مدیره می شینه از روی لیست انتظار یک سری را انتخاب می کنه و اونها را برای مصاحبه دعوت می کنه که توی جلسه مصاحبه مامان باباهای دیگه هم هستن و اونها نظر می دن که شما قبول هستید یا نه.

لیست انتظار
از اونجایی که همه پدر مادرها اسمشون را توی همه مهدکودکها می نویسند لیست های انتظار معمولا پرتر از اونی هستن که در واقعیت هست. با اینحال احتمال پیدا کردن جا در یک مهدکودک برای زیر ۳ سال کار غیر ممکنی به نظر می رسه و برای بچه بالای ۳ سال جوری هست که اونقدر مهدکودک زیاد هست به نسبت تعداد بچه ها که هر از گاهی مهدکودک ها را مجبور می شن ادغام کنند و یکی از مهدها را ببندند!

خنده ناب

2011-08-22T23:07:00.002+02:00

صبح که از خواب بیدار می شه دخترک بالای سرش که می ری آنچنان خنده گشادی می کنه که احساس می کنی خودت هم خودت را خیلی دوست داری. یعنی ناب و خالص...

غربت

2011-08-06T17:22:00.007+02:00

آدم وقتی از ایران میاد تو این بلاد پوستش کنده می شه تا به تنهایی و بی کسی اینجا عادت کنه. بسته به اینکه توی ایران چقدر دور و برت شلوغ یا خلوت بوده باشه و اینجا که اومدی چقدر آشنا روشنا داشته باشی پوستت خیلی زیاد یا فقط یک کمی کنده می شه. در مورد من اینجوری بود که خانواده ام خیلی خیلی شلوغ و پر رفت و آمد بودن و هستن و اینجا تنهای تنها آمدم و هیچ کسی را نداشتم. آدم زودجوشی هم نبودم که زودی هزار تا دوست و رفیق پیدا کنم. خلاصه که پوستم اساسی کنده شد تا به طریق زندگی اینجا عادت کنم.

الان بعد از ۶ هفته که باباهه رفته می شینی به آبغوره گرفتن. آدم عادت می کنه... به صبح تا شب فارسی حرف زدن. پشت سر رژیم صفحه گذاشتن. درباره فک و فامیل ها و آشنا روشناها حرف زدن. آدم با بچه نیم وجبی که جایی نمی تونه بره. می شینه توی خونه هی با باباهه گپ می زنه. آدم عادت می کنه دوباره به بودنش. به مهربونی باباگونه اش. به دست گرمش که هر از گاهی روی شونه ات فرود میاد. بعد ۶ هفته که می گذاره می ره آدم انگاری حال غربت بهش دست می ده... بی خجالت و بی رودرواسی می گذاری اشکات بریزن روی گونه ها...

دست

2011-07-25T23:42:00.005+02:00

از صبح که بیدار می شه کارش اینه:‌ دستش را مشت می کنه میاره کنار دهنش. یک کمی سرش را اینوری می کنه یک کمی لب و دهنش را کش میده. دستش می ره توی چشمش، توی لپش، بالای دماغش... خلاصه وقتی که دستش به دهنش می رسه آدم می گه بالاخره موفق شد. با زبونش دستش را مزه مزه می کنه و بعد آنچنان قیافه ای می گیره که انگاری لیموترش چلوندی توی دهنش.

مهد

2011-07-20T12:31:00.004+02:00

یکی دو هفته بعد از زایمان نامه آمده بود از شهرداری شهرمان که تبریک می گیم برای تولد دخترتان و در فلان روز یک نفر از شهرداری میاد که حضورا بهتون تبریک بگه و براتون کادو اینا بیاره.

خانمه آمد. یک خانم خیلی مهربونی بود. پرسید که آیا در مورد تیم خوش آمد گویی شهرمان چیزی از آشناها شنیده ام. گفتم که نشنیده ام. گفت که ۴سال هست که این تیم تشکیل شده توی شهرداری شهر ما و اینها به تمام خانواده هایی که بچه جدید پیدا می کنن سر می زنن و سعی می کنن خانواده ها را از امکانات مختلف آگاه کنن.
یک زونکن گنده آورده بود با خودش که خیلی رنگی رنگی بود. زونکن خیلی با دقت تنظیم شده بود. برای من با حوصله بخش های مختلف زونکن را توضیح داد. بخش اول یک مجموعه ای بود از همه اداره جاتی که آدم در مورد بچه باهاشون سر و کار داره از قبیل اداره جوانان، بخش امور مالی مربوط به خانواده،‌ همراه با آدرس، شماره تلفن و ساعات مراجعه... یک بخش مربوط بود به امکانات تفریحی شهر برای بچه ها. یک بخش آدرس و شماره تلفن تمام دکترهای اطفال را به ترتیب منطقه های شهری مرتب کرده بود. یک بخش خیلی مهمتر در مورد امکانات نگداری از بچه ها بود. یعنی آدرس تمام مهد کودک ها مرتب شده بر حسب مناطق مختلف و همچنین آدرس و شماره تلفن شخص مسئول برای هر منطقه.

مهدکودک
یکی از معضلات امروز آلمان (برخلاف مثلا فرانسه) در حال حاضر معضل پیدا کردن مهدکودک برای بچه زیر ۳ سال هست. من الان که برای یک سال دیگه دنبال مهد کودک می گردم هر جایی که زنگ می زنم یا سر می زنم، می بینم که شاید باید معجزه بشه که بشه یک جایی توی یک مهد برای بچه یک ساله پیدا کرد.

مرخصی
زنان آلمانی به طور سنتی ۳ سال مرخصی زایمان می گیرن که یک سالش با حقوق (ماکزیمم ۶۷درصد حقوق) و دوسالش بدون حقوق هست. کسی که زیر ۳ سال بخواد بچه مهد بگذاره در کل توی جامعه باید یک جورایی نگاه چپ چپ مردم را تحمل کنه. توی مهدکودکها همه سعی می کنن به شما دلداری بدن که اشکالی نداره شما اصلا مامان بدی نیستی اگه بخوای بعد از یک سال بچه ات را بگذاری مهد... من اکثرا نگاهشون می کنم و می گم مامان من بچه ها را از ۳ ماهگی می گذاشت و ما هم هیچ وقت به این دلیل فکر نکردیم که مامان بدی داریم.

مهد برای زیر ۳ سال
توی منطقه ما ۵ تا مهد کودک هستن که از کراماتشون این هست که بچه زیر ۳ سال قبول می کنن. این مهد کودک ها فقط یک گروه زیر ۳ سال دارن که ماکزیمم ۱۰ تا بچه می گیرن. یکی از مهد ها که می گفت ما یک گروه ۵ نفره داریم برای زیر ۳سال و فعلا هم اجازه نداریم بیشتر از این بچه قبول کنیم چون باید اول مهدکودک را بازسازی کنیم و اتاق بزرگتر داشته باشیم و بعد بتونیم گروه را به یک گروه ۱۰ نفره تعمیم بدیم. برای ۱۰ تا بچه به ۳ نفر پرسنل نیاز هست.

شهریه
هزینه مهدکودک هم به نسبت میزان حقوق خانواده هست به این صورت که هرچه در آمد بیشتری داشته باشی شهریه بیشتری باید پرداخت کنی.

اولویت بندی
به یکی از مهدها زنگ زده بودم گفت که باید توی لیست انتظار بمونید و برحسب شرایط خانوادگی و درآمدتون امتیازبندی می شه و ممکنه که بهتون جا تعلق بگیره یا نگیره. پرسیدم که منظورش از شرایط خانوادگی چی هست. گفت مثلا اگه زن مجرد تنها باشید شانس خیلی بیشتری دارید نسبت به کسی که با پدر بچه دو تایی بچه را بزرگ می کنن.
بعد هم سیتا بهم حالی کرد که ما دو تا کلا چون درآمد داریم و درآمدمون هم بد نیست شانس کمتری داریم نسبت به کسی که درآمد کمتری داره. ایده اش هم این هست که کسی که درآمد بیشتری داره می تونه مهد خصوصی بگیره یا پرستار بگیره،‌ اما کسی که درآمدی نداره نمی تونه و باید از امکانات عمومی استفاده کنه... خلاصه که بر پدر جامعه سوسیالیستی لعنت.

کلیسا
بعد تازه خیلی از این مهدکودک ها هم مهدهای وابسته به کلیسا هستن که به این معنی هست که یا اصولا فقط بچه های مسیحی غسل تعمیدی می گیرن و یا اگر بچه های دیگر هم بگیرن باید قبول کنی که بچه تعلیمات مسیحی ببینه،‌ مثلا باید موافق باشی که بچه یک ساله یا دو ساله ات هفته ای یک بار بره کلیسا!

مادر روزانه
یکی از امکاناتی که در آلمان هست برای پرستاری از بچه ها امکان استفاده از Tagesmutter هست که ترجمه لفظی اش می شه مادر روزانه. تفاوتش با nany که توی آمریکا مثلا رایج هست اینه که این یک خانمی هست که خودش بچه و یا نوه داره و بعد میاد توی خونه خودش چند تا بچه را می گیره و ازشون مواظبت می کنه و به ازاش پول می گیره. این خانمی که از شهرداری آمده بود به من اطمینان داد که تمام این خانم ها دوره دیده هستن و همه تایید شده وزارت جوانان هستن و می شه بهشون اعتماد کرد... با این حال برای اون هم حدود ۴-۵ ماه قبلش باید تماس بگیری و یکی را رزرو کنی.

گفته ها و حاشیه ها

2011-07-11T13:22:00.005+02:00

این روزها همش دلم می خواست می شد کنار یک سری حرفها نوشت به تجربه ثابت شد:

گابریل گارسیا مارکز توی وصیتنامه اش گفته بود زماني كه كودكي نوزاد براي اولين بار انگشت پدرش را در مشت ظريفش مي گيرد، براي هميشه او را به دام مي اندازد. این نوشته مردانه سالها پیش برای اولین بار حس پدر و مادری را در من بیدار کرد و حالا همش دلم می خواست کنارش می نوشتم به تجربه ثابت شد.
یکی دو تا دوست خوب که کمی قبل از من زایمان کرده بودن می گفتن ۶ هفته بعد از زایمان که همون ۴۰ روز خودمون ایرانیا می شه همه چیز یکباره خیلی خیلی بهتر می شه، از اوضاع جسمی خود آدم تا خواب بچه و بی تابی های بچه و ... دلم می خواست کنار این هم می نوشتم به تجربه ثابت شد.
یک ضرب المثل آفریقایی می گه برای بزرگ کردن یک بچه یک قبیله آدم لازمه... اینم تا همین جاش به تجربه ثابت شد.
مامان بزرگم می گفت به حرف مرد و ک.و.ن بچه نمی شه اعتماد کرد... اینم با اجازتون به تجربه ثابت شد.
...

ناگفته های زایمان

2011-06-20T17:11:00.000+02:00

قبل از شروع اخطار کنم که این پست برای کسانی که خودشون تجربه بچه دار شدن دارن چیز جدید نداره و می تونن از همین الان mark as read کنن.

کلا در تمام روزهای بعد از زایمان به این فکر می کردم که که چقدر من بیگانه بودم با تمام مشکلات جسمانی بعد از زایمان. فکر می کردم که چطور تمام کسانی که قبل از من بچه دار شدند از روی این مشکلات گذشتند و صدایی از ندایشان در نیامد. به گمانم این هم توطئه مادرا هست برای به دام انداختن دیگران. یعنی تنها چیزی که همیشه شنیده بودی این بود که بچه که میاد دیگه خواب شب نداری. یا اینکه آدم وقت نداره برای کار دیگه ای... اما چیزی که هیچ وقت کسی حرفی ازش نمی زنه این هست که هفته های اول بعد از زایمان برای مادر درد مطلق هست به خصوص اگر سزارین شده باشی.

درد زایمان
همیشه فکر می کردی درد زایمان فقط چند ساعت قبل از زایمان شروع می شه و با آمدن بچه تمام می شه. الان می دونی که درد زایمان از اواسط بارداری شروع می شه که در اوایل نامحسوس هست و حالت تمرین داره برای رحم و در موقع زایمان به نهایت خودش می رسه. نکته ناگفته اینجاست که این دردها با زایمان به پایان نمی رسند بلکه تا چندین روز بعد از زایمان هم ادامه پیدا می کنند که هدف دردهای بعد از زایمان کوچک کردن دوباره رحم هست.
در حالتی که سزارین شده باشید این دردها در روزهای اول به طرز عجیبی غیر قابل تحمل هستن چون به بخیه ها فشار می آورند. و در حالتی که بچه شیر بدهید پوستتان کنده است چون دردها موقع شیر دهی به مراتب شدیدتر هستن... در عوض شکم مبارک سریعتر جمع و جور می شه.

پریود
آدم فکر می کنه ۹ ماه بارداری خوبی اش به این هست که ۹ ماه پریود نمی شی. چیزی که نمی دونی این هست که بعد از زایمان به مدت ۶ هفته پریود هستی!

هورمون های لعنتی
هورمون ها بعد از زایمان کلا آدم را تحت کنترل می گیرن. یعنی قوی ترین آدم دنیا هم که بوده باشی، یک روز از خواب بیدار می شی و می بینی همین جوری داری آبغوره می گیری. بچه گریه می کنه تو آبغوره می گیری. بچه خوابیده تو آبغوره می گیری. بابای بچه بهت لبخند می زنه تو آبغوره می گیری. مامانت زنگ زده روی پیامگیر روز مادر را بهت تبریک گفته تو آبغوره می گیری. با خودت فکر می کنی من که غمگین نیستم اصلا پس چرا هی آبغوره می گیرم. بعد دوباره از فکر آبغوره، آبغوره می گیری.
بعد روز بعدش هپی هستی انگار که یک چیزی زدی... خلاصه آدم کلا اسیر دست هورمون ها می شه و اگه بد بیاره ممکنه پریشانی هورمونها کلا به افسردگی بعد از زایمان (که یکی از شایع ترین انواع افسردگی هست) تبدیل بشه.

مکیدن
بچه ای که تازه به دنیا آمده توی دنیا یک وظیفه داره و اونهم مکیدن هست. برای این کار هم از اواسط دوره بارداری توی رحم مادر تمرین می کنه و معمولا شستش را یا کل دستش را می خوره و به این ترتیب وقتی که به دنیا میاد یکی از قوی ترین و ورزیده ترین آرواره های دنیا را داره به صورتی که اگر انگشتتون را دم دهانش بگیرید کبود می شه اونجوری که بچه فسقلی انگشتتون را مک می زنه. حالا تصور بفرمایید که به جای انگشت می خواهید سی.ن.ه مبارک را دهان بچه بگذارید اونوقت هر بار با خودتون فکر می کنید این چی چی بود من زاییدم... وامپایر شیر خوار!

شیر
یکی از باورهای غلط این هست که آدم فکر می کنه کسی که سینه های بزرگ داره حتما شیرش هم زیاده و برعکس. الان می دونم که شیر دادن بچه یک امر کاملا هورمونی هست و اصولا قضیه عرضه و تقاضا هست. یعنی بچه وامپایر باشه و مرتب به جون سی.ن.ه بیفته شیر هم زیاد تولید می شه. بچه تنبل و بی جون باشه و حال مک زدن اینا نداشته باشه شیر هم خبری نیست.
بعد فکر می کردی که شیر هم مثل یک دکمه هست که فشار می دی موقع زایمان و شیر باز می شه و میاد. چیزی که نمی دونستی اینه که اگه خوشبخت باشی و راهنمای خیلی خوب و بچه خیلی ایده آلی داشته باشی فقط یکی دو هفته طول می کشه تا مشکلاتت با شیر دادن حل بشه اگر نه ممکنه که تا هفته ها با مشکلات مختلف از قبیل زخم شدن سر سی.ن.ه،‌ عفونت شیر،‌ و غیره دست و پنجه نرم کنی.

گریه
بچه تازه به دنیا اومده تنها راه ارتباطش با دنیای خارج گریه هست. گریه که می گم شما فکر می کنید شاید بچه ونگ ونگ می کنه... ولی بچه گریه می کنه جوری که گوش شما سوت می کشه. گریه بچه و جیغ بنفش به توان ابدیت یکی هستن. بعد این بچه بغل می خواد یا شیر می خواد یا الان داره جون از تنش در میاد همش یک جور گریه می کنه. هفته ها طول می کشه تا بچه مدلهای گریه مختلف یاد بگیره... روزهای اول همه دردها و نیازهای بچه به صورت جیغ بنفش تبلور پیدا می کنه.

حس مادر شدن
اکثرا با دوستانی که این تجربه را ندارن حرف می زنم می پرسن چه حسیه مادر شدن... باید بگم که حس عجیب غریبیه کلا. یعنی همونجور که گفتم دو سه هفته اولش که کلا حس درد جسمانیه و یک جور منگی. کلا بچه اینقدر موجود کاملیه برای خودش که آدم باورش نمی شه این بچه منه. این حرفهای پاره تن من و این جور چیزها اونقدر دورن از آدم که نگو. کلا احساس می کنی که یک آدم کاملا جدید به آدمهای زندگیت اضافه شده. آدمی که مثل هیچ کدام آدمهای زندگیت نیست. آدمی که اونقدر کوچولو و بی پناهه که جگر آدم را ریش می کنه با گریه هاش. با خودت فکر می کنی این آدم کوچولو چه شخصیتی داره؟‌ آدم صبوریه؟‌ لجبازه؟ یه موقعی می یاد که روی فرش دراز بکشه و ته مدادش را بجوه و نقاشی بکشه؟ مدرسه و دانشگاه و مسافرت می ره برای خودش یه موقعی؟ بعد روزی شصت بار سر تا پای بیبی را اسکن می کنی ببینی کجاش به کی رفته. ناخن پاش. انگشتای دستش. پلک پشت چشمش. موهاش. رنگ چشماش. خلاصه در کل دنیای جالبیه دنیای بچه دار شدن و در عین حال مثل خیلی چیزهای دیگه دنیای منحصر به فردیه که هر کسی اونو یک جور منحصر به فردی تجربه می کنه...

عشقولانه

2011-06-01T16:42:00.001+02:00

دختری آورده ام که مپرس...

مرغ یا تخم مرغ

2011-05-12T09:05:00.000+02:00

گمونم بودایی ها هستن که عقیده دارن آدم بعد از مرگش بارها دوباره به دنیا می یاد هر بار به شکل یک موجودی ...

من به این نتیجه رسیدم که توی زندگی بعدی باید مرغ به دنیا بیام. تخم بگذارم بعدش روش بخوابم. به این می گن زندگی :D

آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

2011-05-04T00:14:00.001+02:00

دقت کردید که وقتی قصد خرید ندارید چقدر همه چیز به نظر خواستنی و ارزون و با کیفیت میاد و بر عکس وقتی قصد خرید می کنید همه چیز بدریخت و گرون و بنجل می شه؟‌

حالا حکایت ماست و اسم ایرانی پیدا کردن برای بچه. اولش با خودت فکر می کنی اینهمه اسم ایرانی قشنگ هست با معنی و خوش آهنگ. بعد می بینی اینجوری می شه:‌

اول باید کل اسمهای شامل حروف ژ، ق، غ، خ را حذف کنی چون که این حروف برای آلمانی جماعت غیر قابل تلفظ هست، یعنی تمام اسمهای بی نهایت زیبا مثل ژیلا،‌ ژینوس، کژال، غزاله، قلندر، چه می دونم...

بعد باید تمام اسمهایی را حذف کنی که شامل ٬ه٬ وسط کلمه هست چون که خارجکی ها ٬ه٬ وسط کلمه را نمی تونن خوب تلفظ کنن. این یعنی حذف اسمهایی مثل ماهنوش،‌ شهرنوش، شهرزاد. تا اینجا واقعا نصف بیشتر اسمهای قشنگ حذف شده اند.

اون اولا فکر می کردی اسم پسر راحته... اینهمه اسم قشنگ:
شنیتا، سورنا،‌ پادرا، کسرا، نکیسا. سیتا می گه اسم پسر که به آ ختم نمی شه. اینجا همه فکر می کنن اسم دختره مسخره می کنن. (توی لاتین اینجوریه که اسمهایی که به آ ختم می شن اسم دخترونه هستن... فرض کنید مثلا کسی اسم پسرش را بذاره توی ایران سعیده یا حمیده... این هم همون جوریه) یکی دو تا اسم به زحمت پیدا می کنی که بشه سرشون توافق کرد.

بعد می گی خوب حالا اینهمه اسم فارسی قشنگ هست برای دختر:‌
مثلا پوپک... سیتا می زنه زیر خنده و تو یک دفعه یادت میاد که پوپ کردن به آلمانی یک فعل گلاب به روتون هست.

خیلی از اسمها به دلیل شباهتشون با مارکهای معروف حذف می شن: ملیکا خیلی شبیه شکلات میلکا هست. شیوا خیلی شبیه شیبا هست که مارک معروف غذای گربه هست و ...

بعدش یاد زویا پیرزاد می افتی می گی اسم بچه را بذارم زویا.
Zoya. از اونجایی که آلمانی ها z و s را یک جورایی برعکس می خونن سیتا می پرسه سویا؟‌می گی نه بابا زویا... می گه پس باید بنویسی
Soya
که آلمانیا بتونن درست بخونن... می گم خوب اینو که همه ی دنیا می خونن سویا.

می گی نیکو... یادت میاد اسم سگ خودش Niko بوده... می گی بی خیال. اسمهای خیلی کوتاه را اینجا برای سگ ترجیح می دن.

آخرش یک شب خواب نما می شی که زیباترین و با مسماترین اسم شهرزاد هست. با پس زمینه تاریخی ۱۰۰۱ شب و ... سیتا می پرسه شارتساد؟ (تلفظ شهرزاد به آلمانی می شه واقعا توی همین مایه شارتساد) با خودت فکر می کنی واقعا اسمی هست که این ملت نابودش نکنن؟!

دیگه اصلا کامل از تو مایه اسمهای فانتزی اومدی بیرون. می گی دریا. سیتا می گه این اسم قشنگیه و تکرار می کنه داریه. می گی داریه نه بابا... دریا. خلاصه از اون داریه از ما دریا. آخرش می گی نه. داریه هم نخواستیم.

بعد می ری سراغ هلیا... اما متاسفانه آلمانها این اسم را خیلی بد تلفظ می کنن با تاکید بر سیلاب اول (بر عکس تلفظ فارسی که تاکید روی سیلاب آخر هست هلیااااا اینجا می گن هییییلیا) که خلاصه کل حس اسم را از بین می بره. خلاصه اسمهایی مثل هلیا، هیوا، هیلا، هانا، پارمیدا،‌ آناهیتا، و اسمهایی از این قبیل توی زبان فارسی طنین بی نهایت زیبایی ای داره، توی زبان غیر فارسی متاسفانه زیبایی اش از بین می ره.

بعد از همه جالبتر که خیلی از اسمهای فارسی هستن که برای گوش ما خیلی خیلی زیبا هستن مثل هلیا،‌ پانته آ،‌ آرتمیس،‌ آرمیتا، ... بعد روشن می شی و می بینی که اینها اصولا اسامی یونانی هستن،‌ یعنی توی ایران می تونی به عنوان اسم ایرانی قالب کنی به اداره ثبت احوال. اما اینجا به هر کسی که بگی مثلا هلیا یک اسم ایرانی هست با شک و تردید نگاهت می کنه و می گه مطمئنی که این همون اسم یونانی نیست که از ریشه هلیوس می یاد؟‌ یک چند روزی مقاومت می کنی سر این اسمها بعد اینقدر اینطرف اونطرف رستوران یونانی آمیتیس و آرتمیس و از این قبیل می بینی که با خودت فکر می کنی بی خیال...

خلاصه گفتم که بدونید کار ساده ای نیست اسم انتخاب کردن در این بلاد غربت.

تسهیلات

2011-04-23T22:53:00.001+02:00

آمادگی
جمعه ها روز کلاس هست. کلاس آمادگی برای زایمان. از اون جایی که اینجا پیش فرض عمومی بر زایمان طبیعی هست کلاسهای آمادگی توسط بیمارستانها یا ماما ها ارایه می شه که هزینه کلاس را بیمه متقبل می شه. کلاس هفته ای یک بار هست که می تونی با پارتنرت شرکت کنی (البته بیمه هزینه پارتنر را نمی ده ولی در کل رایج هست که خانمها با پارتنرهاشون شرکت کنن)

کلاس کلا دو مرحله داره: یک مرحله کوتاه که شامل تمرین های ژیمناستیک برای کمر و پا و اینها هست به علاوه تمرین نحوه صحیح نفس کشیدن برای مراحل مختلف زایمان که احتمالا از فیلم ها می شناسید با اون توپهای گنده و ... مرحله بعدی به این صورت هست که هر جلسه یک موضوعی بررسی می شه. یک جلسه در مورد خواب بچه ها، که بچه را کلا در چه محیطی بخوابونید و کلا چطوری بچه را به خواب منظم عادت بدید و ... یک جلسه در مورد لباس بچه و نحوه لباس پوشاندن و پوشک کردن بچه. یک جلسه در مورد مراحل زایمان و این که چه اتفاقاتی ممکن هست که بیفته و چه راه حل هایی وجود داره که در بیمارستان به کار برده می شه.

کلاسی که ما می ریم توی بیمارستانی هست که انتخاب کردیم و توسط یکی از ماما های خود بیمارستان برگزار می شه. خوبی قضیه این هست که این خانمه خودش ۳ تا بچه داره که بزرگترینشون ۳۰ سالشه و بیشتر از ۳۵ سال هم سابقه کار داره یعنی کلا به تعداد موهای سرش بچه دیده و سر زایمانهای مختلف بوده. در کل آدم به صحبت هاش خیلی اعتماد می کنه چون می دونی که می دونه در مورد چی حرف می زنه. معمولا هم وقتی به صورت پراکنده حرفهاش را با نتیجه آخرین تحقیقات علمی و یا با نظر دکتر چک می کنی می بینی که کاملا هماهنگ هست و حتی گاهی وقتها می بینی که ماماهه اطلاعاتش به روزتر از دکترت هست. کلا ماماها اینجا موظف هستن که مرتب کلاسهای آموزشی (به طور متوسط سالی ۲۰ ساعت) شرکت کنن وگرنه اجازه کارشون لغو می شه.

مراقبتهای بعدی
یکی از امکانات بی نظیر دیگری که اینجا بیمه موظف به پرداخت هزینه هاش هست، مراقبتهای بعد از زایمان هست.اینجا به طور معمول بعد از زایمان معمولا بین ۳ تا ۷ روز توی بیمارستان می مانی. وقتی که از بیمارستان مرخص می شی و می آیی خانه تا یک هفته هر روز یک ماما (که اون رو هم خودت قبلا باید تعیین کرده باشی و باهاش هماهنگ کرده باشی) سر می زنه و وضعیت تو و بچه را چک می کنه و کلا در امور بچه داری بهت مشاوره می ده و در این زمان هر موقعی که مشکلی بود می تونی با این ماما تماس بگیری که بیاد بهت سربزنه یا تلفنی راهنماییت کنه. در واقع این سرزدن های روزانه ادامه پیدا می کنه تا وقتی که بند ناف بچه بیفته و بچه را برای اولین بار حمام کنی که اولین حمام بچه با نظارت ماما انجام می شه و اون نشون می ده که چطور بچه را بگیری و چطور تمیز کنی و ... بعد از اون هم تا ۸ هفته ماما به صورت هفتگی مراجعه می کنه تا وقتی که کلا همه چیز روال طبیعی خودش را پیدا کرده باشه. این مراقبتها مخصوصا برای جامعه ای که همه خیلی کم بچه دارند و معمولا هم خیلی دورتر از مادر و مادربزرگ زندگی می کنند خیلی حیاتی و در عین حال خیلی اعتمادبخش هست.

ذمبه
حالا مشغول الذمه هستید اگر برید بگید دولت آلمان به زنها حقوق می ده که بشینن بچه نگه دارن یا براشون کلفت می گیره کارهای خونه شون را بکنه و از این حرفها که آدمیزاد هر از گاهی می شنوه... قضیه این هست که در آلمان و اکثر کشورهای اروپایی که حکومت سوسیالیستی دارن مردم به طرز وحشتناکی بیمه و مالیات پرداخت می کنن، به صورتی که گاهی بیشتر از نصف کل حقوق می ره برای بیمه و مالیات، و هزینه این بیمه و مالیات معمولا صرف خدمات عمومی از این قبیل می شه. این هست که شما در اروپا معمولا به سادگی نمی تونید پولدار بشید برای اینکه کلا هرچقدر بیشتر درآمد داشته باشید باید درصد بیشتری مالیات بدید اما در عوض یک سری خدمات عمومی دارید که به شما مثلا اطمینان می ده که تحت هر شرایطی از یک حقوق حداقل برخوردار هستید.

دور زدن تحریم ها به شکل اکسپرس

2011-04-12T11:50:00.003+02:00

هفته پیش این روزها بود که رفتیم با سیتا شهرداری که دعوتنامه بدیم برای مامان بابا. بعد رفتم پست DHL پست کردم که ۳ روزه برسه به هوای اینکه اگه نرسید یا هر جوری شد هنوز یک هفته دیگه وقت داشته باشم خاکی به سرم بریزم.

برای دو تا برگه ۶۱ یورو پول دادم و آمدم با خیال راحت زنگ زدم به مامان اینا که بدونن دو سه روز دیگه باید منتظر پست باشن.
فردا صبحش تلفن زنگ می خوره. از پست DHL. خانمه می گه شما دیروز یک بسته تحویل دادید که بره به ایران. می گم بسته که نه دو تا برگه. می گه ما متاسفانه اینو نمی تونیم بفرستیم ایران چون برگه گمرک نداره. می پرسم گمرک؟!‌ یک برگه A4 دعوتنامه گمرک برای چی می خواد دیگه؟! می گه متاسفانه بله. متاسفانه در سال جدید تحریم ها علیه ایران شدیدتر شده و برای هر چیزی که بخواهید بفرستید ایران باید اول برید گمرک و Ausführbegleitpapier یعنی اجازه نامه رسمی گمرک بگیرید.

زنگ می زنم گمرک ولایتمون و می پرسم این برگه را چطوری می تونم بگیرم. می گه باید برید توی اینترنت فلان و بهمان لینک فلان و بهمان فرم را پر کنید. بعد با فرم پرکرده و امضا شده و اصل چیزی که می خواهید بفرستید ایران بیایید اینجا تا ما در سیستم گمرکمون ثبت کنیم. بعد با این برگه می تونید دوباره برید پست. این به این معنی هست که باید زنگ بزنی به DHL که بسته را برات پس بفرستن و ببینی چه خاکی بر سر کنی.

یادم میاد که یکی از دوستان می خواست بره ایران همین دو سه روزها. اینجا رسمه که کسی که می خواد بره ایران همیشه به دوستان و آشنایان خبر می ده و می گه چیزی خواستی ببرم ایران یا مامان اینا چیزی خواستن برات بدن خبر بده. دقیقا برای چنین مواردی.

به دوستم زنگ می زنم که دعوتنامه ها دست خودت را می بوسن. توی یک شهر دیگه هست و براش با پست اکسپرس می فرستم که به موقع به دستش برسه. بعد این دوستم می ره تهران و مامان اینای من اصفهان هستن. زنگ می زنم به پسرخاله هه که کرج زندگی می کنه. می گم برات زحمت دارم که این نامه را یک جوری به دست مامان اینای من برسونی. مشکل اینجاست که مامان اینها نوبت سفارتشون همین هفته هست و پسرخاله هه هم سربازه و نمی تونه مثلا بره دم سفارت بهشون بده. پسرخاله می گه خیالت نباشه. می رم از دوستت می گیرم می برم ترمینال می دم به یکی از راننده اتوبوس ها می بره اصفهان. از پست سفارشی و هر چیز دیگه ای هم مطمئن تر و سریع تره. از راه حلش خنده ام می گیره. به این یک راه حل واقعا فکر نکرده بودم.

دوستم شنبه پروازش بوده. پسرخاله هه یکشنبه ازش گرفته مستقیم برده ترمینال زنگ زده به بابا که این نامه تون ساعت ۱۰ شب برید تحویل بگیرید از فلان راننده اتوبوس با شماره ماشین فلان و شماره موبایل فلان.

یک شنبه شب برادره برام آفلاین گذاشته که محموله رسید و من از این مدل پست اکسپرس خنده ام گرفته بود چه جور.

سوال من اینه که خداوکیلی وضع اینجور تحریم ها چه ککی از مقامات می گزه؟

پاس مادر

2011-04-11T00:06:00.000+02:00

اینجا وقتی برای بار اول به دکتر زنان مراجعه می کنی و می گی که باردار هستی (یا دکتر به تو می گه که هستی) یک دفترچه بهت می دن که اسمش هست موترپاس یا پاس مادر. این دفترچه درواقع یک نسخه از پرونده پزشکی مادر هست که بر طبق قانون باید همیشه همراه داشته باشی. دکترت تاکید می کنه که حتی اگر خواستی برای دو دقیقه از خونه بری بیرون مثلا تا دم سوپر چیزی بخری هم پاست را همراه داشته باشی.

ایده این هست که چون برای زنان باردار احتمال سرگیجه یا هر نوع مشکلی می ره باید این پرونده پزشکی همیشه همراهشون باشه که اگر کارشون به بیمارستان کشید در سریع ترین زمان ممکن بشه مادر و بچه را نجات داد. توی این دفترچه مثلا گروه خونی،‌ آلرژی، وضعیت بچه و نتیجه همه آزمایشات ثبت شده و از این نظر کار گروه امداد خیلی خیلی راحت تر هست.

اگر توجه داشته باشید که رشد جمعیت منفی یکی از مشکلات جدی آلمان در سالهای گذشته هست متوجه می شید که چرا اهمیت نجات هر بچه کلا در حد اهمیت امنیت ملی هست.

قوانین

2011-04-05T18:15:00.000+02:00

اینجا خانم های باردار ۶ هفته قبل از زایمان و ۸ هفته بعد از زایمان اجازه ندارند که کارکنند کلا می شه ۱۴ هفته. بعد از این ۱۴ هفته والدین بچه می تونن سرجمع ۱۴ ماه مرخصی بگیرند ولی از این ۱۴ ماه حتما دو ماهش را باید پارتنر دوم مرخصی بگیره. شکل رایجش این هست که خانم ها ۱۲ ماه مرخصی می گیرن و آقایون هم دو ماه و سعی می کنن که حداقل یک ماه اول را کامل توی خانه باشن که بتونن به خانمشون کمک کنن و در عین حال یک ماه اول با بچه و رفتارهاش آشنا بشن. در طول دوره مرخصی والدین، حقوقی معادل ۶۷٪ حقوق بیمه و مالیات در رفته بهت تعلق می گیره.

بعد از این یک سال هم می تونی ۲ سال دیگه مرخصی بدون حقوق بگیری. حسن قضیه این هست که کلا در تمام ۳ سالی که توی خونه هستی برات بیمه رد می شه یعنی جزو سوابق بیمه ات حساب می شه.

حسن دیگه ماجرا این هست که از زمانی که به کارفرما گفتی که باردار هستی تا پایان این ۳ سال کارفرما اجازه نداره تو را اخراج کنه و بعد از ۳ سال که برگردی سر کار،‌ کارفرما موظف هست که کاری معادل کار قبلی به تو پیشنهاد کنه. این شاید یکی از دلایلی باشه که چرا اکثر زنان آلمانی ۳ سال توی خونه می مونن از بچه هاشون نگهداری می کنن و شاید هم یکی از دلایلی باشه که چرا در این مملکت پیدا کردن مهد کودک برای بچه های زیر ۳ سال اینقدر سخت هست .

خانم وزیر
این قانون ۱۴ ماه مرخصی والدین با ۶۷٪ حقوق از سال ۲۰۰۷ در آلمان اجرا می شه و اونو مدیون خانم فون در لاین(Von der Leyen) هستیم که در اون زمان وزیر خانواده بود. این خانم فان در لاین الان وزیر کار هست و خودش ۷ تا بچه داره و پزشک هست و یکی از قدرتمندترین و پربُر‌ِش ترین زنان آلمان هست . خلاصه این هم یکی از زنانی هست که بنده و کلا جامعه آلمان به طور خاصی بهشون احترام می گذارن.

سال نو دهه نو مبارک

2011-03-26T12:14:00.000+01:00

آخرین آخر هفته سال باید بین شنبه شب کنسرت نوروزی رفتن و مهمانی رفتن به صرف سبزی پلو ماهی انتخاب می کردیم. خوب ما هم سبزی پلو ماهی را انتخاب کردیم که حداقل رسما به استقبال نوروز رفته باشیم. نه فقط به دلیل اینکه اصفهانی هستیم ها... کنسرت نوروزی رفتن دسته جمعی باشه می چسبه اما تصور کنید من و سیتا تنهایی بریم کنسرت دامبولی دیشول، اون که هیچی نمی فهمه من هم که نمی تونم تکون بخورم. اینه که ترجیحا سبزی پلو ماهی و یک جمع کوچک دوستانه را ترجیح می دی.

یک شنبه شب خیلی قبل از سال تحویل مامان بابا زنگ زدن پیشاپیش عید را تبریک بگن. خانه تکانی برده بودشان می خواستند بروند بخوابند.

سال تحویل اینجا کمی بعد از ۱۲ شب بود و بعد از مدتها ماهواره را روشن کردم به امید یک برنامه نوروزی. سال تحویل شد و من همچنان از این کانال به اون کانال. همه کانالها با هم آهنگ پخش می کردن لیلا فروهر یا هایده یا داریوش. سر آهنگ های داریوش و هایده سیتا می گفت چرا اینقدر آهنگ غمگین میاد... گفتم نه بابا اینها آهنگ های خیلی قشنگ نوروزی هستن که تو معنی شون را نمی فهمی. سر آهنگ لیلا فروهر سیتا می گفت شما ایرانی ها کلا ملت بامزه ای هستید ها. می گفتم چطور؟‌ می گفت نمی دونم. یک جورایی بامزه است دیگه. می تونی تصور کنی که توی آلمان بعد از سال تحویل یک نفر بیاد پشت تلویزیون همینجوری قر بده و آواز بخونه؟‌ اینجا معمولا بعد از سال تحویل آتش بازی و اینهاست. می گفت زنگ بزن به مامانت اینها تبریک بگو... گفتم بابا همه خوابن فحشم می دن.

سیتا را فرستادم توی رختخواب و بعد از نیم ساعت این طرف اونطرف کردن کانالها خودم هم تسلیم شدم و رفتم برای خواب.

دوشنبه صبح روز اول عید بود. باید حتما می رفتم سر کار. این روزها سرم خیلی شلوغه و باید پروژه هایی که دستم هست را به سر و سامان برسانم. معمولا همیشه روز اول عید مرخصی می گیرم اینطرف آنطرف زنگ می زنم عید مبارکی یا همینجوری می رم توی شهر می گردم و به خودم احترام می گذارم. این بار نمی شد که مرخصی بگیرم. بعد فکر کردم که صبح برم سر کار و بعد از ظهر را مرخصی بگیرم که حداقل بتونم به ایران زنگ بزنم چون شب که بشه کلا خط ها خط نمی ده دیگه.

بعد با خودم فکر کردم من که دارم می رم سر کار روز عیدیه... یک حالی هم به ملت بدم. سر ظهر رفتم برای همه بستنی گرفتم و ایمیل زدم که ساعت ۲ همه بیاین به مناسبت شروع بهار و شروع سال ۱۳۹۰ ایرانی بستنی بخورید. خلاصه ساعت ۲ ملت آمدند و کلی کار فرهنگی انجام دادیم و برایشان تعریف کردم که نوروز چی هست و تاریخ هجری شمسی چی هست و تقویم ایرانی چه مدلی هست و ... اون بی نواها هم که زیر بار منت بستنی بودند مجبور بودند وانمود کنند که این ها خیلی اطلاعات جالبی هست و کلا خودشون را مشتاق نشون بدن که برای اعیاد بعدی ایرانی هم چیزی بهشان بماسته.

بعد از بستنی خوران آمدم خانه و زنگ زدم به خانه مامان بزرگه. روز اول عید همیشه همه خونه مامان بزرگه هستن و اگر زود بجنبی می تونی با یک ایل آدم عید مبارکی کنی و مجبور نیستی بعدش به تک کشون زنگ بزنی. خلاصه نیم ساعتی شماره گیری می کنی تا خط آزاد می کنه و بعد با حدود ۳۵ نفر حرف می زنی. وقتی که حرف می زنی هم که حتما باید راه بری. اینه که بعد از ۲۱۰ دقیقه تلفن و پیاده روی احساس می کنی پاهات دارن از جا کنده می شن.

حالا امیدوارم که سال جدید و دهه جدید برای همه شما سال خوبی باشه و سرحال و خوشحال و شاد و شنگول و منگول و حبه انگور باشید.

خاله اشرف

2011-03-11T17:56:00.004+01:00

خاله اشرف را خدا بیامرزه. چند سال پیش عمرش را داد به شما و رفت. پیر زن بامزه ای بود. هیچ وقت نفهمیدیم چرا ازدواج نکرده. همیشه به ما می گفت درس بخونین که مثل من نشین. می گفت من اگه مکتب رفته بودم یکی منو می ستد کنج خونه نمی نشستم یک عمر. اینو همیشه در گوشی می گفت و قبل و بعدش هم ریز ریز می خندید.

کلا پایه خنده بود. همش از دست این و اون حرص می خورد و بد و بیراه می گفت. اونوقت بد و بیراه گفتنش اونقدر بامزه بود که پایه خنده می شد. یک بار از بسکه هی آه می کشید که چرا هیچ وقت عروس نشده ، گفتیم براش یک عروسی الکی خاله بازی راه بندازیم. یکی از پسرهای نوجوان فامیل که نوه نتیجه خواهرش می شد را نشوندیم سر سفره و روی کله شون قند سابیدیم و انکحت و زوجت خوندیم. اینقدر خوشش شده بود که نگو. سر بله گفتن هم پوستمون را کند از بسکه ناز اومد.

یکی از چیزهاییش که همیشه پایه خنده ما بود حرص خوردنش از دست جورابش بود. می نشست پاش را روی زمین دراز می کرد و بعد می خواست جوراب پاش کنه. ته جورابش را می گرفت و می کشید روی پاش. همیشه خدا حرص می خورد که کفی جورابش اومده روی پاش و باید دوباره جورابه را در بیاره و از نو بپوشه. اکثر مواقع وقتی بار دوم یا سوم که جوراب را بالاخره درست پاش کرده بود می دیدی که درز جوراب بیرونه یعنی وارونه بوده از اول. اونوقت دیگه واقعا کفری می شد و بد و بیراه می گفت. ما هم همیشه می خندیدیم بهش. اصلا جوراب پوشیدنش برای ما همیشه مایه تفریح بود.

حالا که جوری شده که ایستاده دیگه نمی تونم انگشتهای پامو ببینم،‌هر روز صبح که می خوام جورابم را پام کنم و هی اینور اونور می شم که یک جوری خودم را برسونم به نوک پام یاد خاله اشرف می افتم. هر روز صبح خنده ام می گیره از وضعیت خودم و از یاد کردن خاله اشرف و جوراب پوشیدنش.

بروکسل آخر

2011-03-01T10:11:00.008+01:00

دو روز ماموریت کاری بودم بروکسل. نشست آخر یک پروژه بود. بروکسل سال قبل را که خاطرتان هست. امسال اما کم ماجراتر بود. هتل این بار بهتر بود و ماجراهای آسانسور و غیره تکرار نشد. این بار هم با قطار آمده بودم که دوباره گیر رانندگی دوستان نباشم. بعد از مدت کوتاهی می فهمی که به دلیل وجود یک موجود زنده نسبتا گنده و نسبتا سنگین در بطن مبارک که مرتب در حال پشتک وارو زدن هست، سفر کلا به سادگی ای که تصور می کردی نیست. کلا همه چیز دور کند پیش می ره.

تاخیر
تا رسیدن به هتل باید دو بار قطار عوض می کردم. عمدا چمدانم را سبک برداشته بودم که حمل و نقلش مشکل نباشه. ایستگاه اول کلن بود که باید نیم ساعت منتظر قطار بعدی می شدم. خوشحال بودم که صبح یکشنبه خیلی شلوغ نیست و قطار حتما تاخیر نداره. نیم ساعت صبر کردم، کمی قدم زدم توی ایستگاه قطار بعد و رفتم روی سکو... در کمال ناباوری دیدم که نوشته ۴۰ دقیقه تاخیر. باید توجه کنید که قطارآلمان معمولا بین ۵ تا ۱۰ دقیقه ممکن هست که تاخیر داشته باشه و در روزهای شلوغ شاید تا ۲۰ دقیقه. اما ۴۰ دقیقه صبح روز یکشنبه واقعا چیزی هست که به شانس خوب شما در یک یکشنبه سرد بستگی داره و نه هیچ چیز دیگه. ۴۰ دقیقه در سرما صبر می کنی و آمدن و رفتن قطارها را نگاه می کنی.

سکو
یک آقایی که قیافه اش به هندی ها می خوره می ره جلوی تابلوی اعلانات و میاد به انگلیسی از خانمی که کنار تو ایستاده می پرسه این قطار بروکسل مگه از همین سکوی ۶ نمی ره پس چرا اینجا نوشته ۴. من می رم روی تابلوی دیجیتالی را نگاه می کنم و می بینم ای داد از سکوی ۶ باید بری به ۴ و این به این معنی هست که باید یک سری کامل پله بری پایین و از راهرو رد بشی و بری از پله های سکوی ۴ بری بالا. مجبور هستی که از پله بری چون آسانسور و پله برقی کلی اونطرف تر هست و خیلی وقت نداری. به همین زودی احساس می کنی که بالا پایین رفتن از پله و راه رفتن ساده نیست برات. فکر کنید به روزی که بعد از مدتها رفته اید ورزش و کلی دراز نشست زده اید. روز بعدش حالی را دارید که من این روزها دارم.

چهل سالگی
به آقای هندی می گی بدو سکوی ۴ و خودت را به سکوی ۴ می رسونی و منتظر می مونی. توی قطار می نشینی و یک نفس راحتی می کشی. نوتبوکت را باز می کنی و یکی از فیلمهای جدید را انتخاب می کنی: ٬چهل سالگی٬. با خودت می گی آخی، فروتن و لیلا حاتمی،‌ چه خوب که یک فیلم با چنین ترکیبی داری که ببینی. فیلم را نگاه می کنی. با خودت فکر می کنی ترکیب فروتن و لیلا حاتمی واقعا ترکیب خسته کننده ای هست. می دونی که اگه توی خونه بودی تا به حال یا رفته بودی سراغ اینترنت یا مشغول اتوکاری ای چیزی شده بودی. اما توی قطار با خودت کلنجار می ری که تا آخر ببینی فیلم را.

هتل
به دلایل مختلف از جمله سرمای هوا و پله های فراوان و غیره تصمیم می گیری که به جای استفاده از مترو تاکسی بگیری. تاکسی ۲۵ یورو پیاده ات می کنه که امیدواری کارفرما بهت پس بده اگر نه هم به جهنم.

می ری توی هتل و کم کم ساعت می شه ۵ که باید بری توی لابی هتل با بقیه جزيیات جلسه فردا را هماهنگ کنی. خوشبختانه ملت تصمیم می گیرند که در هتل شام بخورن و این کار را خیلی ساده تر می کنه.

آقای سوییسی
تا وقتی که نشستی کسی چیزی نمی بینه. وقتی که بلند می شی همه یک نگاهی به شکمت می کنن و یکی یکی بهت تبریک می گن. آقای سویسی می گه که خانم اون هم باردار هست. یادمه که خانمش ۳ سال پیش هم باردار بود. می پرسم بچه دوم؟ می گه آره. بچه خیلی چیز خوبیه. کل زندگی آدم را عوض می کنه. بعد قیافه اش عوض می شه و می گه البته زایمان بده. می گه خانم من زایمان خیلی سختی داشت و من تمام مدت پیشش بودم و خیلی خاطره بدی دارم. همه جا خون آلود و ... می گه خانمم خودش اینقدر خاطره بدی نداره که من دارم.

با خودم فکر می کنم این اولین بار هست که تجربه یک مرد را می شنوم از زایمان همسرش. ولی باز تاکید می کنه که بچه دار شدن واقعا تجربه خوبی هست و زندگی آدم را عوض می کنه و ...

خانم پروفسور
یک خانم پروفسور هست که از فنلاند میاد. تقریبا هم سن مامان من. توی کشورهای مختلف زندگی کرده. آلمان،‌ اتریش،‌ فنلاند، بلژیک ... هر کدام چندین سال. این بار می گه که دختر بزرگش الان باردار هست و دو هفته دیگه منتظر بچه هست. می گه که سه تا دختر داره. من با خودم فکر می کنم که با سه تا بچه و اینهمه جا به جا شدن و پروفسور چه موجودی باید باشی واقعا... یک جورایی کلا احساس می کنم که خیلی بیشتر براش احترام قایلم. یعنی کسی که بتونه زندگی شخصی خودش را با همسر و سه تا بچه مدیریت کنه و در کار هم چنین موفقیتی داشته باشه واقعا یک جورهایی تحسین برانگیزه.

جلسه
احتمالا از اونجایی که هول هم هستی برای جلسه فردا، شب هم درست خوابت نمی بره مخصوصا که باید یک چیزی را هم پرزنت کنی. صبح زود دوش می گیری و ‌چمدونت را می بندی. باید اتاق را تحویل بدی و چمدون را با خودت ببری به محل جلسه که از اونجا بتونی مستقیم بری به ایستگاه قطار.

با بقیه ساعت هشت و نیم وعده کرده ای. همه آمده اند و راه می افتید به سمت ایستگاه مترو. حضور مبارکتون هست که آقایون معمولا سریعتر از خانمها راه می رن و این بار می خوان که به مترو برسن و سرد هم هست یعنی با سرعت دو سه برابر معمول هم راه می رن و تو با کوله پشتی و چمدونت که پشت سرت می کشی دنبال آقایون می دوی. خانم منشی پروژه متوجه می شه و بر می گرده که تنها نباشی. آقایون که در حال پرواز هستن راههای میان بر زیادی هم پیدا کرده اند که همگی شامل مقادیر زیادی پله هست. توی یکی از پله ها خانم منشی به دادت می رسه و بعد یکباره خانم پروفسور بر می گرده و می گه من دستم خالیه چمدونت را بده به من بیارم. تعارف می کنی که نه خوبه. اما خانم پروفسور این حرفها حالیش نیست. چمدونت را می گیره و می گه این پسرها خیلی تند می رن آدم به گرد پاشون نمی رسه. تو با خودت فکر می کنی آخرش زنها یک جور دیگه حال همدیگر را می فهمند. فاصله تا مترو یک جوری طی می شه و بعد از مترو تا ساختمان جلسه هم به همین ترتیب طی می شه و وقتی که می رسی به ساختمان احساس می کنی که پاهات دارن از کار می افتن.

جلسه برگزار می شه تا عصر و همه چیز به خوبی و خوشی سپری می شه و پروژه بعد از سه سال به پایان می رسه و همه خوشحال و شادان از همدیگر خداحافظی می کنند.

شکلات
با خودت حساب می کنی که تا حرکت قطار هنوز ۲ ساعت وقت داری. از منشی پروژه که اونجا را بهتر می شناسه می پرسی که توی ایستگاه قطار هم می تونی شکلات بلژیکی بخری یا نه. یکی از آقایون که دوست دختر سابقش مال بروکسل بوده می گه که یک جایی را می شناسه که شکلات بلژیکی اصل داره و می تونه با من و خانم منشی بیاد و نشونمون بده. می گه خیلی نزدیک ایستگاه قطار هست و از ایستگاه مترو که بیرون میای فقط باید بری سمت راست.

بعد ما از ایستگاه مترو میایم بیرون و می ریم دنبال این آقاهه سمت راست... بعد می ریم و می ریم و بعد می ریم سمت چپ... بعد می ریم و می ریم و ... طبق معمول اینجور مواقع به خودم لعنت می کنم که به حرف آقایون در این زمینه اعتماد کرده ام و نپرسیده ام که دقیقا چقدر راه هست. بعد از حدود ۲۰ دقیقه می گه آها... داریم نزدیک می شیم. ۵ دقیقه دیگه بیشتر راه نیست!!!

شکلات بلژیکی
خلاصه به حالی می رسی به مغازه مورد نظر. مغازه مورد نظر بیشتر شبیه طلا و جواهر فروشی های خیلی لوکس هست. پشت ویترین جعبه های شکلات چیده شده چه جعبه هایی! ارزون ترین جعبه ای که می بینی ۹ تا دونه شکلات کوچولو توش هست به قیمت ۱۴ یورو... به همین ترتیب قیمت می ره بالا تا حدود ۴۰ یورو و آقاهه می گه طبقه بالا که بری شکلات های لوکس تر هم هست.

با خودت موندی که حالا این همه راه آمدیم. اما یک دونه شکلات بخری اندازه پشت ناخنت به ۲-۳ یورو که اصلا حرامه که... خلاصه کلی کل کل می کنی با خود اصفهانی ات و در نهایت یک جعبه می خری که دست خالی نمانده باشی.

نیم ساعت دیگه توی ایستگاه قطار هستی و هنوز یک ساعتی وقت داری تا قطار بیاد. هوا هم سرد... دوباره می چپی توی فروشگاههای ایستگاه قطار و دوباره شکلات می خری از اون هایی که روش عکسهای خوشمزه انداخته و مخصوصا برای توریستهایی مثل بنده روش نوشته شکلات اریجینال بلژیکی...

پله
توی بروکسل پوستت کنده می شه از بسکه پله بالا پایین می ری. با خودت فکر می کنی توی آلمان همیشه یک راه نجاتی هست به اسم پله برقی یا آسانسور. کلا قانونه که باید همیشه یک مسیری برای کسانی که روی ویلچر هستن یا کسانی که با کالسکه بچه هستن وجود داشته باشه. اما توی بلژیک از این خبرها نیست. حتی توی ایستگاه مرکزی قطار اگر جاهایی هم پله برقی بود، اکثرا یک طرفه بود و معمولا هم جهتش به همون سمتی بود که به تو نمی خوره.

بازگشت
توی مسیر برگشت یک شانس دیگه به لیلا حاتمی می دی و این بار ٬بی پولی٬ را می بینی و واقعا خوشت می یاد، هم از بازی ها و هم از فیلمنامه. یعنی فیلم اونقدر خوش ساخت هست که بتونی از دست کارهای نقش اول و دوم حرص بخوری.
یکی دوبار قطار عوض می کنی. ساعت ۱۰ شب که می رسی به ولایت خودتون که سیتا اومده دنبالت یک نفسی به راحتی می کشی و با خودت فکر می کنی اینهمه چیز را چطوری بنویسم توی وبلاگ. کی اصلا حوصله داره اینهمه روده درازی را بخونه...

هفته

2011-02-25T12:33:00.002+01:00

آلمان ها علاوه بر ماه و روز، کلا از هفته هم خیلی استفاده می کنند. یک اصطلاحی دارند به اسم kalendarwoche که می شه ترجمه کرد به هفته تقویمی. مثلا شما می رید مبلمان سفارش بدید به شما می گن هفته ۳۵ آماده می شه می تونید تحویل بگیرید. اونوقت کل سال ۵۲ هفته داره دیگه. باید بدونید هفته ۳۵ می شه چه روزی تا چه روزی.

حالا در دوران انتظار هفته ها یک مفهوم جدید پیدا کرده اند. هر هفته جدید که شروع می شه با خودت فکر می کنی اینقدر مونده تا هفته چهلم. اینجا کسی نمی گه ماه چند و چون... همه به هفته عادت دارن هفته دهم، هفته سی و پنجم...

هر هفته به سایتهای اطلاع رسانی* مراجعه می کنی و پی گیری می کنی که در این هفته چه اتفاقاتی در وجودت داره شکل می گیره. بعضی وقتها خنده ات می گیره. بعضی وقتها مات می مونی از تعجب. مثلا هفته n ام که می خونی اون فسقلی که هنوز هیچی از دنیا ندیده توی فازهای خواب و بیداریش خواب می بینه! یا دو سه هفته بعدترش که می خونی فسقلی می تونه دچار سکسکه بشه... این که از چه هفته ای شروع می کنه به شنیدن صدای تو،‌ یا از هفته چندم درد را احساس می کنه. همه اینها یک جورایی یک دریچه ای هستن به یک دنیای ناشناخته. گاهی آدم فکر می کنه با وجود اینهمه بچه که من توی زندگی ام دیده ام چطور هیچ وقت به اینهمه مراحلی بچه ها یا مادرای بچه ها طی کرده اند فکر نکرده بودم.

خلاصه کلا هفته ها مفهوم دیگه ای پیدا می کنن برای آدم.

* - سایتهای اطلاع رسانی هفته به هفته به آلمانی خیلی زیاد هستن. اما به فارسی هم می شه چیزهایی پیدا کرد. مثلا اینجا هست که می شه پی گیری کرد.

دلیل

2011-02-22T23:01:00.002+01:00

یکی از دلایلی که در این دوران شیرین نمی شه نوشت این هست که دیگه نمی تونی بری توی تخت و شکمت را سفره کنی و لب تاپ را پهن کنی روی شکمت. همش فکر می کنی بچه بیچاره به دنیا بیاد روی کله اش دکمه کیبرد سبز می شه.

دلیل دیگه این که وقتی می دونی توی ایران فیلطر شده همه سایتهای بلاگ اسپات و از جمله نینوچکا، اونوقت باز هم کمتر می شه انگیزه ات برای نوشتن.

دلیل آخر هم اینکه چون خیلی وقته که ننوشتی همش می ترسی که روده درازی کنی. اینه که اصلا نمی نویسی که نکنه روده درازی کنی.

پایان غیبت صغرا

2011-02-10T23:46:00.004+01:00

ای بابا... من اینجا ننویسم هیچ کسی انگاری اینجا را آپدیت نمی کنه ها. :D مشکل اساسی اینجاست که وقتی آدم یک مدتی نمی نویسه نوشته ها تلنبار می شن توی ذهن آدم و آدم دیگه نمی دونه از کجا شروع کنه.

جشن ما برگزار شد و به خوبی و خوشی هم سپری شد. با این که قرار بود که جشن عروسی نباشه اما تقریبا به خوبی یک جشن عروسی برگزار شد. دوستهای خیلی زیادی آمدن و ترکیب دوستهای آلمانی و ایرانی هم ترکیب خوبی بود در کل.

بابای سیتا یک سورپریز بزرگ برای من داشت، از این جهت که اینجا معمولا رسم هست که توی جشن عروسی، بابای عروس یک نطقی می کنه در مورد دخترش و از خاطرات بچگی دخترش می گه و تعریف می کنه که دخترش چقدر براشون مهمه و در نهایت یک جورایی دختره را می سپاره دست داماد.
بعد از اونجایی که بابای من توی جشن نبود بابای سیتا این نقش را به عهده گرفته بود و به نیابت از بابای من یک متن خیلی جالب و قشنگی نوشته بود خطاب به من و سیتا و در نهایت ورود من را به خانواده شون خوش آمد گفت. به نظر من کار خیلی بزرگی بود مخصوصا که بابای سیتا خیلی آدم کم حرف و خودداری هست و این کارش من را خیلی تحت تاثیر قرار داد.

بعد هم دوستهای مختلف برنامه های مختلف جالبی تدارک دیده بودن مثل بازی های جایزه دار که جایزه به عروس و داماد برسه و یا یادداشت نوشتن برای عروس و داماد و مهر وموم کردن یادداشتها توی جعبه شراب که ۳ سال دیگه درش را باز کنی و یا یک مجله که شامل نوشته های دیگران در مورد من و سیتا و عکس های مختلف از ما بود. جای ذکرش هم هست که یک دوست که اسمش را نمی برم :D نشونی این وبلاگ را به تهیه کننده مجله داده بود و یک چند سطری هم در مورد نینوچکا نوشته بود و یک اسنپ شات هم از وبلاگ در مجله گذاشته بود که خلاصه آلمانها هم فهمیدن که ما پشت سرشون وبلاگ می نویسیم.

بعد هم یک هفته ای سر فرصت هر روز ۲-۳ تا کادو باز کردیم و سیاحت کردیم که ملت چه ایده هایی به ذهنشون می رسه برای کادو دادن. هر از گاهی فکر می کردم که ای کاش توی ایران هم به جای اینکه دو سه ساعت تمام از وقت مراسم به کادو دادن و کادو باز کردن طی بشه، می شد همین کار را کرد. باور کنید لذتش خیلی بیشتره. بعد هم از اکثر کادوها عکس گرفتیم و یادداشت هم کردیم که کی چه کادویی داده. دلیلش هم این هست که باید به زودی کارت بنویسیم برای ملت و از بابت کادوهاشون تشکر کنیم و معمولا باید توی کارت تشکر هم بنویسی که از بابت فلان چیز و بهمان چیز متشکریم.

اینهم حسن ختام پستهای عروسی ای. از این به بعد پستهای دیگرانه.

باز هم در عوالم وقت شناسی

2011-01-21T00:23:00.004+01:00

یک عالمه مهمان دعوت کرده ایم برای آخر هفته. دوست و رفیق و فک و فامیل. از راههای دور و نزدیک میان. مهمانی را انداخته ایم توی یک رستوران. رستوران چسبیده است به یک هتل که کسانی که از راه خیلی دور میان بتونن شب اونجا بمونن.

رفته بودیم رستوران برای سفارش غذا و برنامه ریزی. مدیر رستوران می پرسید برای چه ساعتی مهمانهاتون را دعوت کرده اید. گفتیم برای ۸. گفت باید حواستون باشه هر چقدر کسی از راه دورتر بیاد زودتر می رسه. اینه که اونهایی که از راه خیلی دور میان حتما ساعت ۸ دم رستوران هستن و اونهایی که از راههای نزدیکتر میان تا میان برسن می شه ۸ونیم. اینه که غذا را ساعت ۸ونیم سرو می کنیم. توی دلم فکر می کردم که باید به دوستای ایرانی حتما خبر بدم که حواسشون باشه که خیلی دیر نیان وگرنه سرشون بی کلاه می مونه.

مامان سیتا زنگ زده بود. می پرسید فکری هم برای بعد از ظهر مهمونها کردید؟ ما با افتخار گفتیم بله. رستوران ساعت ۵ باز می کنه و مدیر رستوران موافقت کرده که اگه کسی زودتر خواست می تونه بره توی رستوران یک ته بندی ای بکنه.

مامان سیتا یک مکثی می کنه و می گه تا جایی که من می دونم تموم کسانی که از شهرهای دیگه می یان و توی هتل می مونن می خوان صبح زود راه بیفتن. اینه که همشون دیر که برسن ساعت ۲ اونجا هستن. فکر کنم بهتره از هتل بپرسیم ببینیم می شه ما کیک بپزیم بیاریم و اونها بهمون سرویس و قهوه بدن که بعد از ظهر یک پذیرایی کوچیکی بکنیم از کسانی که توی هتل هستن...

من همچنان توی کف این برنامه ریزی آلمانی ها مونده ام. یعنی من الان اونقدر آلمانی شده ام که بدونم وقتی کسی برای ۸ دعوته ممکنه برنامه ریزی کنه که ۵ اونجا باشه... اما دیگه۲ بعد از ظهر؟‌ می دونید؟‌ به این فکر می کنن که ما تا می رسیم خسته ایم. بریم توی هتل یک دوش بگیریم یک چرتی بزنیم. مهمونی هم که ۸ شب شروع می شه معمولا تا ۳-۴ صبح ادامه داره. خلاصه اینجوری نباشه که از راه رسیده و خسته و کوفته بخواهیم بریم مهمونی.

فکر مهمونی های ایران به خصوص عقد و عروسی ها از کله ام بیرون نمی ره. دایی من کارت داده بود برای عروسی دخترش. توی کارت نوشته بود از ساعت ۷ تا ۱۱ شب. مامان اینای من ساعت ۷ونیم که رسیده بودن دیده بودن هیچ کس توی تالار نیست. تلفن زده بودن که خبر بگیرن، بعد دایی من، یعنی بابای عروس را از خواب پرونده بودن!!!‌

بخش تازه

2011-01-13T23:03:00.003+01:00

گفتم که گفته باشم که بدانید که در اینجا (اگر باشیم و باشید و بلاگ اسپات برقرار باشد و...) تا ۱۸ سال آینده علاوه بر داستانهای نینوچکا داستانهای خاله سوسکه و دست و پای بلوریِ زاد و ولدش را خواهید خواند. همین. :)

روزمره کریسمسی ۳

2011-01-04T16:27:00.003+01:00

این قسمت درواقع پشت صحنه "روزمره های کریسمسی" ۲۰۱۰ و آخرین قسمت ماجرا هست.

شام کریسمس دعوت بودیم خانه مامان بابای ٬هم عروس٬ آلمانی. باباهه یک آقای فرانسوی هست که سالهاست آلمان زندگی می کنه. خانمه هم یک خانم آلمانی بامزه هست که همیشه منو یاد خاله ام می اندازه.

برادر سیتا و خانمش و دختر کوچکشون باید از جنوب آلمان می آمدند. تا یک روز قبل اصلا مشخص نبود که بتونن بیان یا نه چون دختر کوچولوشون مریض بود و یک هفته توی بیمارستان بود و بعد که از بیمارستان در آمده بود یک هفته گرفتار باکتری هایی بود که توی بیمارستان دچارشون شده بود. بعد که تصمیم گرفتن که علیرغم مریضی بیان، دقیقا خورد به یخبندان جاده ها. ما از رادیو و تلویزیون اخبار جاده ها را پی گیری می کردیم و می دونستیم که کار ساده ای نیست رانندگی حدود ۵۰۰ کلیومتر با این وضعیت. مخصوصا که توی اتوبانی که مسیر اونها بود از ساعتها پیش یک تصادف شده بود و بیشتر از ۳۰ کیلومتر راهبندان بود. بعد از ۷-۸ ساعت رانندگی بالاخره تسلیم شدند و زنگ زدند که ما مجبوریم شب بین راه بمونیم و فردا صبح ادامه می دیم.

خلاصه روز ۲۴ ام وقتی که شنیدیم که به سلامت به مقصد رسیده اند همه ما نفس راحتی کشیدیم. ما هم حدود ۵۰ کیلومتر راه داشتیم تا محل مهمونی که به خیر گذشت. وقتی که رسیدیم دیدیم کوچولوهه حالش بهتره و خوشحال و خوشبین فکر کردیم که همه چیز دیگه به خوبی و خوشی سپری شده و شب آرومی خواهیم داشت. بعد شروع کردیم به باز کردن کادوها. بعد از چند دقیقه برادر سیتا حالش بد شد جوری که نمی تونست بنشینه. رفت که دراز بکشه و بعد حالش اونقدر بد شد که مجبور شدیم زنگ بزنیم پزشک اورژانس بیاد خونه. یک خانم دکتری بود که آمد و نیم ساعتی بود و رفت. دارو نوشت که باید از داروخانه می گرفتی. بعد حالا پیدا کردن
داروخانه ای که شب کریسمس باز باشه هم برای خودش ماجرایی هست که باید جدی گرفته بشه. باید اول نگاه کنی توی روزنامه ببینی کدام داروخانه شب کریسمس باز هست.

خلاصه خانم برادره و پدرش شال و کلاه کردن و رفتن دنبال دارو و ما موندیم به انتظار. داروها هم آمدند و با دو سه ساعت تاخیر بالاخره همه نشستیم سر میز شام، دست و رو شسته و گرسنه منتظر پیش غذا که سوپ سیب زمینی بود (که طبیعتا سوپ سیب زمینی هم سوپ سنتی آلمان هست).

آقای خونه آمد با یک سوپخوری و اعلام کرد که یکی از سوپخوری ها از دست خانمش افتاده و کل آشپزخونه با سوپ یکی شده. خودتون را بگذارید جای خانم خونه. اول نوه یک ساله تون یک هفته توی بیمارستان باشه بعدش از بیمارستان در بیاد و دوباره مریض بشه. بعد اون استرس جاده ها. بعد دامادتون مریض و پزشک اورژانس بیاد خونه. بعد هم غذاتون اینطوری بزنه گند بزنه به آشپزخونه و زندگی.

من هر لحظه منتظر بودم که صدای جیغی چیزی از آشپزخونه بشنوم. صدای ناله ای نفرینی. اما بر خلاف انتظار خبری از این قبیل نبود. به درخواست صاحبخانه ما سوپمان را خوردیم، در حالی که خانم خونه توی آشپزخونه مشغول تمیزکردن در و دیوار بود. بعد دخترشان رفت کمک مامانه که آشپزخانه را تمیز کنه که مادرش بتونه سوپش را بخوره. خانمه که اومد باز هم منتظر بودم که حالش گرفته باشه یا عصبی باشه یا غرولندی بکنه... اما یک جور بامزه ای نشست به سوپش را خوردن و برامون تعریف کرد که چطوری ظرف سوپ از دستش افتاده و یک کمی خودش و شوهرش را مسخره کرد که چقدر دست و پا چلفتی هستن و خلاصه یک جوری خیلی با خوش اخلاقی سوپش را خورد و یکی دو نفر دیگه هم باهاش همراهی کردن که تنها نمونه و باقی قسمت های شام به خیر گذشت و شب سپری شد خلاصه.

من تمام مدت تو این فکر بودم که توی ایران اگه بود من شاید تمام زنهایی که می شناختم حتما یک جیغی می زدن یا یک جوری یک تلافی ای سر شوهری، بچه ای،‌ کابینت آشپزخانه ای چیزی در می آوردن. با خودم فکر می کردم چقدر خوبه که آدم بدونه که جایی هست که آدمهاش مثل انبار باروت منتظر یک جرقه نیستن که منفجر بشن. که به خاطر چیزهای خیلی کوچک مثل یک سوپ بی خاصیت قابل از کوره در رفتن نیستن. آدمهایی که زندگی روشون اونقدر فشار نمی یاره که هر چیز کوچکی بتونه منفجرشون کنه. گفتم اینو هم بنویسم توی وبلاگم که شما هم بدونید که آدمهایی هستن که اونقدر پر نیست دلشون... که بدونید اصلا طبیعی نیست که آدم اینقدر دلش از همه چیز پر باشه و سر هر چیز کوچیکی منفجر بشه. گفتم که بدونید که برای شما هم عادی نشه.

۲۰۱۱

2011-01-01T18:52:00.002+01:00

صدای ترقه های سال نو امروز هم ادامه داره. آدم را به یاد ۴شنبه سوری می اندازه.

توی تعطیلات بین کریسمس و سال نو به خاطر سرماخوردگی سیتا یک جورایی خانه نشین شدیم و من طبیعتا مقادیر زیادی وبلاگ خوندم و ‌هرچند که معمولا حوصله دامن زدن به گیس کشی های وبلاگی را ندارم، اما امان از بی کاری.

بحث این روزهای وبلاگستان بحث رفتن از ایران و یا ماندن در ایران، و جشن گرفتن یا نگرفتن کریسمس و سال نو با خارجی ها، و تبریک گفتن یا نگفتن سال نو هست. در مورد بحث اول همچنان حوصله وارد شدن به گیس کشی های وبلاگی را ندارم. در مورد بحث دوم فکر می کنم همیشه خوبه که آدم به قضایا از دید مثبت نگاه کنه. من اگر اینجا هستم به دور از فرهنگ و آداب و رسوم خودم چرا نباید با این ملت جشن شان را جشن بگیرم و علاوه بر اون جشن خودم را هم جشن بگیرم؟ چرا باید انتخاب کنم؟‌ چرا روز سال تحویل میلادی بنشینم توی خانه خودم و عزا بگیرم که چرا نوروز نیست و چرا مردم اینجا نوروز را جشن نمی گیرند؟‌

خلاصه من که تحویل سال ۲۰۱۱ را جشن گرفتم و امیدوارم سال ۲۰۱۱ برای ما و همه شما سال خوبی باشه. ۳ ماه دیگه هم نوروز را جشن می گیرم و باز هم امیدوارم که برای همه سال خوبی باشه.

قسمت آخر روزمره های کریسمسی مونده توی آرشیو که باید به زودی دستی به سروگوشش بکشم و آپلود کنم. تا اونموقع خوش باشید و شاد باشید و شنگول.

روزمره کریسمسی ۲

2010-12-28T14:10:00.001+01:00

کنسرت گوگوش خوب بود. در راه برگشت به خونه فکر می کردم که شاید باید کمی بیشتر در مورد کریسمس بنویسم. چون حتی کسانی که سالهاست اینجا هستن ممکنه که هیچ وقت این شانس را نداشته باشن که در جشن کریسمس شرکت کنن چون این واقعا یک جشن خانوادگی و خیلی خصوصی هست.

کریسمس کلا دو روز سال هست ۲۵ و ۲۶ دسامبر. اینجا ۲۴ دسامبر شب قبل از کریسمس از خود دو روز کریسمس مهمتر هست. در این شب همه خانواده دور هم جمع می شوند. شام خوشمزه می خورن که شام رسمی کریسمس آلمانی معمولا شامل غاز درسته هست با کنودل (کوفته سیب زمینی) و کلم قرمز پخته. قبل یا بعد از شام مراسم ‌Bescherung هست که به معنی به همدیگر کادو دادن هست. کادوها را معمولا اول زیر درخت کاج می گذارند و بعد هر کسی به ترتیب به نفر دیگه کادو می ده.

۲۵ و ۲۶ دسامبر یعنی روزهای اول و دوم کریسمس معمولا به دیدار بقیه اعضای فامیل طی می شه. این دو سه روز واقعا از معدود روزهایی هستن که آدم توی آلمان حس بودن در یک خانواده بهش دست می ده. چون همه دور هم هستن و کسانی که راه دور هستن به هم زنگ می زنن و کریسمس را تبریک می گن. این من را یاد نوروز می اندازه و برای همین کریسمس اینجا را دوست دارم.

اینجا اکثرا کسانی که پارتنر دارن سعی می کنن یک راه حلی برای این قضیه پیدا کنن که با کدام خانواده جشن بگیرن. بعضی ها جدا جدا هر کدوم با خانواده خودشون جشن می گیرن. بعضی ها مثلا روز اول را با خانواده این یکی و روز دوم کریسمس را با خانواده اون یکی جشن می گیرن. مشکل اصلی موقعی هست که خانواده یکی شمال آلمان باشه و خانواده دیگری جنوب.

خانواده سیتا از همون اول یک راه بهینه برای این قضیه پیدا کردن و اونهم اینکه هر سال با بچه هاشون و پارتنرهاشون (که حالا تبدیل شده اند به عروسها) و خانواده پارتنر ها همه با هم جشن می گیرن به صورت گردشی. خوبی قضیه این هست که از اونجایی که کلا ۴ تا خانواده درگیر ماجرا هستن که در ۴ شهر مختلف زندگی می کنن هر سال مراسم در یک شهر برگزار می شه و در کل این ۳ روز همه با هم هستن. البته تا حالا فقط دو سال پیش یک بار نوبت ما شده. این بار هم من به خاطر کنسرت گوگوش از ظهر روز اول کریسمس به بعد را دودر کردم ولی بقیه تا آخر کریسمس را دور هم بودن.

سال نو
بعد از ۲۶ معمولا همه بر می گردن سر خانه و زندگیشون. یا به ترتیبی که در آلمان و کشورهای همسایه خیلی رایج هست با دوستانشون دور هم جمع می شوند تا موقع تحویل سال نو. آلمانها اکثرا می رن به جنوب آلمان یا اتریش برای اسکی. و بعد با دوستانشون سال نو را جشن می گیرن که شب سال نو طبیعتا ۳۱ دسامبر هست. من البته نمی فهمم که آدم توی این هوای به این سردی چطوری می تونه بره یک جایی که خیلی سردتر باشه و ذوق کنه برای اسکی؟‌

روزمره کریسمسی

2010-12-23T12:23:00.006+01:00

اینجا چند هفته ای است که برف میاد. از دیشب روی برفها بارون اومده و یخ زده. وسط خیابون می تونی سرسره بازی کنی. اتوبانهای آلمان روز قبل از کریسمس شلوغ تر از همیشه هستن چون ملت همه می رن که با خانواده هاشون جشن بگیرن و با این وضعیت اکثرا مشکل پیدا کرده اند.

اداره راههای آلمان به صورت شبانه روزی درحال پاک کردن اتوبان از یخ و برف هست. بیچاره ها شب و روزی برایشان نمانده.

پست آلمان هم مقهور برف و یخبندان شده و در نتیجه کادوی مامان بابای سیتا هم توی پست مونده و امسال سرشون بی کلاه می مونه.

حالا ما در منزل مامان بابای سیتا نشسته ایم و خوشحالیم که دیروز ۳۰۰ کیلومتر راه را به سلامت طی کردیم و نگران برادر شوهره و خانواده اش هستیم که از جنوب قراره بیان. مامان سیتا نشسته پای رادیو و نگرانه.

خلاصه که کریسمس سفید، پشت صحنه اش خیلی هم بی دردسر نیست.

امسال برای اولین بار شاید شب یلدا برنامه خاصی نداشتیم. باید ساک می بستیم و باید بیشتر از ۵۰۰ تا کارت تبریک کریسمس امضا می کردیم. کارتهای کریسمس مال شرکت هستن که هر سال همه کارکنان شرکت امضا می کنند و فرستاده می شه برای مشتری ها و پارتنرها. در حین امضا کردن کارتها زنگ می زنم به مامان بابا و خواهر برادرا و پسرخاله هه که تولدش بوده و با تک تکشون در مورد برف و سرما و کریسمس و شب یلدا و یارانه ها و قیمت ها گپ می زنیم و به قول شخصی پشت سر رژییم غیبتی می کنیم.

روز اول کریسمس هم، کنسرت گوگوش هست ۴۰۰ کیلومتر اونطرفتر که ما طبیعتا با سر می ریم. اولش گفتیم بمونیم کمی آدم شوهرداری کنیم که مادرشوهر عاق والدینمون نکنه. بعد فکر کردیم سال دگر، بچه به بغل، خونه شوهر :D... خلاصه جای همه شما پیشاپیش خالی.

ویشتلن

2010-12-13T19:16:00.004+01:00

یک ماه پیش ایمیل آمده بود از یکی از دوستان آلمانی ام برای دعوت به صبحانه کریسمسی برای روز یکشنبه گذشته. توی ایمیل علاوه بر دعوت به صبحانه پرسیده بود که آیا دوست داریم که ویشتلن هم بکنیم یا نه؟

طبیعتا اولین کاری که آدم می کنه اینه که توی ویکیپدیا نگاه می کنه که ویشتلن (wichteln) چی هست. اطلاعاتی که به دست می یاری از این قراره:‌
این رسم مشابه secret santa آمریکایی ها هست و معمولا بین دوستان،‌ همکارها،‌ و همکلاسی ها انجام می شه. از اونجایی که کل قشنگی کریسمس به هدیه ها هست،‌ در این روز دوستان که دور هم جمع می شوند همه به هم هدیه می دهند البته با یک رَوَند غیر معمول.

روند معمول این هست که تو یک یا چند هدیه در نظر داری که معمولا قبل از کریسمس اعلام می کنی و یکی از اون هدایا را بدست می آوری.

روند ویشتلن اینطوری هست که توسط دعوت کننده معمولا یک موضوع تعیین می شه مثلا کتاب،‌ یا لباس یا چیزی از این قبیل،‌ و هر کسی یک کادو با خودش میاره. بعد توی مهمونی، صاحبخانه به هر کسی یک شماره می ده و با اعلام هر شماره اون نفر می تونه یکی از کادوها را به صورت تصادفی انتخاب کنه. تنها شرط هم این هست که تو اجازه نداری کادویی که خودت آوردی را انتخاب کنی. این در واقع یک جورایی مدل کریسمسی سواپ هست.

حالا این دوست من چند روز پیش اعلام کرد که از اونجایی که اکثریت با ویشتلن موافق بودن من پیشنهاد می کنم که موضوع ما Schrottwichteln باشه. Schrott کلا یعنی چیز بنجل و به درد نخور. نوشته بود لطفا هر کسی یک چیز Schrott به سلیقه خودش را خیلی قشنگ کادو کنه و بیاره. اینجوری می شه که هر کسی یک چیز بنجل که توی خونه داره و نمی خواد ببیندش را کادو می کنه و میاره. حسنش این هست که چیزی که به نظر تو بیخود می یاد ممکنه که به نظر کس دیگه ای واقعا خوب بیاد و دوست داشته باشه.

دیروز ما اونجا بودیم. کلا مراسم بامزه ای بود. ملت فجیع ترین کادوهایی که به عمرشون توی کریسمس یا برای تولدشون یا هرچی گرفته بودن را کادو کرده بودن آورده بودن و ما هم طبیعتا به همچنین. مثلا یکی یک خروس پلاستیکی بوق بوقی آورده بود که نصیب یک آقای سبیل کلفت شد. یکی دیگه یک جاشمعی خیلی جوات آورده بود و ... کلا خیلی پایه خنده بود.

ما که از شر یکی دو تا چیز تزئینی که خیلی باب میلمون نبود راحت شدیم و به جاش یک سری خزعبلات جدید کادو گرفتیم که باید بگذاریم برای ویشتلن سال بعد. :D

پس نوشت:‌ طبیعتا در اون مجلس هم مثل ۹۹ مجلس دیگه یک نفر پیدا شد که سرش درد می کرد برای بحثهایی از قبیل وضعیت ایران، وضعیت خاورمیانه،‌ رفسنجانی،‌ رانندگی در ایران، اقتصاد ایران،‌ نقش س.پ.ا.ه در سیستم قدرت در ایران و ... من بعضی وقتها با خودم فکر می کنم چه دلیلی داره که یک نفر آلمانی اینهمه چیز در مورد ایران بدونه؟!‌ بعد باهاشون که حرف می زنی می بینی فقط هم ایران نیست که مورد توجهشونه ها!‌ پاکستان،‌ هند،‌ بنگلادش،‌ مراکش... همه جا!‌ یعنی اینجا به آدمهایی بر می خوری که تاریخ معاصر کل کره زمین را حفظ هستن!‌

از هر دری

2010-12-09T09:47:00.002+01:00

پشت صحنه
دلم می خواست کمی از پشت صحنه های سفر به رُم بنویسم که فرصتی نشد. همینقدر شاید کافی باشه که اشاره کنم که یکی دو روزی که وقت داشتیم شهر را ببینیم یا بارون می آمد سیل آسا و یا اینکه بارون می آمد و علاوه بر اون هم دانشجوها اعتصاب کرده بودند و مترو و اتوبوس و کل سیستم شهری مختل بود.
از طرف دیگه نشستی که داشتیم با پارتنرهای مختلف پروژه با تاخیر وحشتناکی مواجه شده بود چون کسانی که از جنوب آلمان یا اتریش می آمدند پروازهاشون به دلیل برف کنسل شده بود یا تاخیرهای آنچنانی داشت.
بعد هم که برگشتیم به مملکت ژرمنی با درجه حرارت منفی ۱۴ مواجه شدیم و از یک ساعت بعد از نشست هواپیمای ما به زمین برف باریدن گرفت که همچنان ادامه دارد!

بیمه بازنشستگی
برای کارهای ویزا و اقامت پرسیده بودم که از چه زمانی می تونم اقامت دایم بگیرم. گفته بودند باید اول از اداره بازنشستگی آلمان کل سابقه بیمه ات را بگیری تا ببینیم چه جوریه وضعیت ات. برای اقامت دائم اینجا باید برات حداقل ۶۰ ماه بیمه بازنشستگی رد شده باشه.
از بیمه یک پرونده برام اومده بود که کل سابقه بیمه ام توش بود. بعد نوشته بودن که باید بهمون بگی توی فاصله ۱۷ سالگی ات تا ۲۰۰۵ که اولین بار توی آلمان برات بیمه رد شده چکار می کردی.
زنگ زدم گفتم من تا ۲۰۰۴ ایران بودم. اونجا درس خوندم و کار کردم. گفتن متاسفانه سابقه کارت را نمی تونیم لحاظ کنیم ولی هرچقدر درس خونده باشی توی سابقه بیمه ات حساب می شه. حتی سالهای دانشگاه توی ایرانت. خلاصه خوبه دیگه. یعنی هرچند این قضیه باعث نمی شه که زودتر بازنشسته بشی چون توی آلمان باید تا ۶۷ سالگی کار کنی. اما حقوق بازنشستگی ات اضافه تر میشه. البته اونم فقط یک اپسیلون. اما همینم خوبه دیگه.

بسته
از رم که آمدیم یک بسته پستی برایمان آمد... طبق روال هر سال از طرف مامان سیتا. جریان این هست که روزهای یکشنبه دسامبر اینجا به عید اَدوِنت (Advent) شناخته می شه که جزو اعیاد مسیحی هست و ایده اش این هست که ملت خودشون را برای تولد مسیح در کریسمس آماده کنن.
مامان سیتا هم هر سال برای اولین اَدوِنت ما یک بسته می فرسته که شامل شیرینی های خانگی کار خودش و یک شمع نسبتا بزرگ تزیین شده با برگهای کاج (که معمولا تزیین ها را هم خودش انجام می ده) و هدیه های کوچیک مختلف هست. یک جورهایی حس خوبی داره کلا باز کردن بسته ای که بوی کاج می ده و روشن کردن شمع روز یکشنبه توی این هوای برفی و خوردن چایی و شیرینی های خانگی کار مامان سیتا. کلا یک جورهایی حس خانوادگی به آدم دست می ده.

رم

2010-11-29T11:20:00.002+01:00

برای یک جلسه کاری آمده ایم رم. آخر هفته را وقت داشتیم که شهر را تماشا کنیم. باید اعتراف کنم که با وجود اینکه هنوز خیلی از قسمتهای شهر را ندیده ام اما می تونم بگم که رم یکی از زیباترین شهرهایی هست که تا بحال دیده ام. در دو روزی که وقت داشتیم برای دیدن شهر‌، واتیکان، معبد پانتئون، کولوسئوم (جایی که گلادیاتورها می جنگیدند)، فروم رومان (جایی که آدم را یاد تخت جمشید می اندازه)،‌ کاستل و خیلی جاهای دیگر را دیدیم که یکی از یکی دیدنی تر بودند. به خصوص که در خیلی از جاها واقعا فراموش می کنی که اینجایی که ایستادی وسط یک شهر مدرن با جمعیت میلیونی هست.

بوی پرتقال و درختهای پرتقال و نارنگی وسط خیابون، همچنین بارانهای سیل آسا، و آثار باستانی خیلی خیلی قدیمی آدم را یاد شیراز می اندازه. همونجوری که آدم از ایتالیا انتظار داره هم تقریبا هر بیست قدم یا به پیتزا فروشی می رسی یا بستنی فروشی.

یک مدل پیتزا فروشی اینجا هست که برای من تازگی داشت:‌ توی ویترین مدلهای مختلف پیتزا هست که انتخاب می کنی و نشون می دی که چقدرش را می خواهی مثلا ۱۰ سانت،‌ بیست سانت یا بیشتر. پیتزا را وزن می کنه و بعد لوله می کنه عین ساندویچ بهت می ده که بخوری. پیتزاهای ایتالیایی هم که خوب برعکس پیتزای آمریکایی (مدلی که در ایران هم رایجه) خیلی نازک هستن و از این نظر ایده آل.

ایتالیایی ها به وضوح آدمهای پرگفتگوتری هستن از آلمانها. کلا از حرف زدن و مزه ریختن لذت می برن. توی رستوران رئیس رستوران به کارمنداش غر می زد که چرا دست به سینه وایستادن و مشتری ها را جواب نمی دن. بهشون می گفت عین برلوسکونی وایستادن انگاری که رئیس جمهورن. بعدا که رفته بود کارمنده زیر لب یک آوازی می خوند درباره برلوسکونی. خلاصه یکجور جو باحالی دارن.

یکی دو ساعت دیگه جلسه شروع می شه و تا فردا ادامه داره و پس فردا باید برگردیم. رم یکی از شهرهایی هست که باید حتما دوباره برگردم و سرفرصت سیاحت کنم. به شما هم اکیدا توصیه می کنم.

سلام تازه

2010-11-23T11:14:00.001+01:00

همه چیز خوب پیش رفت. یک هفته با خانواده ها هم یک هفته ی خوبی بود. همه یک جورایی ریلکس بودن و این بار حضور خواهرم هم کمی کار من را برای ترجمه سبک تر می کرد. بدون این که حس کنی چیز زیادی عوض شده خواه ناخواه فصل جدیدی از زندگی ات شروع شده. توی این سرما احساس راحتی می کنم. حوصله اخبار و سایتهای خبری را ندارم. توی گودرم همه را mark as read می زنم. به خودم اجازه می دم که همه را mark as read بزنم...

دیروز روز اول کاری بود. همکارها دونه به دونه تبریک می گفتن. سوالات رایج:‌
اسمت حالا چی شده؟‌منظورشون اسم فامیل هست.
توضیح می دم که من اسم فامیلم را عوض نکردم چون در ایران رسم نیست. سیتا توضیح اضافه می کنه که چون توی ایران رسم نیست اگه نوشا فامیلش را عوض کنه دیگه دوستاش اصلا نمی تونن پیداش کنن چون نمی دونن که باید دنبال یک اسم دیگه بگردن. سیتا با بدجنسی اضافه می کنه عوضش توی ایران رسمه که زن باید به حرف مردش گوش کنه و ما این رسم را هم اجرا می کنیم.

سوال دیگه: چرا حلقه را دست چپ کردین؟ ‌دوباره جواب می دیم که دست چپ چون رسم ایرانه و چون من و سیتا هم هر دو چپ دست هستیم کلا این مدلی راحتتریم. من هم اضافه می کنم که اصلا فقط توی آلمان هست که حلقه را دست راست می کنن. علامت تعجب آلمانی ها!

سوال دیگه: تو الان دیگه به خاطر اینکه با یک آلمانی ازدواج کردی پاسپورت آلمانی می گیری دیگه؟‌جواب می دم که نه. اونجوری باید ۳ سال صبر کنم. الان با ویزای کار فکر کنم زودتر بتونم پاس بگیرم.

مربای هویج و عرصات

2010-11-09T20:30:00.005+01:00

از دیروز مرخصی هستم. از خواب بیدار شدم. یک راست رفتم توی آشپزخانه سراغ قابلمه مربای هویج که دیشب درست کرده بودم. به نظر خودم که محشر از آب در آمده. اینجا مربای هویج اصلا نمی شناسن.

می رم به سمت بالکن. به بیرون نگاه می کنم و فکر می کنم که تا چند روز دیگه برای دومین بار امسال زنبق ها در میان. نمی دونم سال پیش هم زنبق ها دو بار گل دادن یا فقط یک بار.

بعد با خنده ای در مغز فکر می کنم این فکرها واقعا توی ذهن کسی می گذره که فردا داره عروسی می کنه؟‌

خلاصه ماجرا از این قراره که بعد از این که حدود ۸ ماه طول کشید تا مدارک لازم برای ازدواج کامل بشه و بعد از این که مامان بابای من ویزا نگرفتن و بعد از اینکه مشخص شد که اجازه ازدواج فقط ۶ ماه مهلت داره به فکر پلان ب افتادیم. پلان ب این بود که یک جایی خارج از آلمان ازدواج کنیم که خانواده من هم بتونن بدون محدودیت ویزا سفر کنن. از اونجایی که یکی از معدود کشورهایی که بین ایران و آلمان قرار داره و ایرانی ها و آلمانی ها به سادگی می تونن بهش سفر کنن ترکیه هست،‌ ما تشریفات رسمی ازدواج را در اینجا انجام می دهیم و با پدر مادرهامون و خواهر برادرهامون در ترکیه جشن می گیریم.

اینه که یک جورایی همه چیز ریلکس تر هم پیش می ره. و اینه که آدم می تونه یک روز قبل از عروسی هم مربای هویج درست کنه و به زنبق های روی بالکن فکر کنه.

پس نوشت:‌ مامان بابای سیتا اینجا هستند. حدود ۲۰۰ کیلومتری اینجا زندگی می کنند و برای مراسم آمده اند. من توی آشپزخانه مشغول لازانیا درست کردن هستم. سیتا از مامان باباش می پرسه نوشیدنی چی می خورن. مامانش می گه آب. سیتا میاد توی آشپزخونه و یکهو صدای شکستنی میاد. فکر می کنم مامان سیتا می خواسته لیوانی چیزی از دکور برداره و زده شکسته. پشت سرش صدای شکستنی دوم میاد و دوباره و دوباره. خنده ام می گیره. نمی فهمم چی شده. می خندم می پرسم همه چی اوکی هست؟ سیتا می ره ببینه چی شده. میاد می گه وای می دونی این صدای چی بود که شکست؟‌چینی های محبوبت بود. می گم چرند. می رم دنبالش و می بینم که در بالکن بازه. مامان بابای سیتا روی بالکن مشغول زمین زدن چینی هایی هستن که با خودشون آوردن.
این یک رسم قدیمی آلمانی هست که شب قبل از عروسی دوستان عروس و داماد و خانواده ها چینی های قدیمی را زمین می زنند و می شکنند که شگون بیاره.

پاسیفیک تایم

2010-11-03T17:29:00.002+01:00

هفته ای یک بار یک جلسه تلفنی هست که برای هماهنگی یکی از پروژه ها انجام می شه و از طرف شرکت، من تنها کسی هستم که شرکت می کنه. اعضای پروژه از کشورهای مختلف اروپا، و آمریکا هستن. تنها ساعتی که می شه همه این آدمها را هماهنگ کرد ۸ صبح به ساعت آمریکای شرقی هست یا پاسیفیک تایم که به ساعت ما می شه ۵ عصر. یعنی هر هفته چهارشنبه ۵ تا ۶ عصر تلفن کنفرانس به انگلیسی با ۶-۷ نفر دیگه.

دو هفته پیش من نمی تونستم شرکت کنم چون برای یک پروژه دیگه وین بودم. به اطلاع مدیر جلسه رسوندم که من نیستم. مدیر جلسه هم بعد از این که یکی دو نفر دیگه هم کنسل کردن کل جلسه را کنسل کرد و من خیالم راحت شد که مشکلی نیست.
هفته پیش از اونجایی که جای دشمنتون خالی در وین سرمای سختی خورده بودم مرخصی استعلاجی داشتم و باید می موندم خونه. بدیش این بود که این بار کل جلسه لنگ یک پروپوزال بود که من باید از طرف شرکت آماده می کردم و من هم که یک هفته ماموریت بودم و یک هفته مریض. خلاصه این بار هم جلسه لغو شد.

امروز از اول صبح برنامه های ۵ تا ۶ عصرم را خالی گذاشتم و کارهامو جوری ردیف کردم که تلکو را از دست ندهم. سر ساعت ۵ شماره را گرفتم و دیدم که کسی روی خط نیست. کمی تعجب کردم چون مدیر جلسه که آلمانیه معمولا ۵ دقیقه قبل از ۵ میاد روی خط. خلاصه دو سه دقیقه ای صبر کردم اما باز هم خبری نشد.

بعد یکهو فکر کردم ای لعنت به من!‌ پاسیفیک تایم حتما هنوز روی ساعت تابستون هستن و ساعتشون را هنوز جلو نیاورده اند... از گوگل پرسیدم و گوگل تایید کرد که الان ساعت ۹ صبح پاسیفیک تایم هست و نه ۸ صبح...

خلاصه این بار هم جلسه بی جلسه. آدمیزاده دیگه... گوگل که نیست.

ما کجا، اینا کجا

2010-10-28T13:26:00.002+02:00

خانم آلمانی همسن مامان من به من می گه:‌
برای جشن هفته دیگه گفتم فلانی یک ست ۶نفره قاشق چنگال بیاره. آخه ۱۶ نفر مهمون دارم. [با تاکید بر روی ۱۶ به معنی خیلی زیاد]

خاله بنده به من:‌
خاله جون! پلوپز می خوای بخری فقط پارس خزر. بعدش آه می کشه می گه خدا این شوهر منو درستش کنه. می خواستم یک پلوپز ۵۰ نفره بخرم نگذاشت که. آخه هر بار مهمونی داریم باید دو سه تا از این دیگ آشپزی ها بار بذارم، دیگه جون ندارم به خدا.

همین دیگه...

این خارجی ها

2010-10-15T13:38:00.008+02:00

یکی دو ماه هست که میز گردهای تلویزیون آلمان همش در مورد خارجی ها بحث می کنند. داستان از آنجایی شروع شد که تیلو زاراسین از اعضای هیئت مدیره بزرگترین بانک آلمان یک کتاب وارد بازار کرد بر علیه خارجی ها.

زاراسین
این آقا چند ماه پیش یک سری سخنرانی بر علیه خارجی ها کرده بود که خیلی باعث جاروجنجال شد و الان تمام اون حرفها را با آب و تاب بیشتر به صورت یک کتاب منتشر کرده.

کتاب دو ماه پیش منتشر شده و تا امروز فروش خیلی بالایی داشته. علاوه بر اون تقریبا هر شب یکی دو تا میز گرد در تلویزیون برگزار می شه که در مورد محتوای کتاب بحث می شه.

در این کتاب در کل زاراسین معتقد هست که خارجی های مسلمان نمی خوان که خودشون را با جامعه وفق بدهند و مثال میاره از خانواده های ترک زبان که بعد از چند نسل که اینجا هستن، هنوز زبان بلد نیستن. یا مثلا گفته این مسلمون ها با زاد و ولدی که می کنن کم کم کل آلمان را دارن تسخیر می کنن و اینطرف اونطرف هم همش در حال ساختن مسجد هستن و ...

واکنشها
واکنشهای رسمی و غیر رسمی به کتاب و سخنان این آقا خیلی زیاد هست. صدر اعظم آلمان خانم مرکل در ابتدا اعلام کرد که این کتاب حرفی برای گفتن نداره و اصولا ارزش مطرح شدن در سطح جامعه هم نداره. این حرف خانم مرکل هم به مذاق خیلی ها خوش نیامده چون معتقد هستن صدراعظم آلمان نباید در مورد یک کتاب توصیه نامه صادر کنه که این کتاب خوب هست یا بد بلکه باید خودش را کنار بکشه و اجازه بده ملت خودشون تصمیم بگیرن.

بانک مرکزی آلمان در واکنش به این کتاب تصمیم به عزل آقای زاراسین گرفت و درون حزب آقای زاراسین الان بحث شدیدی هست که آیا باید ایشان هنوز در این حزب اجازه فعالیت داشته باشه یا نه. به هر حال حزب SPD حزبی هست که در آلمان به عنوان نماینده قشر محروم به حساب می یاد و تا به حال سعی کرده از چنین چالش هایی پرهیز کنه.

چیزی که در این بین برای من خیلی شوک آور بود دیدن مصاحبه ها با مردم عادی آلمانی بود و دیدن اینکه خیلی از مردم عادی زاراسین را مرد شجاعی می دونن و می گن بالاخره یک نفر از سیاستمدارها پیدا شد که حرف دل ما را بزنه. اکثرا می گن این مشکلاتی که این آقا مطرح کرده تا به حال همه می دونستن اما کسی جرات مطرح کردنش را نداشت.

در عوض قشر تحصیل کرده و یا فرهنگی اکثرا حرفهای زاراسین را مهمل و بر مبنای جنجال گرایی می دونن.

ادامه بحث
الان بعد از دوماه که از چاپ کتاب گذشته کسی دیگه تقریبا از زاراسین حرفی نمی زنه بلکه همه کلا در مورد زندگی مهاجران در آلمان حرف می زنن. هر روزی یک نفر یک جمله ای می گه که یک هفته در موردش بحث می شه. مثلا خانم وزیر آموزش و پرورش آلمان هفته پیش گفته بود که اینطور نیست که فقط خارجی ها مورد اجحاف قرار بگیرند. ما آلمانی ها هم مورد تبعیض قرار می گیریم و مثال آورده بود که در دوران مدرسه ترکها بهش می گفته اند آلمانی سیب زمینی خور یا آلمانی هرزه.
از طرف دیگه ريیس یکی از بزرگترین حزبهای آلمان چند روز پیش گفته بود که کسانی که از فرهنگهای غریبه می یان و براشون سخته که خودشون را با محیط آلمان وفق بدهند خوب نیان اصلا... و طبیعتا این حرف جززز خارجیان آلمان را در آورد.

صورت مساله
مشکل اصلی آلمان با خارجی ها در حال حاضر این هست که گروه خیلی بزرگی از ترکها در زمان بعد از جنگ جهانی به عنوان کارگر به آلمان آمدند و اینجا ماندگار شدند. این گروه اکثرا از طبقات پایین تر جامعه ترکیه آمده اند و اینجا تحصیلاتی نکرده اند. اکثرا زبان آلمانی را مسلط نیستند و بچه ها و نوه های اونها هم (یعنی نسل سوم!) زبان بلد نیستند. بعد اینها اکثرا در یک منطقه ای با هم زندگی می کنند و بین خودشون می مونن و مایحتاجشون را هم از ترکها می خرند و خلاصه خیلی نیازی هم به زبان پیدا نمی کنند. مشکل از جایی شروع می شه که در این محله ها شاید مدرسه هایی باشن که بیشتر از ۸۰ درصد کلاس محصلین ترک هستن و در نتیجه بچه ها حتی توی مدرسه فقط ترکی حرف می زنند.

خلاصه باید موند و دید که این بحث در نهایت به کجا می رسه.

پس نوشت:‌ برای بحث و بررسی و خواندن توضیحات بیشتر مراجعه کنید به بخش نظرات.

صحنه ناب

2010-10-05T16:58:00.004+02:00

رفته بودم کفش بخرم. عصر بود. فروشنده ها اینجا اکثرا خانم هستند. یکی دو تا مشتری دیگه توی مغازه بودند. هوای بیرون هم گرفته بود. بارون تازه بند آمده بود.

یک دوری توی مغازه زدم. یک کفش که به نظرم جالب می آمد را برداشتم و خواستم از فروشنده بپرسم که شماره پای من موجود هست یا نه... پشتم به ویترین بود. فروشنده که دختر جوانی بود محو تماشای بیرون شده بود. یکی دوتا فروشنده دیگه هم همینطور. یک جوری با حسرت و لذت نگاه می کردن و آه می کشیدن که مونده بودم چی شده. خانم فروشنده بهم اشاره کرد برگرد پشت سرت را نگاه کن.

برگشتم دیدم یک پیر زن و پیرمرد خیلی خیلی شیک حدود هفتاد ساله ایستاده اند جلوی ویترین و دارن همدیگر را می بوسند. پیرزن کت نارنجی پوشیده بود و کفش و کیفش را هم با کتش ست کرده بود. به طرز بی نهایت زیبایی آرایش کرده بود. آقاهه هم کت و شلوار و کراوات و بی نهایت شیک و بی نهایت رسمی. اونقدر شیک کرده بودن و اونقدر طولانی همدیگر را بوسیدن که معلوم بود تازه به هم رسیده اند.

این یکی از اون صحنه های نابی بود که شاید هیچ وقت فراموشش نکنم.

عروسی آلمانی

2010-09-25T18:30:00.003+02:00

فصل عروسی در آلمان تقریبا به پایان رسیده و فکر کردم شاید بد نباشه از اونجایی که در این تابستون به دو سه تا عروسی دعوت بودیم خلاصه ای از تجربیاتم را براتون بنویسم.

کلیسا:‌
مراسم کلیسا کلا همیشه طرفهای ظهر هست. مثلا ساعت یک بعد از ظهر. البته زوجهای زیادی هستن که قید مراسم کلیسا را می زنن و فقط در شهرداری ازدواجشون را ثبت می کنن.

عروس وارد می شه با همون آهنگ ارگی که از همه فیلمها می شناسی. داماد اون جلو منتظر عروس ایستاده... تا اینجاش عین توی فیلمهاست. چیزی که توی فیلم نمی بینی اینه که این تازه اول کاره. مراسم عقد کلیسایی حدود دوساعت کامل طول می کشه و به نظر من در همون حد جوشن کبیر خوندن کسل کننده است.
اول کشیش یک کمی نطق می کنه و در مورد آفرینش و زن و مرد و ازدواج و اینها حرف می زنه. طبیعتا با لحن یکنواخت کشیشی.
بعد یک نفر ارگ می زنه با یک ملودی آشنای یکنواخت و همه با هم آواز می خونن. آوازها خوب همه در واقع دعا هستن که به صورت آواز خوانده می شوند.
بعد دوباره کشیش یک کمی حرف می زنه در مورد ازدواج و اینکه چرا باید ازدواج کرد و حالا چرا این دو تا آدمی که اینجا هستن می خوان ازدواج کنن و ...
بعد دوباره ارگ کلیسا و آواز بعدی.
بعد آخرش کشیش رضایت می ده و مراسم عقد را جاری می کنه و عروس و داماد حلقه ها را دست می کنند و بوس لبی و کف زدن حضار.
بعدش دوباره کشیش یک خطبه ای می خونه و بعد دوباره ارگ و... خلاصه در کل خسته کننده است.

حلقه:
آلمانها فکر می کنم یکی از معدود ملتهایی هستن که حلقه را دست راستشون می کنن. من اون اولی که اومده بودم تو کف بودم که اینهمه مرد خوشگل و خوش تیپ چطوریه که هنوز مزدوج نیستن و چرا همشون یک حلقه توی اون یکی دستشون هست. خودشون معتقدند که برای نامزدی حلقه دست چپه و موقع عروسی از دست چپ در میارن می کنن دست راست. من معتقدم که چرند می گن چون اصولا حلقه ها را برای عروسی تازه سفارش می دن. اما ممکنه که در دوران عتیق این مدلی بوده باشه.

کیک و تنبان:
بعد از کلیسا ساعت حدود ۳ یا ۴ بعد از ظهره و معمولا کیک عروسی بریده می شه و کیک و قهوه سرو می شه. در مورد کیک تا جایی که من تا حالا دیدم آلمانها رسم ندارند کیک دهان هم بگذارند. اما کیک بریدن اینجا نکته داره. نکته هم اینه که موقع بریدن کیک مهم اینه که دست کی، بالای دست اون یکیه. کسی که دستش بالاتر باشه یعنی به قول آلمانها تنبون پاشه و مرد خونه است.
در یکی از عروسی هایی که ما حاضر و ناظرش بودیم عروس و داماد اول کمی کلنجار رفتن و آخرش عروس قبول کرد که چاقو را دستش بگیره و دست شوهرش روی دستش باشه. اما عروس در لحظه آخر زرنگی کرد و اون یکی دستش را گذاشت روی دست شوهره و بدین ترتیب مشخص شد که کی حرف آخر رو می زنه.

کادو:
یکی از معضلات عروسی رفتن اینجا کادوی عروسی هست. یعنی ایران از این نظر راحتی که باید تصمیم بگیری چقدر می خواهی خرج کنی و به نسبت اون سکه یا ربع سکه یا مثل خودمون اصفهانیا اسکناس یا تراول چک را می گذاری توی یک پاکت نامه با خودکار بیک روش می نویسی از طرف کدوم شخصیت و تقدیم حضور می کنی.

اینجا اما معمولا کادوها یک جوری شخصی تر باید باشند. یعنی حتی وقتی از قبل گفته باشن لطفا فقط پول، باز هم می بینی مردم همین پول خالی را اونقدر تزئین کرده اند و به مدلهای مختلف درآورده اند که معمولا نصف یک اتاق برای کادوها گرفته می شه.

کادوها را هم همون موقع باز نمی کنند و خلاصه هرکی کادو گذاشته با رقص روش و اینا ندارن. معمولا عروس و داماد چند روز بعد از عروسی سر فرصت می نشینند از کادوها عکس می گیرند و باز می کنند و بعدتر ها برای تمام کسانی که کادو گذاشته اند کارت تشکر می فرستند (معمولا به صورت دست نویس برای اینکه خیلی شخصی باشه).

یکی از رسومات قدیمی کادوی عروسی اینجا این هست که عروس و داماد برای زندگی مشترکشون یک سرویس غذاخوری خیلی شاهانه انتخاب می کنند و به یک فروشگاه سفارش می دهند که برایشان یک میز عروس و داماد بچینه با اون سرویسی که می خواهند بخرند. بعد به دوستان و فک فامیل خبر می دهند که فلان جا می تونید خرید کنید.

در دنیای مدرن که همه مدعوین از ده بالا نمی یان و هر کدام از شهر و دیار دیگه ای می یان مدل مدرن قضیه به این صورت درآمده که فروشگاه مورد نظریک وبسایت درست می کنه با لیست کادوهای مورد نظر عروس و داماد، طبیعتا با قیمت و تعداد مورد نیاز از هر کدام. مثلا چنگال به قیمت دانه ای ۲۷ یورو و تعداد مورد نظر ۱۲. بشقاب سوپخوری به قیمت دانه ای ۳۵ یورو و تعداد مورد نظر ۱۲. بدین ترتیب شما می تونید مثلا ۶ تا چنگال سفارش بدید به قیمت ۱۶۲ یورو! یا ۱۲ بشقاب سوپخوری به قیمت خدا تومن...

جزئیات

2010-09-15T15:10:00.004+02:00

برداشت اول
خونه یکی از آشناهای جدیدمون بودیم: خانم و آقای آلمانی با دو تا پسربچه بور خوشگل. خانمه دلش بچه سوم می خواد. آقاهه یک چیزی می گه و خانمه برمی گرده بهش می گه ٬خوب تو که ۳ تا بچه داری، منم می خوام ۳ تا داشته باشم٬. آقاهه بر می گرده به من توضیح می ده که ٬من یک پسر از ازدواج اولم دارم. خانمم داره به اون اشاره می کنه.٬ من که نمی دونستم آقاهه قبلا یک ازدواج دیگه داشته و جدا شده و... راستش اونقدر هم با هم پسرخاله نبودیم که انتظار داشته باشم برام تعریف کنه.
می مونم که چطوری واکنش نشون بدم؟ بگم ٬چه خوب که یک بچه دیگه هم داری٬؟‌ بگم ٬اوه متاسفم که از همسر قبلیت جدا شدی٬؟ بگم ٬متاسفم که از بچه ات جدا زندگی می کنی٬؟ در نهایت مثل منگل ها کله ام را تکون می دم و هیچی نمی گم.

برداشت دوم
همکار یونانی روز قبلش زنگ زده بود که حالش بد بوده نمی تونه بیاد. توی آشپزخونه می بینمش. می پرسم ٬بهتر شدی؟‌ چت بود اصلا؟٬‌ می گه ٬دیروز کل روز به بالا آوردن بودم. هر چی می خوردم بالا می آوردم. معده و روده و همه چیم به هم ریخته بود. اصلا نمی تونستم تکون بخورم.٬
من می مونم که چی بهش بگم؟‌ در واقع انتظار این همه جزئیات را نداشتم.

برداشت سوم
آقای همکارمون از شعبه جنوب آلمان آمده. شنیده بودم که خانمش مریض بوده و برای همین یکی دوبار قبلی را نتونسته بود به میتینگ ها بیاد. احوالپرسی می کنم. می پرسم خانمت بهتر شد؟‌ می گه ٬نه متاسفانه باید تا ۶ ماه توی بیمارستان بمونه٬. من تعجب می کنم از ۶ ماه. می پرسم ٬اوه... مگه چه مشکلی داره٬؟‌ یک لحظه مکث می کنه و می گه ٬بیمارستان روانی بستریه. مشکل عصبی داره و نمی دونیم اصلا خوب شدنی هست یا نه. ٬
من دوباره می مونم که چی بگم...

برداشت چهارم و شاه برداشت
همکارمون از تور تحقیقاتی آمده. ازش می پرسم چطور بود؟‌ می گه ٬یک مقاله دادیم که در مسابقات جهانی این رشته خیلی شانس خوبی برای قبول شدن داره٬. یک کمی توضیح می ده و من کف می کنم از کاری که انجام داده. واقعا به نظر کار جالبی می یاد. بهش می گم ٬باید به خودت افتخار کنی واقعا٬. خودش را می گیره و با خنده می گه ٬آره کارم خیلی درسته... از وقتی روی این مقاله کار می کنم د.و.د.و.لم ۳ سانتی متر درازتر شده٬.
من می مونم دوباره که چی بهش بگم؟‌ بگم وای خوش به حالت؟‌ بگم خاک بر سرت با این ادبیاتت؟ زنگ بزنم به پلیس بگم این بابا به من حرف بی ادبی زده؟‌ کووول باشم و لبخند بدجنسانه بزنم وبگم پس شده ۳ سانت و نیم؟‌ چی بگه آدم آخه؟‌

راستش را بخواهید خیلی دیگه رغبت نمی کنم حال و احوال کسی را بپرسم. بعضی وقتها آدم رفتار ایرانی را ترجیح می ده که حال کسی را بپرسی و طرف فقط بگه زنده ایم شکر...

کمربند ایمنی

2010-09-06T23:50:00.009+02:00

داشتم فکر می کردم اگه بهتون بگم که اینجا اگر کسی کمر بند ایمنی نبنده، حتی صندلی عقب نشسته باشه، راننده ماشین ۴۰ تا ۵۰ یورو جریمه می شه که احتمالا چیز جدیدی نگفته ام.

چیزی که به نظر من خیلی مهم هست و تا حالا کسی ریپورت نکرده (یا من ندیدم که ریپورت کرده باشه) این هست که اینجا باید برای بچه ها صندلی های مخصوص ماشین تهیه کنید و این صندلی ها را محکم در صندلی ماشین جاسازی کنید. بعد بچه را داخل صندلی بگذارید و کمربند ایمنی را ببندید...

نوزاد
به خصوص در مورد بچه های نوزاد اصلا مرسوم نیست که کسی بچه به بغل کنار راننده بنشینه. کسی اگر اینکار را بکنه واقعا به این دید بهش نگاه می شه که می خواد بچه اش را به کشتن بده. جریمه و این مقولات که جای خود داره. اینقدر هم مستند و برنامه های آزمایشی نشون می دن که هر کسی کاملا توی مغزش می ره که وقتی بچه به بغل نشسته ای جلوی ماشین،‌ ماشین یک نیش ترمز که بکنه خودت و بچه با هم توی شیشه جلو هستید و خطری که بچه را تهدید می کنه بی نهایت جدی هست. وقتی که بچه گریه می کنه یا شیر می خواد یا هر چی، ماشین را نگه می دارن و نگاه می کنن که بچه چه مشکلی داره. واقعا تحت هیچ شرایطی در ماشین در حال حرکت بچه را از صندلی در نمی آورن حتی اگر بچه از گریه سیاه بشه.

اونطرف ماجرا
اونوقت توی ایران خانمه نشسته جلو حتی کمربند خودش را هم نبسته و داره بچه شیر می ده. بچه های دیگه هم که پشت نشسته اند تا کمر خم شده اند روی مامانه. توی اون وضعیت رانندگی ایران این یعنی ۱۰۰٪‌ خطر مرگ، ضربه مغزی، آسیب جدی در هنگام تصادف... حالا االبته بیاییم فقط برای این پُست فرض کنیم که موتور سوار ۲ تـَرکه و ۳ تـَرکه و این خانمهایی که تـَرک موتور می نشینن و بچه شون رو می زنن زیر بغلشون وجود خارجی ندارن. خداوکیلی شماها که وبلاگ خوان هستید و سوات دارید بیایید و با جون بچه
ها بازی نکنید.

تجربه شخصی
به دوستی درباره کمربند بچه می گفتم، می گفت بچه ام یک روحیه ای داره اصلا دوست نداره محدودش کنن!‌ من مونده بودم بچه این قدی چه می فهمه روحیه و محدود و این حرفها چیه؟‌ گفتم آیه الکرسی یادت نره پس!‌
به اون یکی خانم فامیل می گفتم نشستی جلو داری بچه شیر می دی و همش هم حواست به این هست که روسری ات روی سینه ات باشه که موتوری که از کنارت رد می شه چیزی نبینه حداقل خودت کمربندت را ببند که تعادل بیشتری داشته باشی با یک نیش ترمز نری توی شیشه. آنچنان نگاه نفرت انگیزی بهم کرد که گفتم الان یک جنگ جهانی راه می افته.

آمار
هر چند که مرگ فقط مال همسایه است اما فقط این دو خط آمار را با هم مقایسه کنید و حدیث مفصل بخوانید از این مجمل:‌
ایران فقط در بهار۸۹
پنج هزار و ۸۲۶ نفر

آلمان در کل سال ۲۰۰۹
چهار هزار و ۱۵۲ نفر

نمونه
به این عکسها نگاه کنید. اینها قرتی بازی نیست ها. این چیزی هست که در اینجا جزو واجبات هست و همه رعایت می کنن. در ایران به هر کسی که می گید همه یک جوری نگاهتون می کنن انگار از کره مریخ اومدی.

باربیکیو و شله زرد

2010-09-05T17:09:00.000+02:00

ویار ماه مبارک
ماه مبارک که میاد من که روزه بگیرش نیستم. اما به جاش به اندازه یک آدم روزه هوس خوراکی می کنم: هوس زولبیا بامیه، حلیم بادمجون،‌ آش شله قلمکار، و هرچند بی ربط هوس شله زرد!‌ یعنی من به عمرم ایران بودم اهل شله زرد و این حرفها بودم ها. اما اینجا نه اینکه نیست و هیچ کسی در خونه ات را نمی زنه یک کاسه شله زرد برات بیاره آدم یکهو ویارش می گیره.

باربیکیو
شرکت ما سالی یک بار تابستان برنامه باربیکیو می گذاره. برنامه هم این هست که یک بعد از ظهر همه شرکت می رن در فضای آزاد کباب درست می کنن. شرکت هزینه گوشت و تدارکات و تنقلات را به عهده می گیره. معمولا برای اینکه سفره باربیکیو متنوع تر باشه از بچه های شرکت خواسته می شه که هر کسی سالادی چیزی با خودش بیاره. من سال پیش مثلا سالاد الویه برده بودم که خیلی با استقبال همگانی روبرو شد.

تصمیم
خلاصه من این بار به خاطر ویار ماه مبارک تصمیم گرفتم که برای باربیکیو برای اولین بار به عمرم شله زرد درست کنم و به عنوان دسر به آلمانها قالب کنم. به منشی گفتم من یک دسر ایرانی می یارم. مخصوصا که بعد از تحقیقات اولیه دستور پخت متوجه شدم که شله زرد یک غذای وگان هست و همکار وگانمون هم می تونه کف کنه.

بعد برای اولین بار به عمرم شله زرد درست کردم. سیتا می پرسید چی توی این دسر هست؟ گفتم برنج، شکر و زعفران. شروع کرد به سر به سر گذاشتن که شما ایرانیها پیش غذا برنج می خورید. غذا را هم با برنج می خورید. دسرتون هم برنجه و اینها.

بعد شله زرد که آماده شده بود به سیتا می گفتم الان توی ایران اگه بود باید یک دیگ سه برابر این درست می کردم و دور می افتادیم دم خونه مردم شله زرد پخش می کردیم. می پرسه توی ایران چرا این کارو می کنید؟

برای تزیین شله زرد مونده بودم چی کار کنم. کلی برای خودم خیال پردازی کردم که مثلا برای این که رییسم را (که از قضا مسلمون و سنی هست) بچزونم می تونم روش مثلا ٬یا حسین٬ بنویسم یا بهتر ٬خلیج فارس٬ یا همچه چیزی بنویسم. اما در نهایت به یک ایده پاچه خواری تن دادم و آرم شرکت را شابلون کردم و زدم روی شله زرد.

مقاومت و نتیجه
روز باربیکیو طبیعتا همه براشون شله زرد یک چیز خیلی جدیدی بود. اول مردد بودن چون نمی تونستند تصور کنن که برنج زرد چه مزه ای می تونه داشته باشه. بعد یک نفر داوطلب شد و امتحان کرد و به به اش به هوا رفت و بعد بقیه هم امتحان کردن. تنها دو نفر امتحان نکردن که یکی شون موجود عجیبی هست که زعفران دوست نداره و یکی دیگه موجود عجیب تری که برنج دوست نداره!‌ به غیر از این دو تا همه کف کرده بودن و حتی یکی دو نفر دستور پخت خواستند.

جهانی
خلاصه گفتم اگر در فکر خارجه آمدن هستید مشغول الذمه هستید اگر بخواهید اینجا درس بخونید یا دکترا بگیرید یا ازاین کارهای تکراری و خسته کننده بکنید. به جاش بیایید یک چیزهایی را به دنیا بشناسونید مثل فالوده شیرازی،‌ بستنی زعفرانی،‌ شله زرد، سالاد الویه، کله پاچه ... حالا منظورم این نیست که بیایید رستوران یا قنادی اینا بزنید ها... راست راستی بیزنس راه بیندازید. یعنی اون جوری که ایتالیایی ها پیتزا را به مردم دنیا شناسوندن، یا آمریکایی ها همبرگر را به دنیا شناسوندن، بیاییم شله زرد یا فالوده یا حلیم بادمجون یا جوجه کباب زعفرانی را به دنیا بشناسونیم.

حالا کله پاچه را می گذاریم برای فاز پیشرفته.

کادو و جرثقیل

2010-08-29T23:36:00.004+02:00

یکی از رسم های اینجا این هست که برای کادوی تولد معمولا از خودت می پرسن که چی دوست داری کادو بگیری و معمولا هم انتظار دارن که خودت یک ایده ای چیزی داشته باشی.
به نظر من در عین حال که رسمی هست که زندگی را راحت تر می کنه اما رسم مضحکی هم هست چون به نظر من قشنگی کادو به غیر منتظره بودنشه. یعنی من وقتی که تولد خودم هست و کسی می پرسه چی دلت می خواد همیشه بهم بر می خوره و دلم می خواد بگم اگه نمی دونی چی کادو بدی اصلا نده. ولی به هر حال کسانی هستن که یک سال تمام برنامه ریزی می کنن که برای سال دیگه تولدشون چی آرزو کنن.

یکی از آشنایان آلمانی ما یک خانمی هست که همیشه یک لیست بلند بالا داره از لیست آرزوهاش... راه می ره توی خونه و می گه:
یه ماهیتابه خوب دلم می خواد. فکر کنم بگم مامانم برای تولدم بگیره.
یا
قاشق توی شیشه مربا نداریم فکر کنم بذارم توی لیست آرزوهام برای تولدم
یا
فلان خواننده سی دی جدید بیرون داده اینو آرزو می کنم برای تولدم
یا
...

خلاصه برای این خانم که کادو می خوای بگیری کافیه زنگ بزنی به شوهرش و بپرسی که چی آرزو کرده و تکلیفت روشنه.

حالا زنگ زده بودیم تولدش را تبریک بگیم. می بینیم نفس نفس می زنه. می پرسیم خونه نبودی؟‌ می گه نه!‌ تازه الان رسیدم. رفته بودم کادو تولدم را بگیرم. می پرسم چی بوده کادوی تولدت؟‌ می گه من آرزو کرده بودم که سوار جرثقیل بشم. حالا شوهرم برام کادوی تولدم جور کرده که برم یک ساعت جرثقیل برونم. کلی توضیح می ده که با جرثقیل چقدر سنگ از این طرف به اون طرف جابجا کرده و کلی هم ذوق کرده.

با خودم فکر می کنم دنیایی دارن اینها هم ها!

ویزا

2010-08-23T10:14:00.004+02:00

ساعت ۶ صبح برادرم زنگ می زنه. می فهمم که تمام شب را اصلا خواب نبوده ام.

بابا و مامان رفته اند تهران برای ویزا. آخرین بار ۳ سال پیش آمده بودند. دیشب راه افتاده اند با اتوبوس که صبح برسند سفارت کارشان را انجام بدهند و دوباره مستقیم برگردند.

برادرم می گه زنگ بزن به بابا، کارت داره. زنگ می زنم. بابا می گه مامانت را اجازه ندادن بیاد داخل چون نوبتی که گرفتی فقط به اسم من بوده. صحبت کرده ام و گفته اند یک ساعت صبر کن تا ببینیم چی می شه. من می مونم که این دیگه چه برنامه ای هست. توی اینترنت نگاه می کنم می بینم که واقعا نوشته برای هر شخص یک نوبت جداگانه. یک ساعت بعد هم خبری نمی شه. گفته بودم که براتون قضیه روباتها را؟‌ این ملت عینهو آدم آهنی هستن. اگه چیزی توی کامپیوترشون نباشه وجود خارجی نداره براشون. اگه زن و شوهری که اسمشون روی یک دعوتنامه هست وقت جدا جدا نداشته باشن نمی شه براشون ویزا صادر کرد.

به مامان زنگ می زنم. بیرون سفارته. من شرمنده ام. مامان می خنده می گه
«مامان جان نمی دونی اینجا چه وضعیتیه... بابات اونطرف میله ها و من هم این طرف میله ها».
با خودم فکر می کنم حتما کلافه است. با دیسک کمر و دیسک گردن و هزار تا مشکل دیگه می شه تصور کرد که شب توی اتوبوس هم خوابی نرفته. می پرسم کافه ای جایی باز هست چیزی بخورید یا یک کمی بنشینید؟‌ دوباره غش غش می خنده می گه
«یک فیلمیه اینجا. دیگه ماه مبارک هم که هست. می دونی که؟‌ ماه مبارک!»
آه از نهادم در میاد. ماه مبارک یعنی حتی نمی تونن برن توی یک رستورانی کافه تریایی جایی بنشینن.

نمی دونم از دست کی بیشتر باید عصبانی باشم؟ از دست آلمانها که سیستم شون هر روز گندتر و بی انعطاف تر می شه؟ از دست ملاها که روزگارمان را سیاه کرده اند؟ از دست اسلام و مسلمونی و ماه مبارک؟‌ از دست خودم که وقت جداگانه برای مامان نگرفته ام؟ از دست مامان بابا که رفتند انقلاب کردند و ما را به این روز نشاندند؟ از دست خودم که آمده ام در این خراب شده جا خوش کرده ام که حتی یک ملاقات پدر فرزندی هم به این سادگی امکان پذیر نیست... خوب چه فایده داره این خارجه رفتن؟

سیتا می گه منم دیگه حالم از این آلمان لعنتی به هم می خوره. یک نامه بلند بالا برای کنسول نوشته و ابراز نارضایتی کرده.

با خودم فکر می کنم کجای دنیا بره آدم که آدم به حساب بیاد؟‌ سوال اینه که اصولا ما ایرانی ها اجازه داریم که دلمون بخواد آدم به حساب بیاییم؟‌

پی نوشت:‌ یادم رفته بود که بگم که یک ساعت صبر کردن بابا هم اثری نداشت و دست خالی برگشتن.

بازی روزگار

2010-08-15T23:58:00.004+02:00

کمتر پیش میاد که توی ایران از راهنمایی تا چهارم دبیرستان توی یک مدرسه باشی. ولی برای ما فرزانگانی ها پیش می یاد.

کمتر هم پیش میاد که ۶ سال تمام با یک سری معلم باشی ولی برای ما که سری اولی بودیم پیش آمد چون بهترین معلمهای شهر را گلچین کرده بودند برای مدرسه ما و چند تائیشون واقعا از راهنمایی تا چهارم دبیرستان با ما بودن. یعنی جوری بود که ما این اواخر لوس که می شدیم بهشون می گفتیم مامان! چون عین مامان ها حرصمون رو می خوردن و روزی چندین ساعت باهامون سر و کله می زدند.

چیزی که از این هم کمتر پیش میاد اینکه تو بیای آلمان و توی دانشگاهی درس بخونی که بعدش بفهمی معلم ریاضی ات هم ۳۵ سال پیش همین دانشگاه درس خونده!

چیزی که باحاله اینه که اون معلم ریاضی هه دو سه روز بیاد مهمونت بشه. با هم بیرون برین و همش برات تعریف کنه که ۳۵ سال پیش اینجا چه شکلی بوده و خودش چه جوری زندگی می کرده.

الان که دارم تایپ می کنم معلم ریاضی دوران راهنمایی و دبیرستانم توی اون یکی اتاق خوابیده و فردا خداحافظی می کنه و می ره. توی این دو سه روز اونقدر حرف زده ایم و اونقدر دوباره شناخته امش که نگو. از روز اولی که آمده احساس می کنم مامان خودم پیشمه و الان که می خواد بره می دونم که حداقل به همون اندازه دلم تنگ می شه.

فسیل

2010-08-09T10:48:00.003+02:00

اخبارها بوی کهنگی می دهند. انگاری ۱۰۰۰ سال از انتخابات گذشته.

انگار ۱۰۰۰ سال است که ندا و مادرش و سهراب و مادرش و را می شناسم و با دردشان آشنا هستم. امیر جوادی فر و صدای دردمند پدرش. کیانوش آسا و داستان برادرانش. انگار همه شان از روز اول عضو خانواده ام بوده اند. انگار از روز ازل با این آدمها گریسته ام.

احساس می کنم موسوی و کروبی صدها سال پیر شده اند تار عنکبوت گرفته اند و هنوز بیانیه صادر می کنند.

خانواده های زندانی های سرشناس هر روز به بهانه ای سعی می کنند اسم زندانیانشان را به گوش دنیا می رسانند. دنیا اما با سرعت سرسام آوری رو به جلوست و آنها کمرنگ تر و کمرنگ تر می شوند. اعتصاب غذای خشک. اعتصاب غذای زندانیانی که گوشت بر استخوان ندارند. تظاهرات در لندن. کلن. استکهلم. عکسها.

دوستانم در اداره جات دولتی گروه گروه به تهران می روند برای گزینش عقیدتی. باید نماز بخوانند و اصول دین پس بدهند. مایه خنده است آن آقا که با کفش نماز خوانده و مایه مباهات است آن خانمی که عذر شرعی را بهانه کرده که نماز نخواند و به قرآن دست نزند.

مدارس پر از ملاها شده اند.

محمد مصطفایی جانش را نجات داد و از ایران بیرون آمد. محمد مصطفایی دیگر کسی را نجات نخواهد داد.

خبرها تیتر وار می آیند و می روند و دیگر هیچ حسی ندارم انگار. کرخت شده ام. از کرختی متنفرم. از این استیصال محض متنفرم. آیا ما همه این روزها را یک بار دیگر تجربه نکردیم؟

وگان

2010-07-29T15:28:00.002+02:00

آقای عراقی شرکتمون یک جای بهتری کار پیدا کرد و رفت الحمدلله. آقای لبنانی هم دوباره هوس تحصیل به سرش زده رفت به سمت پاریس. اینه که تا اطلاع ثانوی ارتباط بنده با خاور میانه قطع شده.

بعدش به جای آقای عراقی که روبروی من می نشست یک آقای آلمانی اومده. این آقاهه یک جوری از این فریک هاست. یعنی هم خیلی مخه. هم یه جورایی باحاله.

القصه... هفته پیش این آقاهه کارش رو شروع کرد و ما هم طبق معمول خیلی کنجکاو، منتظر بودیم که ببینیم چه جور آدمیه.

حالا چند شب پیش ها جشن خداحافظی همکار لبنانی مون بود. اینقدر لـُرده که اونهمه آدم را دعوت کرده بود رستوران ایتالیایی. بعدش غذای همه اومد به جز غذای این آقا جدیده. توضیح داد گفت که غذای خاص سفارش داده که بیشترطول می کشه و خواهش کرد که ما شروع کنیم و منتظر اون نمونیم. ما هم که اجازه دار شده بودیم شروع کردیم به خوردن. بعد ده دقیقه پیتزایی که سفارش داده بود اومد. من فقط دیدم که روی پیتزاش کدو و سیب زمینی بود.

با خودم فکر کردم که آهان! این بابا وجتارین هست. اما نگو که سخت در اشتباه بودم. چون بلافاصله به گارسون گفت ببخشید من بدون پنیر سفارش داده بودم! گارسون بیچاره سرخ شد و سیاه شد و دوباره رفت یک پیتزا سفارش بده با کدو و سیب زمینی و بدون پنیر!‌

حالا قضیه چیه؟‌ این آقاهه وجتارین نیست بلکه وگان هست.
وجتارین را به فارسی می گیم گیاهخوار. وجتارین ها درجات مختلفی دارن. مثلا بعضی هاشون حتی ماهی می خورن اما فقط گوشت قرمز نمی خورن. اما اکثرا کلا با نون و پنیر زندگی می کنن. تعدادشون هم توی آلمان به اندازه ای هست که هر رستورانی یا کانتینی موظف هست حداقل یک غذای وجتارین سرو کنه.

حالا وگان ها تفاوتشون با وجتارین ها در اینه که این گروه علاوه بر اینکه هیچ مدل گوشتی نمی خورن، کلا هر چیزی هم که ربطی به حیوانات داشته باشه را نمی خورن. مثلا شیر، پنیر،‌ ماست و یا‌ تخم مرغ،‌... یعنی این گروه را به حق می شه (با عرض معذرت از خانومچه) علفخوار نامید.

فرقه های شکمی:
بعد اگه من همه این گروهها رو بخوام توضیح بدم مثنوی هفتاد من کاغذ می شه دیگه... اما دو سه نمونه مدرن:‌

یک گروهی هستن که گوشت شون را فقط از کسی می خرن که بشناسنش یا بدونن که اون گوشت واقعا از یک مزرعه می یاد و نه از گاوداری یا مرغداری صنعتی. این گروه دوست دارن که با این کارشون با صنعتی کردن مواد غذایی به این شکل روز افزون مبارزه کنن. این گروه کلا فقط چیزهای بیو می خورن اما فکر می کنم اسم خاصی ندارن یا اگه دارن من نمی دونم. اطلاعات بیشتر را از بهاره بپرسین.

یک گروه دیگه هستن که مثلا قهوه که می خورن از یک جای خاص می خرن که مطمئن باشن تمام مراحل تولید این قهوه توسط آدم بزرگها بوده. استدلال این گروه اینه که در آفریقا یا کلا کشورهایی که قهوه به عمل میاد اکثرا از بچه ها کار کشیده می شه در حالی که بچه ها تا به سن قانونی نرسیده اند باید درس بخونن و نباید کار کنند. اینه که این گروه تمام چیزهایی که می خرن دقت می کنن که از سوپرهای خاصی بخرن که اون سوپرها اطمینان می دن که محصولاتش بدون کار بچه ها تولید شده.

بعدش تازه این آقاهه تعریف می کرد که یک درجه افراطی تر از وگان هم هست و اون هم فروتارین هست. که این گروه فقط میوه می خورن. چون معتقدند که ما نباید در محیط زیست دخل و تصرف کنیم. اونوقت یک گروه افراطی فروتاریتن هست که حتی مثلا سیب زمینی هم نمی خورن چون برای خوردن سیب زمینی باید سیب زمینی را از دل خاک بکشی بیرون. این گروه فقط میوه هایی را می خورن که از درخت به زمین می افتند و اگه خورده نشن زمین را کثیف می کنند.

اینه که می بینید اندازه مکتبهای فقهی اینجا مکتبهای شکمی وجود داره و تعدادشون هم روز به روز رو به افزایشه.

تاملات وگانی:

ایمیل میاد از یکی از بچه های شرکت که برامون بستنی خریده. اول تعجب می کنم که این آقا جدیده نمی ره به سمت آشپزخونه. بهش می گم فکر کنم فلانی تولدش بوده. باز هم از جاش تکون نمی خوره. می رم بستنی ام را میارم می شینم پای کامپیوتر به لیس زدن. یکهو یادم میاد که این بابا بستنی نمی تونه بخوره چون شیر توشه. بستنی زهرمارم می شه. پا می شم می رم توی آشپزخونه می خورم که این بابا جزش در نیاد.
می رم برای خودم قهوه می ریزم میام پشت سیستم. از کشوی میزم یک دونه شکلات در میارم که با قهوه ام بخورم. فکر می کنم بهش تعارف کنم. می بینم سرش خیلی تو کار خودشه بی خیال می شم. بعدش یکهو یادم میاد که این بابا حتما شکلات هم نمی تونه بخوره چون شیر توشه.
ازش می پرسم تو شکلات هم نمی خوری اگه شیر توش باشه؟ می خنده می گه نه. می گه اما شکلات خالص هست که می خورم و شکلات با شیر سویا و بستنی با شیر سویا و ... هست که اونها رو می تونه بخوره.
خلاصه یک هفته است که هر چی می خوام بخورم می بینم این یا شیر توشه یا تخم مرغ یا گوشت و خلاصه همه اینها را این بابا نمی تونه بخوره.

روبات سیبیلو

2010-07-23T23:18:00.000+02:00

عصر بلند، از ورزش اومده بودم خسته و کوفته. ایستاده بودم توی ایستگاه اتوبوس منتظر دقیقه ی چهارم بعد از هشت بودم که اتوبوس بیاد منو ببره دم خونه پیاده کنه. سر هشت و چهار دقیقه، سر و کله اتوبوس پشت چراغ قرمز پیدا شد. بعد حرکت کرد به سمت ایستگاه. یک خانمی از ۵۰-۶۰ قدمی، می دوید به سمت ایستگاه اتوبوس. راننده متوجه شد که خانمه داره می دوه که به ایستگاه برسه. سرعتش را کم کرد و چند قدمی ایستگاه نگه داشت. من سلانه سلانه رفتم به سمت اتوبوس. راننده را می شناسم. خیلی آدم مَـشتی ای هست. یک بار اولین باری که دیگه کارت دانشجویی نداشتم متوجه شد که از امروز باید بلیط بخرم. هر بار اتوبوس خلوت بود بهم بلیط نمی فروخت. می گفت مهمون کارت من باش.
یک آقای خیلی مهربونیه. موهای سفید. سیبیل سفید آویزون تا دم چونه. اما قیافه اش خیلی پیر نمی زنه. شاید میونه ی چهل سالگی.
همیشه دلم می خواد بپرسم کجاییه. فکر می کنم اگه ترک نباشه حتما رگ و ریشه ای توی لهستان یا مجارستان یا اون دور و برها داره. اما چیزی که واضح و مبرهنه اینکه آلمانی نیست.

می دونید؟ آلمانی ها ملت خوبی هستن. اما سر کار که هستن عین روبات می مونن. یعنی همین خانمه که می دوید که به اتوبوس برسه اگه یک راننده آلمانی بود فکر کنم عمری عکس العمل نشون می داد. راننده آلمانی می دونه که باید فلان ساعت توی ایستگاه نگه داره و فلان ساعت راه بیفته. اینه که معمولا اینجا و اونجا برای کسی نگه نمی دارن. خوب شاید به همین دلیل هم می تونی روی برنامه اتوبوس با دقت یکی دو دقیقه حساب کنی.

یک مثال دیگه. شما می رید توی یک مغازه چیزی بخرید. برای پرداخت ٬طبیعتا٬ توی صف می ایستید. اگه فروشنده (یا صندوقدار) را تحت نظر بگیرید، روند کارش اینجوریه: به کسی که جلوش ایستاده روز بخیر می گه، کالاها را از دستگاه رد می کنه، قیمت نهایی را اعلام می کنه، پول را از شما می گیره، می زنه توی دستگاه که چقدر پول از شما گرفته، دستگاه نشون می ده که بقیه پول چقدره، بقیه پول را پرداخت می کنه، از شما خداحافظی می کنه و رو می کنه به نفر بعدی.

یکی از تفریحات من اینه که وقتی یک نفر جلومه و کارش هنوز تمام نشده سعی کنم یک لحظه ای رو پیدا کنم که فروشنده به من نگاه کنه. بعد سرم را به علامت سلام تکون بدم و هر بار ببینم که طرف اصلا به روی خودش نمی یاره. در اکثر مواقع طرف وانمود می کنه که ندیده. بعد که نوبت شما می شه روز بخیر می گه و...
یعنی دقیقا من هربار فکر می کنم می شه جای فروشنده های آلمانی را با روبات عوض کرد و آدم خیلی هم احساس کمبودی نمی کنه.

گرم

2010-07-15T09:54:00.003+02:00

هوا گرم شده اینجا. گرمای خوبی نیست چون شرجیه خیلی. برای مقایسه عرض می کنم درصد رطوبت الان با آسمون آبی اینجا ۵۸ هست و توی اصفهان ۱۶.
اینه که دمای بالای ۳۰ درجه کلا غیرقابل تحمل می شه. مشکل اصلی هم اینه که آلمان ها کلا برای تابستون آماده نیستند. اصولا خانه ها و شرکت ها و رستورانها و غیره کولر و پنکه و این مقولات ندارند اینه که گرم که بشه و آفتاب در بیاد فقط آب پز می شی می ره.

بعد الان پلیس آلمان داره یک پرونده بر علیه اداره کل قطار آلمان بررسی می کنه که چرا در دو سه روزی که هوا خیلی گرم بود کولرهای قطار کار نمی کرده. اتهام اداره قطار هم این هست که با سهل انگاری با جون مردم بازی کرده. چون مثلا آدمهای خیلی مسن و بچه ها تحمل گرما را ندارند. البته توجه داشته باشید که ماجرا واقعا جدیه چون قطارهای سریع السیر اینجا پنجره ای برای باز کردن ندارند و توجه کنید که این اتفاق فقط در مورد چند قطار بوده و نه کل سیستم قطار.

یک خاطره از صدها هزار:‌
ایران. تابستان. اتوبوس. ۵۰۰ نفر آدم چلونده به هم. عرق. بوی سیر. بوی ادکلن. بوی گلاب. بوی ترشیدگی. گرمازدگی... بازم بگم؟‌
پلیس؟ پرونده جنایی علیه خطوط اتوبوسرانی؟‌ مال کجایی دادش؟‌

فینال

2010-07-11T18:32:00.002+02:00

من به سیتا:
الان جون می ده هلند از اسپانیا ببره که انتقام آلمان گرفته بشه نه؟‌

جواب سیتا:
نه اتفاقا بهتره که اسپانیا ببره. چون در اونصورت ما فقط در مقابل تیم بهتر باختیم. اگه هلند ببره یعنی هم جلوی هلند و هم اسپانیا باختیم!‌

من:‌
همیشه باید اون منطق لعنتی رو توی مسایل احساسی دخالت بدی؟

اخلاقیات

2010-07-08T10:59:00.014+02:00

همسایه ها
من و بهاره و خیلی های دیگه (شامل اکثریتی از آلمانی ها و هلندی ها) دلمون می خواست آلمان توی بازی نیمه نهایی ببره که بتونه توی بازی فینال جلوی هلند بازی کنه. باور کنید خیلی تماشایی می شد. آلمانی ها و هلندی ها مثل اکثر همسایه ها میانه خوبی با هم ندارند. در واقع هلندی ها از آلمانها خوششون نمی یاد (خرده حسابی های جنگ جهانی) و آلمانی ها هم از این خوششون نمی یاد که هلندی ها ازشون خوششون نمی یاد.

اخلاق فوتبالی
کلا رفتارهای آلمانها همیشه برای من جالبه. شاید چون خیلی با رفتارهایی که من از خودمون ایرانی ها می شناسم متفاوته. توی بازی های جام جهانی من همش توی کف پیش بینی های بچه های شرکت بودم.

قبل از یک هشتم نهایی:
اگه تو این مرحله ببازیم که معنیش اینه که اونقدر تیممون بده که اصلا ارزشش را نداشته که توی جام جهانی شرکت کنیم.

یک هشتم نهایی:
بازی با انگلیس همیشه ۵۰/۵۰ ست. شاید ببریم شاید هم ببازیم.
طبیعتا انتظار برد ۴ به ۱ در مقابل انگلیس را نداشتند و یک کمی از تصور هولیگان های انگلیسی بعد از بازی وحشت داشتن.

یک چهارم نهایی:
درمقابل آرژانتین اگه ببریم واقعا هنر بزرگی کردیم. اگه هم ببازیم باخت شرافتمندانه است چون آرژانتین واقعا حریف قدری هست.
وقتی که بازی را ۴ به صفر می برن طبیعتا همه توی پوست خودشون نمی گنجند. یکی از همکارا می گه:‌ای بابا. حالا پس فردا مارادونا دوباره رو بیاره به مواد مخدر ما می شیم مقصر.

نیمه نهایی:‌
چقدر باحال می شه اگه ببریم و بتونیم بازی فینال جلوی هلند بازی کنیم.
وقتی که می بازن همه طبیعتا چرتشون پاره است. از توی خیابون صدای بوق و سوت و کف میاد که هواداران اسپانیا هستتند. من تا قبل از این بازی اصلا برام روشن نبود که اینهمه اسپانیایی توی شهر کوچیک ما زندگی می کنه. به سمت مترو که می ریم که برگردیم خونه هامون یک گروه با پرچم اسپانیا رد می شن. من داشتم با خودم فکر می کردم اگه ایران بود و جلوی عراق مثلا بازی کرده بودیم و باخته بودیم و توی خیابون عراقی ها را می دیدیم چه می کردیم. داشتم فکر می کردم حتما جلوی خودمون را می گرفتیم که هو نکنیم یا زیر لبی فحش می دادیم... حالا فکر می کنید بچه های شرکت چکار می کنند: سیتا و بچه های دیگه به سمتشون نگاه می کنن و براشون کف می زنن!!!

این پست مریم هم در همین زمینه است و به نظرم خواندنی.

فوتبال

2010-07-03T01:21:00.010+02:00

تب فوتبال اینجا را گرفته چه جور. اینم یک عکس از public viewing در برلین. عکس البته مال چهارشنبه هفته پیش هست بازی آلمان - غنا و این تقریبا یک دهم کل جمعیتی هست که روبروی دروازه براندنبوگ جمع شده بودند. عکس را در حالی گرفته ام که روی پنجه پا ایستاده ام و دستهایم را تا حد نهایت بلند کرده ام. در واقع آدمیزاده با قد زیر ۱۸۰ شانسی برای دیدن بازی نداره که. اما همینجوری کیف می ده با هیجان ملت هیجانزده بشی.

فردا هم بازی آلمان هست در مقابل آرژانتین، که خوب شاید آخرین بازی هم باشه. طبق رسم همیشگی با بچه های شرکت همگی باهم می بینیم. همکار عراقی که خانمش آلمانیه، از اولش طرفدار آرژانتین بود به خاطر مارادونا. امروز پرچم آرژانتین را با خودش برد خونه که خانمش را بچزونه. من منتظرم ببینم دوشنبه با سروبر کبود میاد سر کار یا نه.

این بار توی دلم به بچه های تیم ملی خودمون هم خیلی افتخار می کردم. یادتون که هست این صحنه بازی های مقدماتی رو؟‌

کریسـتوفر اسـتریت دی

2010-06-19T23:45:00.004+02:00

امروز رسیدم به برلـین. برای شرکت در یک کنفرانس. تصادفا امروز کریسـتوفر اسـتریت دی هست. این روز در واقع گردهمایی سالانه همجنسـگراها برای احقاق حقوقشان هست که همراه با تظـاهرات و سخنرانی و در انتها کارناوال و جشن برگزار می شه و فکر می کنم برلـین بعد از نیویورک بزرگترین گردهمایی هست. امسال بیشتر از یک میلیون نفر در گردهمایی برلین شرکت کرده بودند.
در خیلی از کشورهای اروپا مثل آلمان رابطه همجنسـگراها و حتی ازدواجشون به رسمیت شناخته شده. مثلا آقای وزیر امور خارجه آلمان یک همجنسـگرا هست که با شوهرش در تمام مجالس رسمی حاضر می شه. با این حال این گروه معتقد هستند که چون در اقلیت هستند در خیلی از موارد حقشون تضییع می شه و باید با اینجور همایش های سالیانه توجه مردم را جلب کنند.

دیدن این گروه آدمها که در نهایت آزادی، بدون هیچ گونه مشکلی هر جور که دوست دارن لباس می پوشن به خیابون میان و پارتنرشون را وسط خیابون می بوسـند آه آدم را از نهاد در میاره. وقتی که می بینی این یک میلیون نفر همه در کنار هم راه می رن، می رقصن، مشروب می خورن، تماشا می کنن، عکس می گیرن، غذا می خورن و آب از آب تکون نمی خوره آه از نهادت در میاد. وقتی می بینی پلـیس حافظ امنیت چنین جمعی هست و فقط سعی می کنه که مراسم با آرامش و خوبی برگزار بشه آه از نهادت در میاد.
آدم همش توی ذهنش به گردهمایی مادران عــزادار فکر می کنه و صحنه های پلـیس و کتک و زنـدان. به اعـتصاب اتوبوسرانها فکر می کنه و زنـدان و پلیس و کتک. به کردها فکر می کنه و زندان و اعــدام... آدم به ۲۲ خرداد و ۲۵ خرداد و عاشورا و روزهای دیگر فکر می کنه و دل آدم خون می شه.

پس نوشت:
برای دوستی تعریف می کردم که امروز برلین چه خبر بود می گفت ٬برن بمیرن. تظـاهرات برای چی می کنن.٬ دوست من! برای کسی که برای گرفتن حقش تظـاهرات می کنه آرزوی مرگ نکن!‌ ممکنه که تو این حق را به رسمیت نشناسی و این دقیقا دلیل این هست که این آدمها تظاهرات می کنن. اما آرزوی مرگ نکن! تظاهرات مسالمت آمیز حق آدمهاست. حتی وقتی به نظر ما دلایلش مهمل بیاد.

بوداپست

2010-06-17T17:15:00.010+02:00

امروز آخرین روز سفر ۴ روزه به بوداپست بود. هرچند که سفر کاری بود و خیلی مجال گشت و گذار و آشنایی با مجارها دست نداد ولی می تونم بگم که شهر به طرز نفس گیری زیباست. رود دانوب یکی از بزرگترین رودهایی هست که تا به حال دیده ام که شهر را به دو قسمت تقسیم می کنه:‌ بودا که قسمت غربی شهر هست و پـِست قسمت شرقی. کشتی های مختلف باری و مسافربری به طور مرتب در رود دانوب در حال گذر هستند و منظره شبهای شهر بی نهایت زیباست.

خلاصه که دیدار این شهر را به شدت توصیه می کنم.

پرچم

2010-06-10T17:55:00.006+02:00

جام جهانی دوباره شروع شده. این بار ایران هم بازی نداره. بچه های شرکت تصمیم گرفته اند پرچم سفارش بدهند بزنن به در و دیوار که حس جام جهانی بیشتر بشه.
منشی به من و چند تا غیر آلمانی می گه ما دوست داریم که پرچم های مختلف نصب کنیم که فقط پرچم آلمان نباشه. می دونید که آلمانها کلا از زمان جنگ جهانی یک کمی با این قضیه پرچم نصب کردن به در و دیوار مشکل دارن. ۴ سال پیش که جام جهانی توی آلمان بود برای اولین بار بود که مردم عادی توی ماشین و سردر خونه هاشون پرچم نصب می کردن. اولش هم همه یک جورایی پرهیز داشتن از این کار. چون پرچم یک جورایی نشانه اهمیت به ملیت و اینجور مسایل هست و آلمان ها کمی تا حدودی این جور مسایل را چندش می دونن و ازش پرهیز می کنن.

القصه... پرچم باید سفارش می دادیم و من هم گفتم ایران که بازی نمی کنه. چیکار کنم. منشی گفت مهم نیست. مهم اینه که چند تا پرچم دیگه باشه که رنگی رنگی باشه. منهم گفتم خوب پس برای من ایران بگیر. حالا اومده یک پرچم دو متری با آرم ج. الف و ۱۰۰۰ تا الله اکبر روش. یک جورایی حالم گرفته شد. نه اینکه فردا هم روز ۲۲ خرداد هست آدم اصولا دلش نمی خواد هیچ آرمی از ج. الف ببینه. یعنی پشیمون شدم که نگفتم پرچم ایتالیا بگیره و من سروته آویزونکنم که بشه ایران.

حالا موندم که این پرچم دو متری را کجا آویزون کنم که خودم نبینمش. بعدش پلید بازیم می گیره با خودم فکر می کنم بزنم پشت سرم. هم اینکه ۲ هفته که به هر حال نیستم. هم اینکه این همکار عراقیم که روبروم نشسته روزی ۸ ساعت باید نگاهش کنه حتما حالش گرفته می شه.

روز شیرین کاری

2010-06-10T14:01:00.002+02:00

صبح ساعت ۱۰ ایمیل میاد از دو تا کارمند جدید شرکت با این مضمون:
همکاران عزیز... با اینکه کمی دیر شده اما به عنوان سلام آشنایی از طرف ما دهان خودتان را شیرین کنید. محل: آشپزخانه.

۲ بعد از ظهر یک ایمیل میاد با سابجکت Eis in the kitchen. هر موقع که کسی بی خبر بستنی یا کیک میاره می دونیم که تولدشه. می ریم سراغش و اول می پرسیم که تولدشه یا نه و بعد تبریک می گیم و اگه جا داشته باشه کمی سربسرش می گذاریم برای سن و سال. نکته خیلی مهم اینه که باید عجله کنی وگرنه بستنی ای در کار نیست که این ملت همه چیز را ظرف ۵ دقیقه محو می کنند.

ساعت ۴ ایمیل میاد از منشی شرکت با عنوان ٬شکلات من٬. ایمیل را باز می کنی که توش نوشته شکلات منو کی خورده؟‌شکلاتم توی یخچال بود!

ادب آلمانی

2010-05-31T10:48:00.005+02:00

کت شلوار:
توی عروسی یک از دوستای سیتا نشسته ایم. هوای سالن کمی گرم شده. آقایون همه با کت و شلوار و کراوات نشسته اند. سیتا همش به میزی نگاه می کنه که عروس و داماد و پدر و مادرهاشون نشسته اند. یک دفعه می گه آخیش آخرش رونالد (داماد) کتش را درآورد و کتش را در میاره. می پرسم اینجوریه که باید صبر کنید تا داماد کتش را دربیاره؟‌ آدمهای سر میز تایید می کنند که کلا رسم هست که آدم اول صبر می کنه که میزبان کتش را دربیاره. آخر شب که داماد کراواتش را هم در میاره سر سه سوت همه آقایون کراواتها را باز کرده اند و نفس راحت می کشند.

رقص:
در مورد رقص هم همینطور هست. معمولا اولین رقص مجلس رقص تانگوی عروس و داماد هست. بعد داماد با مادر عروس و عروس با پدر داماد تانگو می رقصه و بعد دیگه شیر تو شیر می شه. قبلش کسی نمی رقصه.

سیتا تعریف می کنه که توی یک عروسی،‌ عروس ظاهرا یک مشکلی داشته که نمی تونسته برقصه (یا دوست نداشته که برقصه) و در نتیجه در کل عروسی هیچ کس نرقصیده!‌

غذا:
در مورد غذا هم مثلا ایران اینجوری هست که هر کسی که سر سفره یا میز نشست شروع می کنه به خوردن. اینجا کلا رسم بر این هست که همه صبر می کنند تا همه سر میز بیان و همه با هم شروع می کنند و تا آخر غذا هم همه سر میز می مونن. یعنی حتی با همکارها که می ری سلف اگه ۲۰ نفر هستید و یک نفر ۲۰ دقیقه بعد از شما آمده باز هم می نشینید تا غذاش تمام بشه.

یک خاطره:
سیتا در ایران. حدود ۳۰ نفر مهمون مامان اینها. مهمانی ناهار.

سیتا براش جالب بود که هر کسی که می نشست سر سفره بشقابش را پر می کرد و شروع به خوردن می کرد. می دونید که؟‌ ٬بفرمایید. بفرمایید سرد می شه. بفرمایید.٬
اصل ماجرا وقتی اتفاق افتاد که زن دایی غذاش را تمام کرده بود و می خواست بشقابش را ببره بذاره توی آشپزخونه که مامانم به رسم مهمون نوازی از دستش گرفت و به چشم به هم زدنی خودش برد توی آشپزخونه که زن دایی از جاش تکون نخوره. پشت سرش برادرم و عموها هم بلند شدند بشقابهاشون را بردن و سه سوت سفره خالی شد. من یک لحظه نگاه کردم دیدم سیتا نشسته با یک تکه نان توی دستش و جلوش هم خالی. خلاصه team work افراطی باعث شد که سیتای بیچاره اون شب گرسنه بمونه.

دیر نشه

2010-05-26T11:24:00.004+02:00

همینجوری small talk از همکار عراقی می پرسم آخر هفته چطور بود؟‌ می گه همه چی خیلی عالی بود. هوای عالی دوشنبه هم که تعطیل بود حسابی استفاده کردیم. فقط امروز ساعت ۷ صبح یک خبر بد گرفتیم که حالمون گرفته شد. صبح زنگ زده اند که پدر خانمم سکته کرده و بیمارستان هست. خانمش آلمانی هست و پدر و مادرش در یک شهر دیگه زندگی می کنند. خودشون بچه کوچیک دارن.

می گفت به خانمم گفتم صبر کن تا جمعه من مرخصی بگیرم با هم می ریم. بهش گفتم به خانمت بگو دخترت را برداره و بره،‌ تو هر موقع تونستی برو. امروز سه شنبه است تا جمعه ممکنه دیر بشه ها. گفتم بهش ما که دور هستیم این موقعیت را نداریم که هر لحظه سوار ماشین یا قطار بشیم و دو سه ساعت بعد پیش عزیزامون باشیم. اما اینها که نزدیک هستن این شانس رو دارن، بگذار بره خانمت.

یک لحظه هم تردید نکرد. گوشی تلفن را برداشت و به خانمش زنگ زد. بعد از ۵ دقیقه آمد خوشحال و متعجب. گفت خانمم گفته من به هر حال داشتم می رفتم اما خیلی خوشحالم که تو هم موافقی.

خانمش را ندیده ام تا حالا. اما خوشحالم که رفت و پدرش را دید. کسی چه می دونه این چه دردیه که دیر برسی؟!‌ مثل دوستم که با همه تلاشی که کرد باز هم دیر رسید.

سیاه

2010-05-19T14:20:00.003+02:00

جلوی اشکهام رو نمی تونم بگیرم. جلوی هق هقم را نمی تونم بگیرم. بابای افسون، یکی از بی نظیرترین باباهای دنیا، از دنیا رفت.

ای کاش می تونستم پیشش باشم بغلش کنم و با هم هق هق کنیم. ای وای...

مرخصی

2010-05-12T15:32:00.006+02:00

پنجشنبه اینجا تعطیل رسمی هست. جمعه را هم مرخصی می گیرم که با شنبه و یک شنبه بشه ۴ روز پشت سر هم بیشتر کیف بده. از مرخصی سالیانه ام ۱۰ روزش صرف سفر ایران شده. این یک روز هم روش. فکر می کنم که برای کریسمس هم باید ۴ روز مرخصی اجباری را خالی نگه دارم. شاید یک بار دیگه بخوام برم ایران. یا شاید دوباره یک سفری پیش بیاد. بعد می بینم باز هم ارزشش را داره. یعنی باید اعتراف کنم که من حساب مرخصی هایم را بیشتر از حساب بانکی ام دارم. اونقدر که مرخصی هایم را می شمارم ببینم چقدرش رفته و چقدرش مونده حساب بانکی ام را چک نمی کنم.

رئیس مرخصی را که امضا می کنه می گه باید حواست باشه مرخصی های سال ۲۰۰۹ ات را هم بگیری که نسوزن. البته الان یک کم هم دیر شده. چون معمولا مرخصی هایی که طلبکار هستی را باید در ۳ ماه اول سال بعد بگیری. من خنده ام می گیره. می گم من همه مرخصی های ۲۰۰۹ را تا قطره آخر گرفته ام. می گه نه انگاری. اینجا که نوشته هنوز ۳ روز مرخصی از سال قبل داری!

یادم می یاد که مرخصی ایرانم را که تحویل داده بودم منشی روی ته برگش نوشته بود: ٬٬‌اوه! ۱۳ روز مرخصی باقیمانده از ۲۰۰۹!٬٬. نه اینکه ته برگ مرخصی کاربنی بود، من فکر کرده بودم که اونو برای کس دیگه ای نوشته بوده و به کاغذ من هم پس داده بوده. رئیس با منشی چک می کنه و اونم می گه بله. ۱۰ روز ایرانش را از اون ۱۳ روز کم کردم. الان هنوز ۳ روز مرخصی از سال ۲۰۰۹ داره. فکر می کنم شاید مرخصی های ۲۰۰۸ را که نگرفته بودم برای ۲۰۰۹ حساب کرده. اما باز هم یک جورایی با حساب کتابهای من جور در نمی یاد. اما اصلا جرات نمی کنم پی گیری می کنم،‌ نکنه معلوم بشه که اشتباه کرده. به قول آلمانها سگ خفته را نباید بیدار کرد.

فکر می کنم الان نیمه ماه پنجم ۲۰۱۰ هستیم و من هنوز مرخصی های ۲۰۰۹ هم را هم تمام نکرده ام؟!‌ این یعنی مستی!

به اولین چیزی که فکر می کنم اینکه چقدر جــــِـززز دوستای آمریکایی که کلا ۱۰ روز در سال مرخصی دارن در میاد وقتی که این نوشته را بخونن. اینه که حتی اگر همین ۵ دقیقه دیگه منشی بیاد و بگه که اشتباه کرده بوده با کمال پــَستی این پست را تقدیم می کنم به دوستان مقیم آمریکا.

عجیب غریب

2010-05-06T10:22:00.012+02:00

وعده کرده بودیم برای گپ زدن و شام و قهوه... یک دختر کرد است از یکی از کشورهای همجوار. مدتهاست که دوستیم و حرف همدیگر را خوب می فهمیم. کمتر پیش میاد که بگیم کشور من اینجوری و کشور تو اونجوری... معمولا می گیم توی کشورهای ماها اینجوری و اینور دنیا هم اونجوری. یعنی اونقدر شباهت داره دنیاهامون به هم.

کردها اصولا آدمهای سنت گرایی هستن و معمولا خیلی به کرد بودن و اصالتشون پایبند هستن. این دوست من تازه علی اللهی هم هست. یعنی به توان دو. اما با این حال یکی از جالبترین و خلترین دخترانی هم هست که به عمرم دیده ام.

لابلای حرفهاش می پرسه گفته بودم بهت که من یک بار هم با یک دختر ازدواج کرده بودم؟!‌ یک جورایی احساس می کنم روی کله ام داره دو تا شاخ سبز می شه. به تمام روزهای عاشقی و دلتنگی اش برای مردهای مختلف فکر می کنم.

با خنده و بهت می گم من همش حسرت می خوردم که چرا دوست لسببین ندارم. می خنده و می گه نه من که می دونی لسییسن نیستم. تعریف می کنه که یک بار که خیلی نیاز به کار داشته و به خاطر خارجی بودن تعداد ساعت کارش محدود بوده به ۱۵ ساعت در هفته یکی از دوستهاش که پاس آلمانی داره، گفته بیا با من ازدواج کن که مشکلت حل بشه. این خل خدا هم رفته ازدواج کرده. می گم واقعا مطمئن شدم که خیلی خلی. آخه آدم برای حل یک مشکل به اون کوچیکی می ره ازدواج می کنه؟‌

بعد که با شوهرش آشنا شده و می خواسته ازدواج کنه مجبور شده که این ازدواج را کنسل کنه. داستانها داشت در مورد پروسه طلاق و ازدواج مجدد. کلی با هم خندیدیم به ماجراهاش.

زن سابقش هم الان یک شوهر آلمانی کرده. تعریف می کرد که گاهی مجبور می شه که به شوهر جدید زن سابقش تذکر بده که اونها قبلا با هم مزدوج بودن و اون باید ازش حرف شنوی داشته باشه.

باید اعتراف کنم که خیلی حس خنده داری هست وقتی با دوستت حرف می زنی و یک خط در میون در مورد "شوهر فعلی" اش و "زن سابق" اش حرف می زنه.

پسنوشت:
نوشته جاری حاوی هیچ گونه نتیجه گیری اخلاقی نمی باشد.

عزای خصوصی

2010-05-03T10:59:00.012+02:00

یکی از مشغولیتهای جدی بنده عزا گرفتن هست. عزا گرفتن برای این، برای اون، و برای خودم که از همه بیشتر. این عزاداری معمولا توام می شه با سکوت و سکوت، و یا غذا پختن افراطی، و یا مرتب کردن خونه به صورت افراطی و یا گاهی هم حتی گریه جلوی آینه!‌ از اون مدل گریه های ساکت و صامت.

دو سه هفته ای بود که فکر می کردم اون پروسه تمام شده. پروسه عزاداری نه ها! یک پروسه ای هست در این ژرمنی که بایستی طی بشه که حالا ماهیتش اونقدرها هم مهم نیست. مهم اینه که شرش کنده بشه. اونوقت یک ابلهی پشت تلفن فرمایش کرده بود که تمام شده، یا گوشهای بنده اونقدر زبان نفهم بودند که اینجوری شنیده بودند.

امروز زنگ زدم برای پی گیری، که گفتن تمام نشده که! هنوز شروع هم نشده که بخواد تمام بشه...

خلاصه صبح دوشنبه ای، کل هفته ام را ساخت دیگه. گفتم به این مناسبت رسما ۳ روز عزای خصوصی اعلام می کنم که هفته شما را هم ساخته باشم.

همینجوری

2010-04-27T12:51:00.003+02:00

ساعت ۸ شب هفتم اردیبهشت است. تا ۵ دقیقه پیش سرکار بودم. آخرین نفری بودم که می رفتم. دونفری که قبل از من می رفتند پرسیده بودند که من را برسانند گفته بودم نه. هنوز کمی کار دارم.

نفر آخر باید چراغها را خاموش کند. قهوه جوش را خاموش کند و درب اطفای حریق، که دو قسمت ساختمان را به هم وصل می کند، را ببندد. اگر درب را نبندی و اگر در همین روز کذایی آتش سوزی بشود، بیمه خسارتی پرداخت نمی کند و طبیعتا تو که یادت رفته در را ببندی می مانی و یک ساختمان سوخته با یک عالمه وسایل که باید هزینه اش را پرداخت کنی.
حالا از اونجایی که تو هم برای خودت یک پا آلمانی هستی یک بیمه جداگانه بسته ای برای پرداخت خسارت. اما این بیمه هم که کل دنیا را شامل نمی شه. به هر حال ترجیح می دی که اون در لعنتی را ببندی و روزه شک دار نگیری.

در شرکت را به هم می زنی و دکمه آسانسور را فشار می دی. طبقه پایین که می رسی یادت می یاد که ای داد بیداد حالا من که کلید خونه ندارم. کلید خانه را دیشب گذاشته ام توی راهرو که لباسها را از ماشین لباسشویی بریزم توی خشک کن و بعد یادم رفته که بگذارم توی کیفم. حالا کلید خونه چه ربطی به رختشویی داره؟‌ خوب همینه دیگه... مشکل اینه که در بلاد این ژرمنها جای ماشین لباسشویی و خشک کن در انباری است.

با خودت می گی حالا شانس آورده ای که کلید یدک توی کشوی میز کارت هست. برمیگردی بالا. کارتت را می گیری جلوی کارت خوان. بوق می زنه اما در باز نمی شه. یادت می یاد که کارت ورود از ۵ عصر به بعد غیرفعال می شه. سیتا هم که رفته با بچه های دیگه شرکت فوتبال.

حداقل یک ساعت باید منتظر بمونی تا سیتا بیاد و بتونه در را باز کنه و تو به کلیدت برسی. با خودت فکر می کنی برم توی شهر بگردم. هوا سرده و باد میاد. تو هم که بهاری لباس پوشیدی. گذشته از اون، ساعت از ۸ گذشته و تمام مغازه ها هم بسته اند.

پایین ساختمان شرکت می نشینی روی صندلیهای سلف و کامپیوترت را باز می کنی. یاد نسخه الکترونیکی ٬شهر باریک ٬ می افتی. یادت میاد که یک عالمه وقت هست که می خواستی کتاب را سفارش بدی. فایل کتاب را باز می کنی و مقدمه ناشر را می خونی. لذتی می بری که نگو. داستان اول و دوم را می خونی و لذتی می بری که نگو. عاشق این جمله می شی:
٬کره زمین خیلی بزرگ است. چرا به من چسبیدی؟٬

بعد دلت می خواد که یک چیزی بنویسی برای وبلاگت. این جوری می شه که چنین پستی متولد می شه. بدون نکته اخلاقی و بدون پایان غم انگیز!

گواهینامه

2010-04-16T23:43:00.025+02:00

۱۵ ماه پیش
بیشتر از یک سال و نیم پیش بود که حرف خرید ماشین بود. یعنی سیتا قصد کرده بود که ایده های محیط زیست پسندانه اش را کنار بگذاره و ماشین بخره. طبیعتا این جانب هم به فکر افتاده بود که گواهینامه بگیره. گفته بودم که گواهینامه ایران اینجا رسمیتی نداره (مگر به عنوان توریست) و باید از نو امتحان بدی.

۱۲ ماه پیش
حدود ۱۲ ماه پیش از برادر سیتا و خانمش کتاب آموزشی امتحان گواهینامه را هدیه می دهند به من.

۹ ماه پیش
با عزم جزم حدود ۹ ماه پیش بالاخره موفق شدم یک بار به آموزشگاهی سر بزنم که توی مسیر دانشگاه بود. دقیقا روزی که من بعد از سر کار می رفتم ورزش و در اون روز خاص آموزشگاه تا ساعت ۷ شب باز می بود و القصه... رفتم که بپرسم شرایط چی هست و هر کلاسی چقدر هزینه بر می داره و کل گواهینامه چقدر می شه و ...
در را باز کردم و رفتم داخل آموزشگاه که چشمتون روز بد نبینه یک سگ خرس گنده شروع کرد به پارس کردن و میونه من با سگها هم که می دونید چطوری هست... اونجوری هست که سگها از من می ترسن از بسکه من از دیدنشون وحشت می کنم!‌

خلاصه سگ در حال پارس کردن و اون آقا هم در حال جان کندن و برای توضیح دادن و من هم در حال قالب تهی کردن و آقاهه آخرش تسلیم شد و گفت خانم من رفته همین مغازه کناری یک چیزی بخره اگه تونستید نیم ساعت دیگه بیایید بیشتر می تونه راهنمایی تون کنه. که تازه فهمیدم خود آقاهه اصولا کاره ای نبوده و من هم الفرار.

۶ماه پیش
از فکر اون آموزشگاه بیرون آمدنم فقط به دلیل سگ نبود که ... توی اینترنت یک آموزشگاه دیگه پیدا کردم که خیلی نزدیک تر بود به محل کارم.
۳ ماه طول کشید تا بتونم به اونجا سر بزنم و ازشون بپرسم که چی ها لازم هست و چی چقدر هزینه بر می داره.

گواهینامه در آلمان کلا چیز گرونی هست. اگر از اول گواهینامه بخواهی بگیری حدود ۲۰۰۰ یورو خرج بر می داره و من که در واقع فقط باید امتحان بدم و شاید فقط چند جلسه کلاس برای آشنایی با رانندگی در آلمان و بخصوص در اتوبان لازم داشته باشم چیزی بین ۶۵۰ تا ۷۰۰ یورو می شه البته با فرض اینکه امتحان تئوری و عملی را همون بار اول قبول بشی.

۴ ماه پیش
برای گواهینامه قبل از هر چیز باید یک دوره فشرده کمکهای اولیه گذرونده باشی. می تونید تصور کنید که دو ماه طول کشید تا یک روز شنبه خالی پیدا کنی که دلت بیاد توی اول سرما صبح کله سحر از خونه بیرون بری و کل روز را بشینی توی کلاس کمکهای اولیه،‌ ۲۹ یورو پیاده بشی و گواهی بگیری که کلاس را گذرانده ای.

۳ ماه پیش
با گواهی کمکهای اولیه شاد و شنگول می ری توی آموزشگاه می گی من را ثبت نام کنید. به تو می گویند ترجمه گواهینامه ات کو؟ می گی ترجمه خود گواهینامه را ندارم اما این گواهینامه بین المللی من هست. کاشف به عمل می آید که گواهینامه بین المللی در این مورد قبول نیست و باید حتما گواهینامه ات را بدهی ترجمه.

دست از پا درازتر برمی گردی خونه. این بار خدا را شکر می کنی که مترجم خوب سراغ داری که همه چیز را زودی ترجمه کنه و خدا تومن هم پول نگیره. با این حال هفته ها طول می کشه تا تو گواهینامه ات را برای مترجم بفرستی و اون هم ترجمه را برای تو بفرسته.

همین چند روز پیش
بعد حالا فکر کنید که ترجمه را دارید، کمکهای اولیه هم رفته اید و هوا هم دوباره بهاری شده و هوای رانندگی به سرتون زده. یک روز
خدا که ساعت ۶ عصر از سر کار بیرون آمده اید و از قضا همه مدارک را هم توی کیفتون دارید راه می افتید به سمت آموزشگاه.

خانمی که اونجا نشسته مدارکتون را تحویل می گیره. کلی چیز توی کامپیوتر ثبت می کنه و کلی فرم می ده که امضا کنید و بعد می گه خوب حالا گواهی تست بینایی تون رو لطفا بدید...
تو نگاهش می کنی مثل بز! کسی به من نگفته بود که برای الان باید تست بینایی می دادم! خانمه می گه چرا برای ثبت نام حتما احتیاج هست و گرنه اصلا نمی تونیم ثبت نامتون کنیم! سعی می کنی خوش اخلاق بمونی و توی دلت بد و بیراه می گی به هر کسی که دلت می خواد.

از آموزشگاه بیرون می زنی و می ری به سمت شهر. با خودت می گی خوبیش اینه که هنوز یک ساعت مونده به هشت و اگه شانس بیاری به موقع به یک مغازه عینک فروشی می رسی و اونها برات تست را انجام می دهند.

با اعتماد به نفس می ری توی فروشگاه عینک فروشی و می گی تست بینایی می خوام بشم برای گواهینامه. خانمه خیلی بدیهی می گه پاسپورت یا کارت شناسایی تون را لطفا بدید...
تو هم معلومه که پاسپورتت توی کیفت نیست! یعنی توی آلمان جرمه که بدون کارت شناسایی یا پاسپورت توی خیابون بگردی. اما از ترس اینکه گم کنی جرم بودنش را به تن می خری و همیشه پاسپورتت را می گذاری توی خونه. خوب پاس که نداری پس تست هم انجام نمی شه. خداحافظی می کنی و دست از پا درازتر برمی گردی خونه.

روز بعدش
روز بعد ساعت ناهارت را دودر می کنی که بری طرف دانشگاه برای تست بینایی ... پاسپورتت را آوردی و قبلش هم زنگ زدی که مطمئن بشی تست می کنن یا نه که گفته اند بله.
می رسی اونجا و یک آقایی جلوی تو هست. پا به پا می کنی. آقاهه داره عینک انتخاب می کنه و مسئول فروشگاه هم دست تنهاست و داره مشاوره می ده به اون آقاهه. صبر می کنی... همش فکر می کنی که کارشون الان تمام می شه. وقتی که کارشون واقعا باید تمام می شد معلوم می شه که کامپیوترشون کار نمی کنه. یک کم دیگه معطل می مونی و آخرش ساعت ناهارت تمام شده و دست از پا درازتر برمیگردی.

عصر همان روز
عصر از سر کار آمده خسته و کوفته و قبل از کلاس ورزش می ری سراغ همون فروشگاه ظهری. آقاهه این بار مشتری نداره. با آقای کفاش مغازه بغلی دستور پخت غذای ایتالیایی رد و بدل می کنند. این بار با خودت فکر می کنی دیگه موقعشه.

آقای بینایی سنج می پرسه عینک می زنید یا از لنز استفاده می کنید؟‌ با اعتماد به نفس می گی نه خیر.
۶یورو و ۴۳ سنت می دی و پاسپورتت را هم می دی و سه چهار تا فرم جورواجور امضا می کنی و می ری به سمت دستگاه. تست چشم راست تقریبا اوکی هست.
تست چشم چپ. اوضاع قاراشمیش هست... آقای بینایی سنج می گه این اصلا خوب نیست. متاسفانه من نمی تونم براتون گواهی بنویسم. شما حتما باید اول به چشم پزشک مراجعه کنید و عینک بگیرید. توی دلت می گی اون ۶ یورو و ۴۳ سنت منو پس بده نخواستم اصلا.

دیگه خودتون می تونید که تصور کنید ادامه ماجرا چیه. باید دکتر چشم پیدا کنی که زیر دوماه دیگه وقت داشته باشه و بعد عینک سفارش بدی و یحتمل ۲ ماه هم صبر کنی تا عینکت آماده بشه و... ای بابا! همین جوری آدم با قطار هم بره و بیاد هم بد نیست ها! اصلا من اگه گواهینامه نمی خواستم بگیرم عینکی نمی شدم که!‌

مردسالار کوچک

2010-04-12T18:13:00.003+02:00

تفکر مردسالاری یعنی بچه فسقلی که قدش به سر زانوی من هم نمی رسه میاد می گه
٬نوشا تو اینهمه پول از کجا می یاری برای ماها سوغاتی بخری؟‌ همشو از سیتای بدبخت می گیری؟!‌٬

خواهرش می کوبه توی ملاجش که بچه پررو نوشا خودش کار می کنه،‌ چرا از کس دیگه باید پول بگیره؟‌ اونوقت بعدش تازه یک جوری نگاه می کنه که انگار داری سرش را گول می مالی!

ترشی

2010-04-09T17:52:00.003+02:00

فکر کن گرسنه باشی. عصر روز جمعه باشه که فقط داری به شکم چرانی شنبه و یک شنبه فکر می کنی، دقایق آخر کارت باشه و این عکس را هم که توی ایران گرفتی جلوی چشمت باشه. یعنی می دونی که فقط عکسش نیست که اینقدر خوشگله. چشیدی و می دونی همین قدر هم خوشمزه است.
اونوقت دیگه دین و ایمون می مونه برای آدم؟

عید و عید پاک

2010-04-05T11:34:00.006+02:00

دیروز بالاخره مرخصی نوروزی من رسما به پایان رسید و به خیر رسیدم به این محله.

عید ایران خوب بود. آدم بعد از ۶ سال که می ره می بینه هیچ چیزی عوض نشده. مردم همچنان با جدیت مشغول دید و بازدید و مهمونی و آجیل خوردن و شام و ناهار هستن. سریالهای نوروزی می بینن و هر موقع که تعداد آدمهای توی خونه کمتر از ۲۰ تا باشه و کلا صدا به صدا برسه می زنن روی فارسی۱. یعنی حتی مامان بزرگ من هم از ۷ صبح تا ۱۰ شب با جدیت فارسی۱ می بینه.

از توی هواپیما که بر می گشتم حس دلتنگی داشتم. دلم برای مامان بابا، خواهربرادرام و همه ۶۰۰ تا فامیل نزدیکم تنگه. برای معدود دوستانی که هنوز ایران هستن و برای فارسی حرف زدن. برای حرص خوردن از دست این و اون، برای غصه خوردن برای این و اون، راه به راه چای خوردن و پشت سر رژیم و این و اون غیبت کردن.

این هم یک عکس از سفره ۷سین در زاینده رود برای شما که اصفهان نبودید.

عید پاک
امروز آخرین روز تعطیلات عید پاک هست. عید پاک آلمانی به نظر من خیلی به نوروز نزدیکه. تاریخش هر سال تغییرمی کنه ولی همیشه نزدیکی های عید نوروز هست. اینجا هم مردم برای عید پاک سبزه سبز می کنند و تخم مرغ رنگ می کنند و یکشنبه شبش آتش روشن می کنن که آدم یاد ۴شنبه سوری می افته. تئوری من و برخی دوستان دیگه این هست که عید پاک در روزهای خیلی خیلی قدیم همون عید نوروز بوده و در واقع جشن شروع بهار بوده و بعدها کلیسا مثل خیلی جشن های دیگه به اون رنگ و بوی مذهبی داده.

دم راهی

2010-03-19T08:41:00.001+01:00

یکی از دیلماهای سفر به ایران مساله ٬لباس توی راه٬ هست. یعنی وقتی از آلمان ۷ درجه راه می افتید به سمت اصفهان ۲۷ درجه باید حساب ۲۰ درجه اختلاف دما را بکنید... معمولا در اینجور موارد آدم با خودش فکر می کنه یک چیز گرم می پوشم و اونجا که رسیدم رویی را در میارم و مشکل به سادگی حل می شه. در مورد ایران اما اینجوریه که با اینکه گرمتره اما باید تازه یک چیزی هم اضافه بر برنامه تنت کنی. مانتو و روسری و ... بعد خوب حتما فکر می کنید آستین کوتاه بپوش و روش مانتو... ولی خوب توی هواپیما که نمی تونی با آستین کوتاه بشینی که. یخ می زنی می ماستی. خلاصه تاملاتی داره برای خودش لباس بین راه.

دوستان عزیز از من به شما نصیحت موقع خرید سوغاتی به عاقبت بسته بندی اش هم فکر کنید. به جای خریدن بسته های گنده یک کیلویی پاستیل بسته های کوچیک کوچیک بخرید که بتونید لابلای چیزهای دیگه جاش بدید. به جای خریدن چیزهای دارای بسته بندی چهارگوش گنده چیزهای بدون بسته بندی و انعطاف پذیر بخرید که بتونید توی چمدونتون جاش بدید. از من گفتن بودها.

داشتم فکر می کردم که یعنی ۶ سال اینقدر زیاده که من اینهمه حس دوری دارم نسبت به جشن گرفتن نوروز با خانواده ام؟ بعد یادم افتاد که آخرین باری که تمام نوروز را در خانه پدری بودم احتمالا ۱۰-۱۲ سال پیش بوده. بعدش که برای خودم خانه زندگی دار شدم و بعد هم که آمدم این طرف ها... برای همین اینجوری نیست که فقط ۵-۶ سال گذشته باشه... خیلی بیشتر از اینها گذشته از روش. یادمه هر سال نزدیک سال تحویل برای خودم چیزی می نوشتم و در همون حال هم یک موقعی آخرش جیغ مامان در می اومد از بسکه کاراش مونده بود. اما خوب هیچ وقت کمک نمی خواست که... همه کارها را تنهایی می کرد و یک جایی که نفسش می برید جیغ وفریاد می کرد.
بعد سال تحویل و سبزی پلو شب عید. روز اول خونه مامان بزرگ با حضور همه فامیل از صبح تا شب.
بعد هم دید و بازدید پشت دید و بازدید و بحث های همیشگی مامان و بابا با هم، یا با ما بچه ها که دیدن خانواده فلانی و بهمانی بریم یا نریم. بعضی ها را ما نمی خواستیم بریم. بعضی ها را مامان نمی خواست بره. بعضی ها را بابا نمی خواست بره. بعضی ها را همه می خواستیم که بریم اما دیسیپلینش یک جوری بود که مثلا تو قهر بودیم نباید می رفتیم.. خلاصه هر روز بساطی بود. اما یک جورایی روز ۱۲ که می شد آدم به دیدن اونهمه آدم عادت کرده بود. از این خونه به اون خونه شدن و پرتقال و چایی و گز خوردن و خانه بعدی صف ایستادن برای دست به آب.

برام جالبه که بدونم هنوز هم دقیقا همونطوره؟ فردا صبح این موقع رسیده ام اصفهان و فکر کنم شب سال تحویله...

عید

2010-03-15T23:04:00.003+01:00

یکی دوهفته پیش بود که بلیط خریدم. از وقتی که آمده ام عید ایران نبودم. سالهای اول موقع عید اینجا فصل امتحانات بود و سال گذشته هم موقع عید هنوز دوره آموزشی کارم تمام نشده بود و هرچند می شد که مرخصی بگیرم اما حیا کردم.

بلیط را که خریدم هنوز باورش نکرده بودم. ۳-۴ روزی طول می کشه تا پول را پرداخت کنی و بلیط بیاد توی میل باکست و همه اش هم اینترنتی که یعنی کلا حسی نداره. تا اینکه شبی خواب دیدم که رفته ام ایران و رسیده ام اصفهان و منزل پدری و مامان و بابا و بروبچه ها همه جمع شده اند و طبق معمول با کنجکاوی منتظر باز شدن ساک هستند...
و حس من در اون لحظه بدترین حس دنیا بود. همش به خودم لعنت می کردم که اونقدر هول هولکی اومدم و اونقدر سرم به کار بود که هیچی خرید نکردم و توی شلوغ پلوغیهای رفتن و ماندن ٬حتی شکلات٬ هم نخریده ام...

صبح که از خواب بیدار شدم آنچنان شاکر دربار الهی بودم که یک فرصت دوباره به من داده که این قصورم را جبران کنم که نمی دانید. از آنروز هر روز مشغول خرید هستم. از این مغازه به اون مغازه. ازاین شهر به اون شهر. هنوز هم باور نمی کنم که ۳-۴ روز دیگه پروازم هست و هنوز باور نمی کنم که ۴-۵ روز دیگه عید هست. حال و هوای عید هم که نیست. اینجا هوا هنوز سرده، برف تمام شده و به جاش روزهای متوالی بارانی و ابر سیاه.

خلاصه شاید نصیب شد که ببینمتون... اگر نه که عیدتون مبارک باشه و چهارشنبه سوری تون هم به خیر باشه.

روز زن

2010-03-08T21:42:00.006+01:00

یک بار دیگه هشتم مارس میاد و این بار به این فکر می کردم که در ۹ ماه گذشته چه ها دیدم از شیرزنان مملکتم. به این فکر می کردم که شاید هیچ وقت دلم برای مملکتم چنین نمی لرزید که این ماهها و اما هیچ وقت هم اینقدر زنانی را نمی شناختم که به وجودشون افتخار کنم. زنان ساده مملکتم. مادران عز.ادار... مادر ن.دا. مادر سه.راب و مادرهای دیگه. فخرالس.ادات مح.تشمی پور. زهرا ب.اکری و و و ... زنانی که مثل شی.رین عب.ادی و شادی ص.در و پروی.ن ارد.لان زنان رسانه ها نبودند. زنان ساده ای بودند مثل همه مادران ما. زنانی که اما داستان حسنک را زنده کردند چه زنده کردنی.

این بار تمام روز زن را به این زنان شجاع فکر می کنم و به شجاعتشان غبطه می خورم.

سلام از بروکسل

2010-02-21T23:01:00.002+01:00

پروژه
الان روی تخت توی هتل نشسته ام. سالم ولی بی رمق. فردا تحویل مرحله ای از یک پروژه بزرگ هست. پروژه کلا از طریق اتحادیه اروپا تامین هزینه می شه و در حدود ۳ سال طول می کشه. حدود ۱۳ پارتنر روی این پروژه کار می کنند از کشورهای مختلف اروپایی و هر سال دو بار نشست هست. یک بار نشست پارتنرها و یک بار هم برای تحویل دادن یک فاز که فردا فاز دوسوم نهایی هست.

رانندگی
با استاد ایرانی با ماشین آمدیم. تمام مدت جون به لب شدم از رانندگی اش. عادتی که داره اینه که وقتی حرف می زنه ۹۰ درجه برمی گرده تو را نگاه می کنه و حواسش به جاده نیست. عادت داره که حداقل ۴۰ تا بیشتر از حد مجاز بره. مخصوصا از وقتی وارد بلژٓیک شدیم دیگه قضیه تو مایه های قطار وحشت بود. توی آلمان که اتوبانها معمولا مرز سرعت ندارند هرچی خواستی تند می ری. اما توی بلژیک کلا ۱۲۰ اینا بیشتر نمی شه رفت. بعد این بابا با ۱۸۰ می ره و بد و بیراه می گه به این بیچاره ها که فکر می کنن یک نفر پشت سرشون داره با ۱۲۰ میاد.

وقتی که رسیدیم واقعا یک نفسی کشیدم که به خیر گذشته. کلید اتاق را تحویل گرفتم. ساکم را گذاشتم توی اتاق و بدو بدو رفتم توی جلسه که ساعت ۶ شروع می شد. جلسه هماهنگی برای فردا بود که چی بگیم و چی نگیم و خلاصه کمی بحث به درازا کشد و شد ساعت ۸ونیم شب. منهم که فقط صبحانه خورده بودم دعادعا می کردم که زودتر تمام کنند برویم شام.

آسانسور
۸ونیم دیگه تمام حرفها زده شده بود و رفتیم که کوله پشتی ها و لب تاپ ها رو بگذاریم توی اتاق هامون و بریم یک جایی پیدا کنیم شام بخوریم. سوار آسانسور شدیم و در داشت بسته می شد که یکی دو نفر دیگه هم رسیدند و به اونها هم جا دادیم که سوار بشوند و یک کمی به هم بیشتر چپیدیم که مهربون باشیم با پارتنرهای پروژه مشترکمون.

بعد آسانسور رفت یک طبقه بالا و نگه داشت و از هوش رفت!‌ یعنی در باز نمی شد و هیچ دکمه ای را هم نمی تونستی فشار بدی. یعنی فشار می دادی اما تاثیری نداشت. ما هم ۷ نفر توی آسانسور چپیده به هم. یک کمی تلاش کردیم که در را باز کنیم. یک کمی دکمه ها را فشار دادیم ... خبری نشد. بعد آلارم را به صدا در آوردیم که بابا ما اینجا گیر افتادیم. آقای پذیرش هتل و یکی دونفر از آدمهای دیگه پروژه که بیرون بودن اومدن و ما خوشحال شدیم که صدای آقای سوئیسی پارتنرمون را شنیدیم. گفتیم دیگه نجات یافتیم.

بعد یک کمی زور زدن دیدن که در را نمی تونن باز کنن رفتن گفتن باید زنگ بزنیم سرویس بیاد. دو دقیقه بعد موبایل یکی از آقایون داخل آسانسور زنگ خورد. یک کم حرف زد و قطع کرد. پرسیدیم کی بود. گفت پارتنر سوئیسی بوده. گفته تا ما بیاییم از آسانسور در بیاییم ظاهرا طول می کشه و اونهای دیگه می رن یک بار پیدا کنن آبجو بخورن!!!!‌

خلاصه ما موندیم و یکی دو نفر آدم خل و چل که تو اون وضعیت از در و دیوار آسانسور بالا می رفتن و می خواستن از داخل در آسانسور را باز کنن. یک خانم اتریشی که فوبیای اتاق دربسته داشت و یکهو هول برش داشته بود که دیگه بیرون نمی یاد و داشت از ترس می مرد و یک خانم پروفسور هلندی آلمانی که اون وسط لب تاپش را در آورده بود توی اینترنت داشت دنبال نقشه ساختمانی آسانسور می گشت. و این استاد ایرانی ما که همش به اون باباها که آویزون آسانسور بودند التماس می کرد که بابا تو رو بخدا ول کنید.

خلاصه یکی دو بار دوباره زنگ آلارم را زدیم که آقای پذیرش هتل بیاد بهمون حداقل دلداری بده. هر بار اومد دعوا کرد که چرا زنگ می زنیم و هر بار گفت که زنگ زده سرویس بیاد. بعدش ما می دونستیم که تا فردا صبح هم کسی نمیاد. آخه توی بلژیک ساعت ۹ شب یکشنبه کی پا می شه بیاد تو را از آسانسور در بیاره؟‌ باید زنگ بزنی به آتش نشانی در این زمینه ها که آقای هتلی گفته بود که زنگ نمی زنه. شاید چون پاش گرون تمام می شد.

خلاصه بعد از ۴۵ دقیقه تمام تلفن زدیم به اون دوستان خیلی عزیز که رفته بودن آبجو خوری گفتیم اینجا دیگه کم کم هواهم برای تنفس نیست و ترا خدا بیایید ما را نجات بدید یا حداقل به این آقا هتلی فشار بیارید زنگ بزنه به آتش نشانی ای چیزی. خلاصه بعد از نزدیک یک ساعت با زور بازوی خودمون و کمک دوستان از اون طرف از آسانسور در آمدیم. تجربه منحصر به فردی بود.

مخصوصا شناخت آدمها!‌ فکر کن تو توی آسانسور گیر افتادی این غول تشرها می رن برای خودشون آبجو بخورن. اگه فقط دونفرشون یک کمی کمک کرده بودن همون ۵ دقیقه اول کار حل شده بود. ولی امان از شعور انسانی! یعنی این ۵ نفری که بیرون بودند یک نفر سوئیسی،‌ یک فنلاندی و دو دانمارکی همشون به درد لای جرز می خورن. واقعا آدم اینقدر بی مسئولیت؟!‌

نور

2010-02-17T22:19:00.004+01:00

امروز صبحی از اتاق خواب بیرون میام و با خودم فکر می کنم کی چراغ اتاق مطالعه را روشن گذاشته؟‌ بعدش می بینم که نه!‌ کسی که چراغ را روشن نگذاشته!‌ این آفتابه که تابیده!‌ بعد از هفته ها!‌

زودتر از معمول می رسم سر کار. انتظار ندارم که کسی توی شرکت باشه. نرسیده به اتاق منشی فکر می کنم واوو... چقدر سحر خیز شده ها. چراغ اتاقش روشنه. رد می شم و دوباره یادم میاد می بینم چراغی در کار نیست. نور خورشیده که همه جا را روشن کرده.

با خودم فکر می کنم یعنی آدم حس به این سادگی را فراموش می کنه؟‌ حس یک روز روشن آفتابی؟‌حس تابیدن آفتاب روی میز کارت؟‌ حس اینکه وارد اتاق کارت بشی و روز، روشن باشه مثل روز اونجوری که احتیاجی به چراغ نداشته باشی؟!‌

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سوال مربوطه:
کسی از شما خارج نشینان بی غم و با غم هست که برای عید ایران باشه؟‌

حرف

2010-02-09T11:48:00.004+01:00

توی دلم غصه هست و توی دلم یک عالمه حرف هست که باید با چند نفری بزنم که الان توی دلشون غصه هست. باید بهشون بگم که همه چیزو می شه جور دیگه ای دید که اینقدر غصه دار نباشه. اگه اونجا بودم می رفتم خونه یکی یکی شون منتظر فرصت می موندم که خونه خلوت بشه. با یکی یکی شون سر حرف را باز می کردم. حرف که داغ می شد یک کمی چرت و پرت می گفتیم که فضا دوباره آروم بشه چه می دونم از رومیزی و گلدون جدید و طعم پولکی و گرمی و سردی هوا می گفتی و بعد دوباره از سر می گرفتی.
یا اصلا می گفتی پاشو بریم یک کم دم رودخونه قدم بزنیم و گپ می زدی باهاشون. ساعتها...

حالا زنگ می زنی به یکی یکی شون. نمی دونی کی زنگ بزنی که تنها گیرش بیاری. از پشت تلفن نمی بینی که چشمهاش پف کرده از گریه یا نه. نمی دونی رنگش پریده حالا یا معمولیه. نمی دونی قیافه اش عین کلاف سردرگمه یا عین سیب زمینی پخته و وارفته. یعنی همه اینها رو که از صدا نمی تونی تشخیص بدی که.

بعدش هم از خارج زنگ می زنی طرف همش هوله که پول تلفنت زیاد نشه. هی می گه خوب حالا بعدا که اومدی حرف می زنیم حالا پول تلفنت زیاد می شه. مجبوری حرفات رو تند تند بزنی. صدات عین اینها می شه که بیانیه صادر می کنند. لجت می گیره از صدای خودت.

همین دیگه...

تمام شدن دوست

2010-02-02T23:40:00.005+01:00

یکی از معضلاتی که من داشته و دارم شکاندن لیوان هست. یکی از عشقهای زندگی من خریدن لیوان چای و قهوه هست. هر از گاهی یک لیوان خیلی خیلی خوشگل پیدا می کنم و از اونجایی که می دونم که یکی دوام نمی یاره معمولا دو تا یا حتی ۴ تا می خرم و بعد از مدتی دوباره لیوان ام تمام می شه.

مدتی هست که به تمام شدن چیزهای مهم زندگی فکر می کنم. مدتی هست که یه تمام شدن دوستانم فکر می کنم.

هر کدام ما در زندگی دوستهایی داریم که از زمانهای خیلی خیلی دور می شناسیم. که با هم اخت هستیم و قراره که اگر تا آخر عمر هم هرگز دیگر همدیگر را ندیدیم دوست بمانیم. اما مسالتن... این دوستان گرامی که هر کدام یک جای دنیا هستند الان در مقوله این بحث نمی گنجند. چیزی که در موردش الان می نویسم دوستانی هستند که در چند قدمی هستند و می شه با کمی تلاش و هزینه کم حداقل برای آخر هفته برنامه چید و دیدشون. سیتا هم هست. اما زندگی آدم که فقط تشکیل نمیشه از یک نفر که! آدمیزاد باید دوستانی داشته باشه که تعدادشون از یک بیشتر باشه و بتونه باهاشون وقت بگذرونه یا گپ بزنه...

داشتم به این فکر می کردم که ۵ سال و اندی زندگی در آلمان چطوری شد که همش تند تند دوستهام تمام می شوند.

اول که آمدم اینجا که خوب توی بیلفلد بودم که یک شهر دیگری هست. یک ترم زبان خواندم و در همون یک ترم کلی رفقای جون جونی پیدا کردم. یعنی یک اکیپ بودیم با همه مشخصاتش. یک دختر سوریه ای و یک ترک و یک مالزیایی و چینی و یک پسر ژاپنی و تعداد نامعتنابهی دختران روس و بلغاری. با هم درس می خواندیم و آخر هفته ها قرار می گذاشتیم و تا توی چشممان صبحانه می خوردیم به رسم آلمانها و ...

ترم که تمام شد پذیرشم از این دانشگاه آمد و آمدم اینجا. روزی که آمده بودم برای مصاحبه با خودم فکر کردم ای لعنت خدا بر شیطون. این دانشگاه چقدر زشته. چقدر شکل دانشگاه صنعتیه و با خودم فکر کردم که حتما همین دانشگاه توی پیشونی ام نوشته شده که همین هم شد.

شهر به شهر که شدم غریب و تنها و تمام دوستانی که پیدا کرده بودم هم که دیگه در این نزدیکی نبودند و خلاصه دوران گندی بود.

ترم اول توی دانشگاه کار پیدا کردم. توی گروه استادم دو تا دختر ایرانی بودند که اول خیلی با هم عیاق شدیم. اما کار اونها پیش نرفت توی گروه و رفتند پی کارشان و یک جورهایی هم رابطه جالب و مداومی هم نتونستیم برقرار کنیم و خلاصه تمام شد یه جورایی.

بعد دوست خانم منو پیدا کرد که با هم توی یک مدرسه بودیم و یک دانشگاه و کلی با هم عیاق شدیم. ماهی یک بار که نوبت دکتر داشت و دکترش توی شهر ما بود می دیدیم همدیگر رو. در مناسبتهای ویژه مثل تولدها و نوروز و شب یلدا و ... می دونستی که یک نفر هست که می تونی روش حساب کنی. تا وقتی که دوست خانم بورس دکترای انگلیسش اومد و کلاغ پر.

بعد یک دوست دیگه پیدا کردم که یکی از دخترهای کلاس زبان ایران بود. اما نمی دونستم که در همین نزدیکی زندگی می کنه. با اون هم کلی عیاق شدیم. آخر هفته ها که حالت گرفته بود می دونستی که یک نفر هست که پایه است بریم دوسلدورف خرید و بریم کنسرت شجریان و یک عالمه پشت تلفن بی پولی وراجی کنی. اما داستان از این قرار بود که این دوست جون جدید یک مشکل خانوادگی داشت که به نظر من خیلی ساده قابل حل شدن بود و بنده در یک لحظه تاریخی فکر کردم که این مشکل را می تونم به سادگی حل کنم که نشد و اون دوست جون دلخور شد و من دلخور شدم از دلخور شدنش و از دیدگاهاش و تمام شد دیگه.

یک بار هم توی کلاس شنا با یک خانم ایرانی دوست شدم که خیلی خانم بامزه ای بود. هر هفته همدیگه را می دیدیم و بعد از کلاس کلی با هم حرف می زدیم و کلی با هم عیاق شده بودیم و شماره تلفن رد و بدل کردیم و از او هم اصرار که هر موقع از دم خونه اش رد شدم برم یک چایی چیزی بخوریم و گپی بزنیم. یک بار که از اون طرفها رد می شدم بهش تلفن کردم که اگه دوست داره بریم یک جایی قهوه ای چیزی بزنیم. اصرار کرد که بیا خونه. من باید خرید می کردم از مغازه ایرانی همون نزدیکی ها. گفتم شاید نیم ساعت طول بکشه کارم. کلی ذوق کرد و گفت حتما بیا خوشحال می شم. دم خونه اش که رسیدم اسمش روی زنگ و من هر چی اون زنگ را فشار دادم صدایی از ندایی نیامد. فکر کردم که شاید زنگ خرابه یا شاید آدرس اشتباهیه یا هرچی. تلفن زدم به همون شماره قبلی که باز هم کسی جواب نداد و من مات مونده بودم در این مهمان نوازی ایرانی... دیگه هم ازش خبری نشد و خلاص.

تازه این هم همه اش نبود ها... اما بی خیال.

خلاصه می خواستم بگم که دوستای آدم هم همینجوری هی تموم می شن... حالا نه اینکه فکر کنید دارم ننه من غریبم بازی در می آورم و کسی نیست که بخواد با من دوست بشه ها. نه دوستای جدید میان و می رن. بعضی ها بیشتر می مونن بعضی ها کمتر. یه جورایی رسم زندگانیه دیگه.

پس نوشت بی ربط:
اگر در دسته آدمهایی هستید که ٬بازی آخر بانو٬ بلقیس سلیمانی را دوست داشتید ٬خاله بازی٬ اش را از دست ندهید. من یک کمی با پایان آشفته بازی آخر بانو مشکل داشتم اما خاله بازی واقعا خواندنی بود.

اختلاف فاحش فرهنگی

2010-01-22T09:59:00.001+01:00

خاطره دور:‌
سال اولی بود که آمده بودم اینجا. تابستونش یک سر رفتم ایران و وقتی که برگشتم گفتم برای همه یک یادگاری بفرستم. از عکسهایی که گرفته بودم به تعداد نفرات چاپ کردم و فرستادم ایران. برای مامان اینا و خواهر برادرا. برای خاله اینا و بروبچه هاشون. برای عمو اینا وبچه هاشون. برای اون یکی عمو اینا. از همه مهم تر تنها عکس تکی با مامان بزرگم را برای مامان بزرگ.

طبیعتا به مامان اینها هم نگفته بودم که چیزی فرستادم که سورپریز بشن. از دیدن عکسها خیلی خوشحال شده بودن ظاهرا. زنگ زدن که تشکر کنن. مامان با کمی تامل گفت فقط عکس مامان بزرگت را ندادیم بهشون. چون تو اون عکس تی شرتت آستین نداشت من تصمیم گرفتم که ندم بهشون!!!

نه که فکر کنید توی اون عکس من لباس دک.لته ای چیزی پوشیدم ها...نه!‌ یک تی شرت بیخودی! نه اینکه فکر کنید مثلا رکابی بود وکت و کولم پیدا بودها! نه!‌ تا بیخ گردنم هم اتفاقا بسته بود. فقط اون تی شرت بی مصرف از سر شونه آستین نداشت! بعدش نه اینکه فکر کنید ما یک خانواده خیلی مقید و روسری و چادر و اینایی هستیم ها!! نه! ‌نکنه که مردم عکس را ببینند و فکر کنند دختر اینها که اینقدر ساده پوش بود ببین رفته خارجه حالا حتی لباس بی آستین می پوشه!

خاطره نزدیک:‌
منزل خانواده آلمانی تازه بچه دار شده. مامان بچه توی آشپزخونه. بابای بچه مشغول شیشه شیر دادن به بچه.

مامان بزرگ و بابابزرگ های بچه دور بچه حلقه زده اند و کیف کرده اند از قدرت خدا. مامان بچه یک لحظه از توی آشپزخونه در میاد و اعلام می کنه اگه خواستید می تونید برید توی اتاق خواب عکس های منو ببینید. می ره دوباره توی آشپزخونه و در را می بنده پشت سرش.
ما موندیم و این سوال که چه عکسی چه چیزی را باید بریم ببینیم. مادرآقاهه و مادر خانمه می پرسن چی؟ چه عکسی؟ آقاهه در حال شیشه دادن به بچه خیلی عادی سرش را کج می کنه و می گه عکس نی.مه لخ.ت خانم من. من یک کمی گیج و ویج دنبال دیگران می رم توی اتاق خواب و می بینم که کلی عکس از روزهای آخر حاملگ.ی خانمه قاب گرفته و به دیوار زده شده. عکسها همه فقط با لباس زی.ر هستن و با ژست های مختلف گرفته شده اند. خانمه هم برا خلاف همیشه که اصلا آرایش نمی کنه توی عکس یک رژ خیلی پررنگ زده و خلاصه یه جورایی جذاب شده.
از همه جالبتر که مادر شوهر خانمه با یک ذوق و شوقی به همه می گه وای چقدر ثکثی شده. وای چقدر قشنگ. وای چقدر جذاب... یک جورایی معذب هستم. می دونید؟‌ بعضی چیزها هستند که به نظر من واقعا حریم شخصی و خصوصی آدم هستند. اینکه آدم دوست داره چنین عکسی بگیره و به دیوار اتاق خوابش بزنه قابل درکه. اما اینکه دعوت همگانی بکنی که ملت بیان و ببینن به نظر من یک کمی یه حالیه... این نشونه املیه منه؟! ‌شاید!‌

خلاصه که بعضی وقتها آدم می مونه توی کف این اختلاف فرهنگی فاحش. نظر شخصی بنده رو بخواهید باید بگم که مرده شوی هر دوشون.

شب فیلم ۲

2010-01-19T21:50:00.004+01:00

باید اعتراف کنم که دموکراسی کلا هم می تونه چیز مزخرفی از آب در بیاد. یعنی مشکل اینه که وقتی اکثریت انتخاب می کنه و این اکثریت در واقع انتخابشون یک چیز کاملا چرندی هست اونوقت تو هم که همراه اونها توی این پروسه دومکراسی شرکت کردی باید چوب این را بخوری که در محیطی هستی که اکثریتش شکل تو نیست.

حالا بحث دقیقا همینه که وقتی توی یک شرکت که ۹۰ درصدش را جوانهای فریک کامپیوتری تشکیل می دهند رای گیری کنند که چه فیلمی ببینیم در نهایت چیزی بهتر از فیلمهای چرند اکشن بزن بکش رای نمیاره دیگه.

امروز وقتی ۳ تا خانم دیگه که از قضا توی رای گیری هم شرکت کرده بودند بعد از اعلام نتیجه راهشون را کشیدند و رفتند خونه با خودم فکر کردم چقدر بی ظرفیت. الان که با حالت تهوع از وسط فیلم اومدم بیرون با خودم فکر می کنم یک چیزی می دونستن ها...

پس نوشت:‌
از اونجایی که این شکل دموکراسی نشون داد که گروه اقلیت یعنی خانمها هیچ شانسی برای رسیدن به ایده آلش نداره قرار شد که از دفعه آینده از دو فیلم انتخابی یک فیلم انتخاب خانمها باشه و یکی انتخاب آقایون که حقوق اقلیت هم رعایت شده باشه. این تصمیم هم بدون مقاومت تصویب نشد ولی به هر حال فکر می کنم شروع خوبیه.

شب فیلم

2010-01-14T18:33:00.004+01:00

توی شرکت ما بچه ها هر از گاهی سعی می کنند برنامه های دیگه ای داشته باشن که بغیر از کار با هم بیشتر وقت بگذرونن. برنامه های ورزشی مثل فوتبال یا صخره نوردی و یا برنامه های فرهنگی تر مثل شب فیلم.

این بار داشتم فکر می کردم که چقدر آداب شب فیلم برگزار کردن اینجا با ایران فرق می کنه. توی دانشگاه مثلا که همیشه یک گروهی به اسم انجمن اسلامی یا چیزی شبیه اون بود که برای خودش تصمیم می گرفت فیلمی را نمایش بده یا نده. شب فیلم های حوزه هنری اینا هم که قابل مقایسه نیست با این قضیه... توی محل کار ایران هم راستش من تجربه اش را ندارم... نمی دونم چی از آب در می اومد ولی می تونم براتون تعریف کنم که اینجا بر چه منوالی هست.

مرحله اول:‌
یک ایمیل میاد از طرف کسی که مسئولیت برگزاری برنامه را قبول کرده که دوستان عزیز به زودی اولین شب فیلم شرکت در سال ۲۰۱۰ را خواهیم داشت. برای مشخص کردن تاریخ شب فیلم لطفا به فلان صفحه در وب مراجعه کنید و تاریخ هایی که می تونید را وارد کنید(ساده ترین راهش معمولا استفاده از سایت doodle.com هست). وارد صفحه می شی و اسمت را و روزهایی که در دوهفته آینده آزاد هستی و می تونی وقت بگذاری را وارد می کنی.

مرحله دوم:
بعد از ۳ روز رای گیری بسته می شه و ایمیل میاد که دوستان عزیز،‌ اکثریت شما رای دادید که ۳ شنبه آینده از ساعت ۶ و نیم شب فیلم برگزار بشه. حالا لطفا به فلان صفحه برید و فیلم هایی که دوست دارید ببینید را وارد کنید. هر کسی اسم خودش و فیلمهای مورد علاقه اش را وارد می کنه . اگر مثل من باشید و در هر کاری تا دقیقه نود صبر کنید مسئول برنامه کچلتون می کنه که پس چرا فیلم هاتو وارد نکردی...

مرحله سوم:
بعد از ۳ روز این صفحه هم بسته می شه و ایمیل بعدی میاد که این فیلمها در دایره انتخاب هستن. لطفا رای بدید که کدوم فیلم ها را می خواهید که ببینید. هر کسی رای می ده و در نهایت ۲ تا فیلمی که بیشترین رای را کسب کرده اند انتخاب می شوند و نمایش داده می شوند.

با خودم فکر می کردم دموکراسی واقعا باید توی خون آدم باشه ها...

چادر مامان بزرگ

2010-01-12T16:54:00.003+01:00

عکس روی صفحه کامپیوترم برادرم و پسرخاله ها را نشون می ده که روی مبل نشسته اند. مامان بزرگ بینشون نشسته و توی عکس همه غش کرده اند از خنده. یکی دستش را جلوی چشمش گرفته. یکی با حیا به پایین نگاه می کنه اون یکی سرش رو به سقف با دهان باز می خنده. مامان با تی شرت قرمز پشتش به تصویره و داره چادر مامان بزرگ را می کشه روی زانوهای پسرها که توی عکسی که من می گیرم می برم خارجه پیدا نباشه که پسرها همه با شلوار ورزشی نشسته اند.
مامان بزرگ غش کرده از خنده. خنده پسرها از اینه که مامان بزرگ قبلش داشت تقلا می کرد که چادرش را بهش بدیم که سرش کنه و پسرها درحال فرار بودن که ابتکار مامان باعث شد همه از خنده به خودشون بپیچند و من چندین عکس خوشحال بگیرم.

۲۰۱۰

2010-01-08T14:48:00.003+01:00

بعد از روزها تاخیر در آخرین روز هفته اول سال ۲۰۱۰:
سال نو میلادی تون مبارک باشه

فکر کنید هفته اول سال اینجا هم مثل روزهای بعد از ۱۳ به در می مونه دیگه. آدم یه جورایی اصلا دلش نمی خواد قبول کنه که دنیای کار دوباره شروع شده. ولی حالا از ۲ ساعت دیگه آخر هفته من شروع می شه و به همین خاطر گفتم اینو به فال نیک بگیرم وسال نوی خارجکی رو بهتون تبریک بگم.

سال خوبی را برای همتون و هممون آرزو می کنم.

کریسمس عاشورایی

2009-12-28T18:37:00.004+01:00

شب تاسوعا شب دوم کریسمس بود و من شاکر دربار الهی بودم که اینبار بر عکس سالیان گذشته همه جا دسترسی به اینترنت دارم و می تونم حداقل روزی یکبار اخبار چک کنم. روز عاشورا اما مشکل اینجا بود که تا نزدیکهای شب توی راه بودیم که از جایی در جنوب شرقی آلمان برسیم به جایی در شرق آلمان که ما زندگی می کنیم و با خودم فکر می کردم که حتما خفه می شوم از بی خبری.

در تمام طول راه رادیو محلی آلمان روشن بود که هر چند شهر یک بار باید عوضش می کردی و رادیوی دیگری پیدا می کردی که خش خشی نباشه. تمام رادیوها در تمام اخبارهای یک ساعت یک بارشون در سرخط اخبار اعلام کردند که در ایران خونین ترین و پر درگیری ترین روز بعد از انتخابات بوده و اینکه حداقل ۵ نفر کشته شده اند و اینکه پلیس با گاز اشک آور و اسپری فلفل و شلیک مستقیم به مردم حمله کرده و اینکه دامنه درگیری ها در تهران نجف آباد و اصفهان خیلی گسترده بوده.

هر بار مامان سیتا نگاه نگرانی به من می کنه. یکی دو بار می پرسه که آیا ممکنه که خانواده منهم توی تظاهرات شرکت کرده باشند و آیا جای نگرانی هست یا نه... نمی دونم چی باید جواب بدم. امیدوارم که جایی برای نگرانی نباشه. اما آدم چه می دونه. تا وقتی که می رسم خونه و زنگ می زنم و بعد از هزار بار شماره گرفتن موبایل خواهرم جواب می ده و می بینم که همه سالم هستند و در یک مورد حتی خطر از بیخ گوششون گذشته نفسی می کشم تا دفعه بعد.

عکسها را می بینم با بغض. با ناباوری. با حیرت. یاد تمام کلاسهای دینی و تاریخ و قصه عاشورا و تاسوعا می افتم. اینها کی هستند که بر مملکت من حاکمند که هیچ هیچ نمی فهمند؟!

کریسمس آلمانی

2009-12-27T00:37:00.001+01:00

امروز دومین روز کریسمس بود. باور کردنی نیست اما پنجمین بار است که کریسمس را در یک خانواده آلمانی تجربه می کنم. کریسمس جشن من نیست اما دلیلی هم برای جشن نگرفتن با دیگران نیست.
به شب قبل از کریسمس (شب ۲۳ دسامبر) در آلمان می گویند شب مقدس و این شبی هست که خانواده دور هم جمع می شوند و کادوهاشان را زیر درخت کاج کریسمس می گذارند. هر چه که تزئینات درخت کریسمس بیشتر باشه و کادوهای زیرش پر بار تر باشه اون شب شب خاطره انگیز تری می شه.
رادیو موزیک مخصوص کریسمس پخش می کنه که به گوش ماها طبیعتا خیلی آشنا نیست اما ملودی خیلی روانی داره و یک جورایی آدم را یاد آهنگ های نوارهای دوران بچگی می اندازه.
هوا که تاریک می شه کلی شمع روشن می کنند و تزئینات درخت کریسمس هم برق برق می زنه و می نشینند دور هم به همدیگه کادو دادن. این به اون کادو می ده اون به این کادو می ده... هر بار که یک کادوی جدید می گیری یک انرژی مثبت می گیری و هر بار که به کسی کادو می دی و کادوش را باز می کنه از دیدن برق چشمهاش و خوشحالیش خودت هم کلی خوشحال می شی و در نهایت وقتی که همه کادوهاشان را باز کرده اند و هر کسی برای خودش یک عالمه چیز جمع کرده می دونی که همه زحمتی که کشیدی و روزهایی که دنبال کادو دویدی نتیجه ای هم داده و اونم اینکه کلی آدم را خوشحال کردی.
بعدش نوبت شام می رسه که معمولا یک منوی کامل شامل پیش غذا و غذای اصلی و دسر هست که معمولا غذای مفصلی است نسبت به سایر غذاهای آلمانی. تقریبا همه شب سر میز شام طی می شه مثلا از ۷ شب تا ۱۰ یا ۱۱ که البته آلمانها از این نظر عمری به پای فرانسویها نمی رسند.
روز اول کریسمس همه بهترین لباسهاشون را می پوشند. به هم کریسمس مبارک می گن. ساعت ۱۰ یا ۱۱ می نشینند سر میز صبحانه و می خورند و گپ می زنند. صبحانه خوران تا حدود ۱ طول می کشه. بعد همه شال و کلاه می کنند توی این هوای سرد برن هواخوری که از خونه بیرون رفته باشند. حدود یک ساعتی می رن قدم می زنن. حدود ساعت ۳ موقع قهوه و کیک عصرانه است و آلمانها همه یک پا استاد هستند در زمینه کیک خامه ای درست کردن و بیسکویتهای کریسمسی پختن. یعنی اکثر چیزهایی که روی میز چیده می شه دستپخت خانگی هست.
مراسم عصرانه خوری هم حدود یکی دو ساعت طول می کشه به خوردن و گپ زدن و خاطرات اون زمانها را تعریف کردن و … بعد از ساعت ۵ کسی که مسئول شام هست می ره توی آشپزخونه و مشغول غذا پختن می شه که برای ۷ شام آماده بشه. غذا همیشه شامل ۳ قسمت پیش غذا، غذای اصلی و دسر هست. خلاصه دوباره ساعت ۷ شب می نشینی سر میز شام و تا حدود ۱۰ یا ۱۱ می خوری و می خوری و گوش می کنی.
خلاصه مقایسه که می کنی می بینی با ایران خیلی هم فرقی نمی کنه. چون اینجا هم همیشه در حال خوردن هستند. اما اینجا متاسفانه از پذیرائی با میوه و آجیل و چیزهای سالم خبری نیست. همش شکلات و کیک و دسر و …
روز آخر وقتی که خیلی جو خانوادگی گرفتت یک چیزی مثل مار می افته توی گلوت و می خوره گلوت را. فقط به این فکر می کنی که ۵ نوروز گذشته را بدون خانواده ات بودی. به این فکر می کنی که از خانواده ات نه ۵۰۰ کیلومتر که ۵۰۰۰ کیلومتر دوری و حالت گرفته می شه و گرفته می شه و گرفته می شه.

آیت الله العظمی

2009-12-21T13:27:00.004+01:00

صبح یکشنبه چشمم را باز کردم از خواب و قبل از دست و رو شستن و هر کار دیگه ای کامپیوترم را باز کردم چون منتظر یک ایمیل بودم. بعدش هم طبق عادت بی بی سی فارسی را باز کردم و از دیدن تیتر اول فوت آیت الله منتظری یک جورایی شوکه شدم.

تازه بعد از انتخابات بود که فهمیده بودم اصولا آیت الله العظمی با آیت الله معمولی فرق می کنه و اینکه در ایران کلا ۶ نفر آیت الله العظمی وجود داشت که الان شده اند ۵ تا... یاد بچگی هام می افتادم همیشه از آقای منتظری. صبح های جمعه خونه مامان بزرگ تلویزیون پیش از ظهر (یا شاید هم بعد از ظهر) سخنرانی آقای منتظری را نشون می داد و ما هم در حال بازی و شیطنت یک چیزهایی به گوشمون می خورد... من همیشه لهجه نجف آبادی را به همین خاطر دوست داشتم چون یک بخشی از بچگی های من بود شاید. بعدها وقتی دیگه آیت الله منتظری قائم مقام رهبری نبود دیگه کسی هم خونه مادربزرگه اون ساعت پای سخنرانی ای نمی نشست.

رسانه های آلمان اخبار فوت و خاکسپاری را خیلی مفصل پوشش دادند. ٬دی ولت٬ تیتر زده بودند ضایعه بزرگ برای جنبش سبز ایران و ٬اشپیگل آنلاین٬ تیتر زده بود بزرگترین منتقد جمهوری اسلامی از دنیا رفت. روز خاکسپاری در تقریبا همه وبسایتهای خبری آلمان عکسهای تشییع جنازه به قول آنها صدها هزار نفری آیت الله منتظری بود. اخبار تلویزیون هم تقریبا مشروح گزارشات تظاهرات ها و خاکسپاری و زندگینامه آیت الله العظمی بود.

فکر می کنم چه خوب که این روزهای بعد از انتخابات باعث شد که آدم یک بار دیگه این آدم بزرگ را بشناسه.

شب یلدا
شب یلدا را هم امسال پیشواز رفتم و به جای دوشنبه یکشنبه گرفتم. از خیل کسانی که دلم می خواست پیشم باشند فقط دو نفر آمدند و بقیه پشت برف و سرماخوردگی و هوای خیلی سرد و مهمونیهای دیگه موندند. اما آمدن همون دو نفر هم غنیمت بود. البته یک جورایی تمام شب به بحث اوضاع ایران و آیت الله منتظری طی شد. آخر شب برادر بزرگه برام اس ام اس زده بود که: تو خوشگل ترین، خوشتیپ ترین، با کلاس ترین و باحال ترین آدم روی زمینی. (اینم هندونه شب یلدا بذار زیر بغلت) یلدات مبارک، خوش باشی. خلاصه از این پیامک اصفهانی هم کلی خنده فرمودیم و شب یلدامون مفرح شد.

هوای سرد یا خیلی سرد
اینجا یکی دو هفته پیش که هوا ۴ و۵ درجه شده بود بیرون که می رفتی هوا کمی سرد بود و آدم فکر می کرد وای کم کم داره سرد می شه ها. بعدش یک دفعه هوا برفی و کولاکی شد و رسید به منفی ۱۸... دیروز که می آمدم بیرون فکر کردم هوا گرمه ها!!!‌همش منفی ۲... یعنی آدمیزاد همیشه بهتره که به مرگ گرفته بشه که به تب راضی بشه. وقتی همون اول کار بشه منفی ۱۸ و بعدش بشه منفی ۲ آدم می گه هوا گرم و خوبه ها!

آخر سال
امروز آخرین روز کاریه. فردا شب کریسمس آلمانی شروع می شه و بعدش دو روز تعطیلات کریسمسه. ۵ روز این وسط باقی می مونه تا تحویل سال نو که ۱ ژانویه هست که این ۵ روز را باید مرخصی بگیریم چون شرکت تعطیله و خلاصه چند روزی در تعطیلات هستیم. اینجا کریسمس را بیشتر با خانواده جشن می گیرند و سال تحویل را با دوستانشون. اگر فرصت شد بیشتر در مورد جشن می نویسم.

پی نوشت:‌
به دلایل کاملا اصفهانی (پولی شدن سیستم قبلی) سیستم کامنت ها از هالوسکن به بلاگر منتقل شد و هنوز کامنت های قبلی را منتقل نکرده ام. به همین دلیل کامنت های قبلی تا اطلاع ثانوی قابل مشاهده نیستند.

روح و هدیه کریسمس

2009-12-15T12:53:00.010+01:00

نامزدی
چند روز پیشها نامزدی برادرم بود. من اینجا سرکار بودم و برادر کوچیکه از صبح در تدارک بود. صبح کله سحر آنلاین شده بود. می گفت امشب پخش زنده داریمااا... کامپیوتر را آورده بود توی سالن و از صبح تست می کردیم که تصویر بگیریم. من باید کار می کردم و توی لینوکس تصویر نداشتم. اما خوبیش این بود که لحظه به لحظه در جریان بودم.

لیست مهمونها
از برادر کوچیکه لیست مهمونها را می گیرم. دونه دونه سرشمار می کنم. دائی فلانی؟ عمو فلانی؟ سر یکی از دائی ها برادرم می گه نه با اونا فعلا روابط شکرآبه. تعجب می کنم که چرا من نمی دونستم؟‌ می گه سر عقد دخترشون تا ما اومدیم برسیم خیلی دیر شد دیگه اونا هم گیر دادن و خلاصه شکرآب شد.
یادم میاد که در مورد عقد پشت تلفن از مامان پرسیده بودم چطور بود... خیلی با میلی جواب داده بود نه خیلی جالب نبود. ما هم که اونقدر دیر رسیدیم... منهم فکر کرده بودم خیلی جالب نبود بر می گرده به اونکه عقد و عروسی های این دایی خاص خیلی ح.زب ال.لهی هست. به برادرم می گم یک جمله کلیدی از دعوا را برام بگو. می گه من که می دونی کلا اینجور چیزا رو از این گوش می شنوم از اون یکی در می کنم. اما چون اصرار می کنی: horri peridan too delemoon. من از این طرف از خنده روده بر می شم. یعنی اصلا لازم نیست که ریز ماجرا را بدونم. همین یک جمله انگار کل ماجرا را برام کاملا واقعی کرد. هنوزم که هنوزه بهش فکر می کنم نیشم تا بناگوش باز می شه.

روح
ساعت کار من کم کم به پایان می رسه و طبقه پایین شرکت هم جشن آخر ساله. بچه ها کم کم می رن پایین و من نشسته ام پای کامپیوتر. تصویر میاد و برادرم یک دور وب کم را می چرخونه که همه زوایا و مهمونها را داشته باشم. بعد حدود یک ساعت همینجوری نگاه می کنم. فقط بی صدا بود. می دیدم که یک دسته آدم بلند می شوند می رقصند. بعد از چند دقیقه متلاشی می شوند. بعد دوباره و دوباره و دوباره... عروس را برانداز می کنم. برادرم را در قامت دامادی برانداز می کنم خواهرم. همه مهمانها که ۹۹ درصدشون را می شناسم. مامان و بابا هر از گاهی از جلو تصویر رد می شوند و می شه دید که حسابی مشغول تدارکات هستند. غیر از برادر کوچیکه ام کسی از وجود من خبر نداره و من یک جورایی احساس روح بهم دست می ده. چون من همه را می بینم بدون صدا و هیچ کس منو نمی بینه :) برادرم بعدا برای همه تعریف کرده بود که منهم حضور داشته ام.
یک جایی تصویر قطع شد و من هم به مهمانی کسل کننده آخر سال پیوستم.

هدیه کریسمس
بعد از یک شب بیخوابی بالاخره تسلیم می شم و سر از مطب دکتر در می آورم. کارت بیمه ام را می دهم و منتظر می مونم که صدا زده بشم. اسم خودم را می شنوم و می روم به سمت دفتر منشی. دوباره یک نفر اسمم را صدا می زنه و می بینم که خانم دکتر هست. بار اولم بود اونجا بودم و نمی شناختمش. خانم دکتره خیلی بامزه بود و یه جورایی خیلی شنگول بود. از این مدل آدمها که همش می خندند.
دید که من هاج و واج نگاه می کنم که کی داره منو صدا می زنه با خنده گفت من پشت لیوان قهوه ام قایم شده بودم منو ندیدید. رفتیم داخل اتاق معاینه و توضیح دادم که چند روزه که سرما خورده ام و دو سه روزی هم اصلا صدا نداشتم و سینوسهام کلید کرده اند و ...

بعد از یک کمی معاینات معمول گفت که برام آنتی بیوتیک می نویسه که من کلی تعجب کردم چون اینجا معمولا به این سادگی آنتی بیوتیک نمی نویسند و بعد دوباره غش غش خندید و گفت عوضش الان دیگه براتون آخر هفته شد. براتون تا آخر هفته مرخصی نوشتم. سه شنبه بود تازه! خندید و گفت اینم کادوی کریسمس من به شما.

نیکلاوس

2009-12-07T22:32:00.014+01:00

آخر هفته را دعوت بودیم خانه یکی از دوستان دوران مدرسه سیتا توی یک شهر دیگه. یکی دیگه از دوستان مشترکشون هم آمده بود از یک شهر دیگه. یکی شان دو تا بچه داره و اون یکی ۳ تا. برای اولین بار در آلمان وارد خانه ای می شوم که اینهمه بچه همزمان حاضرند. بچه ها بین یک سال و نیم تا ۶ ساله اند و اونجوری که آدم از بچه های خارجی تصور داره بورطلایی و سفیدبرفی با لپهای گل انداخته هستند.

گنجشک لالا
ساعت ۷ و نیم شب پدر و مادرها بسیج می شوند که بچه ها را بخوابانند. هر کسی مسوولیت یکی دو تا بچه را به عهده می گیره و می روند به سمت طبقه بالا که محل خواب بچه هاست. از طبقه بالا صدای گریه بچه های کوچکتر میاد که به وضوح خیلی هم از خوابیدن این موقع شب خوشحال نیستند. به سیتا می گم توی ایران ما اصلا از اینجور عادتها نداریم. بچه ها معمولا اونقدر بازی می کنند تا یک گوشه غش کنند از خستگی. می گم توی ایران همیشه آدم می شنوه که توی اروپا مردم بچه هاشون ساعت ۸ شب می رن توی رختخواب... اما اینطور که پیداست آنچنان هم راحت و بدون کلنجار طی نمی شه این رفتن به رختخواب.

بعد از چند دقیقه چند تا از بچه ها دیگه صداشون نمی یاد. یکی از مامان ها آمده پایین. یکی از بابا ها بدو بدو میاد پایین و به خانمش می گه خرگوش دخترک نمی دونی کجاست؟‌ بدون خرگوشش که خوابش نمی بره. خانمش به تکاپو می افته که خرگوش بنفش دخترش را پیدا کنه. تعریف می کنه که اگه این خرگوش گم بشه آسمون به زمین میاد.
اون یکی بابا با پسرش میاد و یک کتاب دستشه و با مامان بچه چونه می زنه که ۵ دقیقه یا ۱۰ دقیقه کتاب بخونه برای پسرش تا خوابش ببره. خانمش اول می گه بدون کتاب هم امشب می تونه بخوابه اما آخرش سر ۵ دقیقه توافق می کنند.

نیکلاوس
از اونجایی که همه مشغول خواب کردن بچه ها هستند من و سیتا ماموریت پیدا کرده ایم که وسایل شام را آماده کنیم. چند دقیقه می گذره و من دارم توی ذهنم خاطرات بچگی را مرور می کنم. یک دفعه می بینم دو تا مامان ها با ۵ تا بچه قد و نیم قد به ردیف از پله ها پایین میان. مامان یکی شون بینشون دستمال نم دار پخش می کنه و بچه ها با جدیت شروع می کنند به تمیز کردن کفش ها و چکمه هاشون. من با خودم فکر می کنم اینا دیگه چقدر منظم هستند که هر شب قبل از خواب کفش تمیز می کنند. سیتا توضیح می ده که فردا روز نیکلاوس هست. بچه ها معمولا کفش هاشون را می گذارن دم در و نیکلاوس توی کفش شون کادو یا شکلات می گذاره و بچه ها برای همین الان کفششون را تمیز می کنند.

چشمهای همشون آنچنان برقی می زنه که من به جای مامان باباهاشون دلم غش می ره. نصف شب که می شه مامان ها بلند می شوند و نقش نیکلاوس را بازی می کنند. تو و روی کفش های بچه ها پر از کادو و بابا نوئل های شکلاتی می شه. منظره با مزه ایه. یک عالمه کفش بچگونه پر از کادو های کوچک و شکلات و ...

نامه
فردا صبح کله سحر صدای شادی بچه ها خونه را بر می داره. یکی از مامان ها برای من توضیح می ده که نیکلاوس در واقع میاد که نامه های بچه ها را ببره و به بابا نوئل بده که برای کریسمس کادوهای مورد علاقه شون را تهیه کنه.

سیتا می پرسه بچه ها هنوز به بابا نوئل اعتقاد دارند؟‌ خانمه می گه آره و تعریف می کنه که دخترش توی خونه یک نامه گذاشته برای نیکلاوس که بدونه که اونها شب را خونه نیستند و کفشهاشون را توی خانه ای که مهمانشون هستند دم در می گذارند.

خلاصه دنیای بچگی اینها هم دنیای با مزه ایست. اولین چالش بزرگ زندگیشون معمولا موقعی هست که می فهمند بابا نوئلی در کار نیست و در اصل مامان باباهاشون بوده اند که همیشه نامه ها را می خوانده اند.

سفیر فرهنگی
یک جورهایی تمام ادامه شب را به سوالات کنجکاوانه در مورد ایران جواب می دهم. اینکه ایرانی درسته یا پرشین؟ اینکه خانواده ام در جریانات اخیر که خدای نکرده مشکلی براشون پیش نیامده. اینکه آیا حتما زنها باید روسری سرشون کنن؟‌ اینکه آیا تصویری که از جنبش سبز در اینجا نشون داده می شه مطابق واقعیتی که من از ایران می شناسم هست یا نه. آیا در ایران دیسـکو و نایـت کلـوب هم وجود داره یا نه. آیا مشـروبات الـکلی واقعا قدغن هستند؟‌ آیا آدم واقعا در هتل هم اجازه نوشیدن الـکل را نداره؟‌ عروسی هم در لباس سفیده مثل اینجا؟‌ آیا من هم مشروبات الکلی می خورم؟ آیا من هم گوشت خوک می خورم؟ آیا گوشت خوک اصولا وجود داره توی ایران؟‌ توی ایران معمولا چه جور غذایی خورده می شه؟‌ قیافه های متعجبشون وقتی که می شنوند توی ایران مسیحی و یهودی هم وجود دارند و نسبتا هم با آرامش زندگی می کنند هم دیدنی هست.

اونقدر در مورد همه چیز براشون توضیح می دم که کم کم کله ام داغ می کنه. سیتا هم از دیده ها در سفرش به ایران تعریف می کنه. اونها هم لابلاش از تجربه اشون از کشورهای دیگه می کن. مثلا از سری لانکا یا آفریقا و قبل از هر سوال چند بار معذرت خواهی می کنند به خاطر نادانی شون. اما به وضوح دوست دارند که در مورد ایران بیشتر بدونن و بعد از جریانات انتخابات ایران کلا وضعیت ایران برای اکثر مردم خیلی جذاب تر شده و خیلی بیشتر دنبال اطلاعات هستند. یکی شون می پرسه چنین سوالهایی را خیلی پیش میاد که جواب بدی نه؟ می گم آره تقریبا توی هر جمعی که بار اول وارد می شم و کلی احساس سفیر فرهنگی بهم می ده.

کلافگی

2009-12-03T22:37:00.009+01:00

خسته ام... از فرانکفورت میام. از سفر یک روزه برای گرفتن یک گواهی از سفارت.

سفارت ایران در فرانکفورت
سفارت ایران در فرانکفورت هیچ شباهتی با سفارتهایی که تا به حال دیده ام نداره.
بی نهایت شیک. یک ساختمان تماما شیشه ای مدرن. وارد ساختمان که می شی فقط یک راهروی کوچک را طی می کنی تا به سالن انتظار برسی. قبل از سالن انتظار هم هیچ ماموری نیست. هیچ نوع بازرسی ای وجود نداره. وارد سالن می شی. دستگاه نمره انداز را می بینی و یک نمره می کشی. به سمت چپت که نگاه می کنی می بینی توی همون سالن هم کارمندان سفارت پشت گیشه های تماما شیشه ای نشسته اند و کار ملت را راه می اندازند.
شلوغ پلوغ هم نیست اونقدرها. ۵-۶ نفر قبل از من هستند که آنها در گیشه های دیگه مشغول هستند. سر ۱۵ دقیقه کارم انجام می شه.

حتی روسری هم سرم نیست با اینکه سفارت ایران خاک ایران حساب میاد اما کسی کاری به این کارها نداره!

یک جورایی کف کرده ام. مخصوصا اگه دو ماه قبلش رفته باشی سفارت آمریکا که حتی موبایلت را اجازه نداری با خودت داخل ببری و هیچ نوع کیف و هیچ نوع وسیله الکترونیکی و کلی بازرسی بدنی و ... یا وقتی یاد سفارت آلمان در تهران می افتی با اونهمه جمعیت و آدمهای بد رفتار و اونهمه دردسر یک جورایی کلی با خودت کف می کنی. با خودم فکر می کنم کاش داخل کشور هم همین وضعیت بود.

قرارداد کار
فردا باید بروم اداره اتباع خارجی. باید قرارداد کارم و یک رونوشت از آگهی استخدام را ببرم تحویل بدهم. آگهی استخدام باید ۴ هفته در اداره کار نصب بشه و هیچ آلمانی یی پیدا نشه که مناسب این کار باشه. خوبی کار من اینه که چون در این زمینه ها واقعا کمبود نیرو هست اگر هم کسی پیدا بشه که همه این مشخصات رو داشته باشه شرکت اونو هم استخدام می کنه.

امنیت
۴ هفته دیگه باید برم اداره اتباع خارجی برای دومین بار سوال و جواب امنیتی¹. نتیجه این سوال و جواب می ره در ۳ اداره امنیتی آلمان و حدود ۴ هفته طول می کشه تا جواب بیاد که آیا من آدم خطرناکی هستم یا نه و تازه اونموقع ویزای من می تونه تمدید بشه. در حال حاضر با یک ویزای ۳ ماهه موقتی باید سر کنم.

گواهینامه
هفته دیگه باید برم دوره کمکهای اولیه ببینم که با گواهی شرکت در دوره کمکهای اولیه و ترجمه گواهینامه ایرانی ام اجازه پیدا کنم که دوباره امتحان رانندگی بدم و گواهینامه رانندگی آلمانی بگیرم چون با گواهینامه ایرانی (و البته خیلی گواهینامه های دیگه) فقط در حالتی که توریست باشی می تونی رانندگی کنی و نه در حالتی که مقیم این کشور باشی.

ایرانی
می خوام براتون بگم که ایرانی بودن یک جورایی یک شغل تمام وقته. چون فقط به خاطر ایرانی بودنت کلی باید وقت بگذاری تا خیلی چیزها را اثبات کنی یا به دست بیاری که در حالت عادی از بدیهیات هستند.

دقیقا در چنین اوقاتی از خودت می پرسی چرا؟ چرا اینجا موندی؟
بعدش مثل اسکارلت اوهارا به خودت می گی حالا خیلی خسته ام. نمی تونم بهش فکر کنم. فردا بهش فکر می کنم...

پس نوشت:‌
امروز در اداره اتباع خارجه متوجه شدم که سوال و جواب امنیتی دیگه به شکل مصاحبه نیست و اونها فقط خودشون از اداره جات پرسش می کنند که در یک سال گذشته اسم من به گوششون خورده یا نه... این استعلام امنیتی هم فقط برای ایرانیها نیست برای کشورهایی هست که کلا ناآرام هستند و در مظن اتهام به خرابکاری هستند و خوب ما هم این مظن اتهام بودن را مدیون سیاستهای حکومت نازنین خودمون هستیم البته...

۱- Sicherheitsüberprüfung

مولتی کولتی

2009-11-26T11:24:00.009+01:00

اروپا کلا با اینکه ظاهرا مهاجرپذیر نیست اما در واقع خیلی مولتی کولتی هست. یعنی در جایی که کل مولتی کولتی ای که در ایران می بینی معمولا منحصر می شه به افاغنه پناهنده و عراقیهای مهاجر، در آلمان مثلا کلی ترک و ایتالیایی و ژاپنی و ... می بینی که جزیی از جامعه هستن یا توی فرانسه مثلا کلی آفریقایی می بینی.

توی آلمان مثلا از جمعیت ۸۰ میلیونی ۶-۷ میلیون خارجی هستند که هر گروهشون بیشتر توی یک شهر متمرکز هستند. مثلا دوسلدورف شهر ژاپنی هاست یا کُـلن شهر ایرانیهاست وترکها هم که اصولا همه جا هستند. من اون اوایل از این حضور ترکها همش یاد فیلم مرد آفتابی می افتادم که بابای اکبر عبدی بهش می گفت سلام منو به ترکهای ژاپن برسون. عبدی می گفت بابا جان آخه ژاپن که ترک نداره. باباهه با لهجه ترکی می گفت پدر جان همه جای دنیا ترک داره. شما جوونی نمی فهمی. :D

توی آلمان مثلا اینجوریه که توی خیابون که می ری اکثرا تا حدود زیادی از قیافه های مردم می تونی ملیتشون را حدس بزنی. مثلا زن بالای ۷۰ سال که می بینی که تو اون سرما با رژ لب قرمز زده و دامن، سوار دوچرخه شده یا داره عصا زنان می ره خرید روزانه اش را بکنه می دونی که طرف آلمانیه. دخترای بور خوشگل و خوش تیپ که می بینی که به چشم غیر متخصص آلمانی میان اگه واقعا جذاب و آرایش کرده باشند حتما روس هستند. مو مشکی و تیپ شرقی بی روسری یا ترک هستند یا ایرانی و چشم و ابرو مشکی با روسری سفت و رفت و چاق و چله یا ترک هستند یا عرب. اگرهم طرف چشم بادومیه و دوربینش به گردنشه و یک نقشه دستشه و داره تمام مدت یا روی نقشه نگاه می کنه یا در حال چیلیک چیلیک عکس گرفتن از این طرف اونطرفه که می دونی بابا توریسته.

حالا چیزی که توی آمریکا سوال بود برای ما اینکه آدم اصلا چه جوری تشخیص می ده که یک نفر آمریکاییه؟ یعنی توی یک کشوری که همه مهاجر هستند هیچ تیپ خاصی وجود نداره دیگه. مثلا وقتی توی نیویورک (یا احتمالا هر شهر دیگه ای توی آمریکا) توی محله چینی ها می ری حس می کنی که واقعا داری توی یکی از خیابونهای یکی از شهرهای چین راه می ری. تمام تابلو مغازه ها به چینی. آدمها همه چشم بادومی. بقالی های پر از میوه و سبزی و ماهی و میگو و ادویه و خرت و پرتهای چینی و فروشنده های دوره گرد که هر نیم متر یک بار بیخ گوشت داد می زنن رولکس روکس!‌

بعد با خودت فکر می کنی خوب اینها همه آمریکایی هستند؟

‌ یا وقتی دوستت را می بینی که ۱۳ ساله آمریکاست یا شوهر اون یکی که ۳۰ ساله که آمریکاست یا اون آقای آلمانی که ۱۵ ساله توی نیویورک توی آی بی ام کار می کنه با خودت فکر می کنی اینا همه آمریکایی هستند یا پس آمریکایی های واقعی کی ها هستند؟